Materiaal-aangroei of 3D printen als hefboom naar technologische diversificatie, lokale waarde-creatie en transitie – Mario Fleurinck | VAM

Het woord 3D-printer ligt steeds vaker op onze lippen.  Maar wat houdt deze techniek nu precies in?  Wat zijn de mogelijke effecten ervan voor de maatschappij?  Heeft het apparaat het potentieel om de wereldeconomie op zijn kop te zetten?
De eerste 3D-printers stammen uit de jaren tachtig van vorige eeuw maar nieuwe technologieën hebben de printer accurater en goedkoper gemaakt waardoor de opmars niet meer te stuiten is. Dit zorgt mogelijk voor een échte omwenteling in ons bestaan, zoals eerder de drukpers en het internet dat deden. Staan we aan het begin van een derde industriële revolutie?
Met een 3D-printer kan  “uit het niets” laagje voor laagje “iets” gecreëerd worden, een voorwerp, met bijvoorbeeld vloeibaar gemaakte (bio)plastic, keramiek of metaal. Soms worden  lagen fijn poeder uit polyester of gips gebruikt die tijdens het printen met elkaar verbonden worden.  Zo worden voor de meest diverse toepassingen  de meest diverse materialen gebruikt:  titanium, plastics en kunststoffen, suiker en zelfs chocolade(!).
Tandprotheses, allerlei machineonderdelen, juwelen, kledij, modeaccessoires en kunstvoorwerpen. In de geneeskunde zal 3D-geprint bot kunnen ingeplant worden en via stamcellen zal men het weer kunnen laten aangroeien, maar ook schedelgedeelten of oren en neuzen voor brandwondenslachtoffers.  Voedsel zal kunnen geprint worden uit alternatieve ingrediënten (eiwitten uit algen, bietenloof, proteïnerijke insecten en wormen). Velen waren geschokt toen vorig jaar bleek dat ook een pistool, -dat werkte-, kon geprint worden.
De 3D-printer betekent een revolutie, veel meer dan een “broodbakmachine-effect”. De 3D-printers zijn echte fabricators, vandaar afgekort  ook “fabbers” genoemd.

Melotte in Zonhoven maakt, als eerste bedrijf ter wereld, voorwerpen door Direct Digital Manufacturing. Vanuit digitale plannen,  zonder tussenstappen, zonder gietvormen of mallen, zonder verspanende bewerkingen als boren, frezen of slijpen.
De DDM-technologie  wordt omschreven als “Layered  Manufacturing”  en bouwt laag per laag het voorwerp op uit een 3D-printer. Hiervoor dient niets op papier gezet of geprint. Alles gaat rechtstreeks vanuit digitale data en krijgt vorm door robots. Het gebruikte materiaal is een geconcentreerd poeder, het zgn. nanostof, waarin alle basisgrondstoffen verwerkt zitten. Het stof wordt bewerkt met een laser-plasmatechniek.[bron: Herman Nijs - VAM]

De uiteenzetting was visionair en bijzonder begeesterend. Voer voor gedreven ingenieurs met zin voor totaal innovatieve en duurzame (energie- en grondstofefficiënte) produktontwikkeling en -vervaardiging. Het publiek kreeg een bijzonder hoopvol beeld van de mogelijke industriële toekomst in onze contreien.

images (14)Mario Fleurinck (°1971) – CEO van Melotte én oprichter van InnoCrowd – is een serial entrepreneur die focust op duurzame ontwikkeling en productie. Hij ontwikkelde een business-model op basis van 3D-printtechnologie, waar producten lokaal worden geproduceerd en het transport van fysieke producten overbodig is.
Als manufacturing engineer bij Diamant Boart in Brussel zal hij in 1995, – tijdens een opdracht bij Boeing in Seattle (USA)-, verbaasd toekijken hoe researchers complexe turbine-onderdelen produceren door “materiaal-toename”. Hij ziet hoe “additive manufacturing”  het potentieel heeft om de maak- en productie-industrie fundamenteel te veranderen.  Na Boeing werkt hij voor Asco Industries, onderaannemer van Airbus en start in 1998 zijn eigen bedrijf op. In 2003 zal hij Melotte, -een klassieke gereedschapsbouwer in Zonhoven- en een beetje aan het einde van zijn industrieel concept,  omvormen van een analoog naar een digitaal bedrijf tot speerpunt van InnoCrowd. Een wereldprimeur: zo min mogelijk  grondstoffen en energie. Melotte is nu een referentiebedrijf  voor innovatieve technologieën.
Hij is Cleantech Ambassador 2010, genomineerde “Young entrepreneur of the Year”, hij ontving de ITM award “Best practice in Manufacturing” en de “Innovation award” van VOKA.
Mario Fleurinck is een charismatische CEO, met een duidelijke aanwezigheid in de media en een neus voor Zeitgeist : hij lanceerde een tijdje geleden, – lang voor Amazon er mee uitpakte-  het idee om pakjes af te leveren met drones. Een fraai staaltje van “out-of-the-box-thinking” . Voor Mario Fleurinck is het de evidentie zelf:  “the sky is not the limit”.  

Mélodie d’ amour – Margriet de Moor ***

imagesMélodie d’ amour (2013) (De Bezige Bij – 336 blz.) wordt op het achterplat als volgt ingeleid: In deze roman toont Margriet de Moor de liefde in haar onberekenbare gestalten: van loyale genegenheid tot alles verterende hartstocht. Met een grote sensitiviteit schetst ze het schitterendst dat de liefde teweeg kan brengen, en tegelijk haar verwoestende kracht, het geweld en de moordlust die het liefdesverdriet in een mens kan opwekken. Hoe goed haar personages het ook bedoelen, ze zijn zonder uitzondering onderworpen aan dat andere personage, de liefde zelf, waarvan de kracht vele malen groter is dan die van henzelf. De Moor geeft haar roman een motto van de Franse vrijwel onbekende auteur Francis de Miomandre (1880 – 1959) mee:  Le comment n’est pas le pourquoi.  Het hoe der dingen zegt niets over hun waarom. De wijze waarop in dit boek de gebeurtenissen hun verloop kennen, is niet dezelfde als waarom ze dat op die manier doen. Bij deze gedachte heb ik  stil gestaan en ik heb me tijdens de lectuur van de vier verhalen – I Zijn vader, zijn moeder, II Zijn jammerlijk stuk vrouwmens, III Haar broer, IV Myrte – gerealiseerd dat ook de titel van de roman verwijst naar die dubbelheid. De populaire vijftiger jaren popsong van Leonard Johns gezongen door Edmundo Ros en later ook door The Ames Brothers  geeft een liefdesboodschapper (a little bird) de opdracht om de geliefde waarop gewacht wordt, terug te halen.  De liefde hier is van een intens verlangende  lichtheid:

Melodie d’amour, take this song to my lover
Shoo shoo little bird, go and find my love
Melodie d’amour, serenade at her window
Shoo shoo little bird, sing my song of love

Oh tell her I will wait, if she names a date
Tell her that I care, more than I can bare
For when we are apart, how it hurts my heart
So fly oh fly away and say that I hope and pray
This lovers melody will bring her back to me

Melodie d’amour, take this song to my lover
Shoo shoo little bird, go and find my love
Melodie d’amour, serenade at he window
Shoo shoo little bird, sing my song of love

Oh tell her how I yearn, long for her return
Say I miss her so, more than she could know
For when we are apart, how it hurts my heart
So fly oh fly away and say that I hope and pray
This lovers melody will bring her back to me

Melodie d’amour, serenade at her window
Shoo shoo little bird, tell her of my love

De oorsprong van deze songtekst is eigenlijk  La Maladie d’ amour van Henri Salvador (1917-2008) uit 1947 waarin de liefde ‘cette maladie de la jeunesse’  als ze in kracht toeneemt eerder levensbedreigend wordt: ‘car l’amour c’est la mort/ mais c’est aussi la vie/ car l’amour c’est la mort/ et c’est le paradis. Het is vanuit de geschiedenis van deze popsong dat ook de inhoud van de roman gaat oplichten: een oud lied ‘la maladie d’ amour’ ( het vijftiger-jaren-gezin Atie en Gustaaf Doesburg en hun vier jongens valt door onderhuurster Marina, zwanger van Gustaaf, uiteen en bewerkstelligt de fysieke ontreddering van Atie – de hysterie van Cindy wanneer Luuk een andere minnares heeft – de ziekte en dood van Rogier bij het verlies van zijn Iris – de ziekte en dood van architect Jonas Ropta), wordt het fundament van Margriet de Moors ‘Mélodie d’ amour’ : Luuk Doesburg, jongste zoon van Gustaaf en Atie en gehuwd met Myrte wordt gestalkt door en gaat vreemd met Cindy ( II Zijn jammerlijk stuk vrouwmens ). We beleven hier de amorele, lichtzinnige, erotische lichtheid  van het bestaan die gevaarlijk hysterisch eindigt omdat  Luuk het niet houdt bij één minnares; er is plots ook rivale Roselynde (III Haar broer) en niet te vergeten zijn vrouw Myrte (IV Myrte) van wie hij niet officieel gescheiden is en met wie hij twee kinderen heeft. Luuk is een ‘womanizer’ die we door de ogen van verschillende (verliefde) vrouwen leren kennen.

De 73-jarige Margriet De Moor legt het orgelpunt van haar roman echter bij Myrte.images (13) Let op de naamgeving : de altijd groene heester mirte werd in de Oudheid als symbool gezien voor liefde, geluk en vruchtbaarheid. Myrte woont nog steeds op hetzelfde adres  en is zoals al gezegd niet officieel gescheiden van Luuk. Ze herinnert zich gedurende een wandeltocht door Friesland haar jeugd als gedreven verpleegaspirante. Ze wordt tot de wandeling aangezet door een brochure die per postpakket op Luuks naam toekomt. Na verloop van tijd stuurt ze Luuks sporadische post niet meer na. ‘Toen ik vorige week het foldertje opensloeg en het af te leggen traject bekeek, moeten mijn ogen vast wel over de naam Ropta zijn gestreken en een venstertje in mijn hersens, hoe kort ook, in lichterlaaie hebben gezet.’ Op deze wandeling wordt haar toenmalige vriendin Gerdine Ropta als bij toeval haar tochtgenote. ‘Je neemt een beslissing, doet er niet toe welke, en moet je zien. Voor je het weet wordt de hele boel overgenomen, en ontrolt zich een verte waar alles maar doet, zijn gang maar gaat. Heeft iets van een spelletje, je mag meedoen, er iets van snappen is niet nodig, of je dat in je hart nou vreemd vindt of niet.’ Le comment, n’est pas le pourquoi.

Het waarom van de gebeurtenissen ontsluiert zich in deze roman echter op wonderbaarlijk indringende, sensitieve en poetisch-lyrische wijze comme une mélodie d’ amour, een liefdeslied ‘a la française’ dat in verschillende toonaarden en klankkleuren, verleden en heden, leven en dood, goed en kwaad, licht en duister,  liefde en haat,  natuur en cultuur, op romantische wijze bezingt (le comment) maar niet verwart kan worden met de drijvende kracht ‘de cette mélodie’ (deze roman), de liefde zelf..

Een parabel van oesters en parels …

IMG_0752-003

 „Verwundete Austern lassen aus blutigen Wunden eine Perle entstehen. Den Schmerz, der sie zerreißt, verwandeln sie in ein Juwel.“  Richard Shanon [bron: Den Schmerz umwandeln in ein Juwel – menschliche Leidbewältigung ein Versuch – BENEDIKTINERINNENABTEI ST. HILDEGARD.]