Een parabel van oesters en parels …

IMG_0752-003

 „Verwundete Austern lassen aus blutigen Wunden eine Perle entstehen. Den Schmerz, der sie zerreißt, verwandeln sie in ein Juwel.“  Richard Shanon [bron: Den Schmerz umwandeln in ein Juwel – menschliche Leidbewältigung ein Versuch – BENEDIKTINERINNENABTEI ST. HILDEGARD.]

Het lijdensthema voor iedereen vanwege de algemene zeggingskracht

DSC01025-001

Afbeelding:  Kim En Joong – Chapelle Fra Angelico – Louvain-la-Neuve (B)

Het kruis, martelwerktuig of overwinningssymbool – Lisette Almering

Dit artikel staat stil bij de geschiedenis en beeldtraditie van de beschildering van het kruis en het kruisbeeld vanaf de oudheid tot in de vroegmoderne tijd. 

“De beschildering van het heilig kruis heeft door de eeuwen heen een eigen evolutie gekend, die niet eindigde in de 16e eeuw. Het voert echter te ver om binnen een enkel artikel het gehele proces te beschrijven. Markant is wel een betekenisvolle verandering in de omgang met het thema kruis of kruisiging door kunstenaars uit de 20e eeuw. Niet langer blijft het kruis bij uitstek een onderwerp voor religieuze kunstenaars, maar voortaan geven ook eigentijdse kunstenaars gelovig of ongelovig er op gehele eigen wijze vorm aan. Een significant voorbeeld is De Witte Kruisiging 1938 van de joodse moderne kunstenaar Marc Chagall 1887-1985. De joodse Jezus met gebedsmantel als lendendoek, hangend aan een kruis in een baan van hemels licht, heeft om zich heen: een brandende synagoge, een Russische stad in de vlammen, een Jood op de vlucht, een weggesmeten torarol, een bange moeder met kind, oprukkende bolsjewieken en nazi’s en de aartsvaders die wenen samen met Rachel. Dit is geen christelijk schilderij meer; voor Chagall was het vooral een joods schilderij. Deze weergave van het kruis toont een verschuiving richting herkenbaarheid van het lijdensthema voor iedereen, wereldwijd, religieus of niet, vanwege de algemene zeggingskracht.” Klik hier voor De witte kruisiging 1938, Marc Chagall, Art Institute of Chicago, USA [via ArtWay.eu.]

 

Het kruis als symbool voor het lijden wereldwijd vanwege zijn universele zeggingskracht. De Syrische jezuïet Ziad Hilal getuigt: Bij ons duurt Goede Vrijdag al ruim drie jaar over o.a. de op 7 april ll. – net voor het interview – in Homs vermoorde Pater Frans van der Lugt sj. Lees in dit verband ook: Huilen over Homs en het Spiritueel Testament van Pater Christian, één van de zeven cisterciënzermonniken, vermoord in Tibhirine (Algerije) in 1996.

Ter overweging dit citaat van Pater Christian de Chergé:

(8/3/96 : Réflexions pour le Carême) : « En fait, c’est très clair que nous ne pouvons souhaiter cette mort, non parce que nous en avons peur seulement, mais parce que nous ne pouvons souhaiter une gloire qui serait acquise au prix d’un meurtre, qui ferait de celui à qui je la dois un meurtrier.… «Tu ne commettras pas de meurtre», ce commandement tombe sur mon frère et je dois tout faire pour l’aimer assez pour le détourner de ce qu’il aurait envie de commettre »  (“L’invincible Espérance”, Christian de Chergé, 1997, Bayard Editions, p. 312-313).

(08/03/96: Overweging voor de Vasten): “In feite is het heel duidelijk dat we deze dood niet kunnen wensen, niet alleen omdat we er bang voor zijn, maar omdat we ons geen overwinning kunnen wensen die zou verworven zijn tegen de prijs van een moord, dat zou degene aan wie ik deze overwinning te danken heb, tot moordenaar maken …. “Gij zult niet moorden”, deze opdracht valt mijn broeder ten deel en ik moet er alles aan doen om hem zo lief te hebben dat hij afziet van wat hij wil begaan ” (” Invincible Hope “, Christian de Chergé, 1997 Bayard Editions, p. 312-313).

Des Hommes et des Dieux – Xavier Beauvois (2010)

 

Le 21 mai 1996, sept moines trappistes étaient assassinés en Algérie. Leur mort a soulevé l’émotion de la communauté internationale. Le testament spirituel de frère Christian de Chergé résonne aujourd’hui comme l’un des grands textes du XXème siècle. Cette petite communauté de l’Atlas vivant en proximité avec ses voisins algériens est allée jusqu’au bout de l’amitié et de la fidélité à une vie monastique plantée en terre d’Islam. Ce qui a fait vivre cette communauté continue d’inspirer bien des hommes et des femmes aujourd’hui, de tous horizons, aspirant à vivre cette fraternité qu’ils ont signée de leurs vies. Sous l’égide de “l’Association des écrits des 7″, regroupant les familles, les amis et l’Ordre Cistercien de la Stricte Observance, ce site voudrait aujourd’hui leur rendre hommage et permettre de faire connaître leurs écrits et leur actualité à travers les événements, les créations artistiques, les publications, l’approfondissement spirituel et la méditation… via Les moines de Tibhirine.