Het Stendhal-syndroom!?

 
Laatst was ik in Italië met vakantie, in Etrurië, vandaag beter bekend als Toscane. Mijn Trottergids had me gewaarschuwd voor het Stendhalsyndroom. Want ja ik was alleen onderweg en ja ik ben gevoelig voor grootsheid en schoonheid en ja ik kende de ervaring een beetje. Want ooit was ik in Mallorca compleet van de kaart nadat ik kennis gemaakt had met de dodencultus van de Spanjaarden daar. Een korte wandeling op een begraafplaats maakte zo’n indruk op me dat ik het eerste halfuur niet in staat was mijn tocht verder te zetten. Ik kan nog steeds niet beschrijven wat de trigger overhaalde: was het de absolute stilte die hier heerste onder de verzengende middagzon, het feit dat ik alleen op deze plaats rondliep, de verwondering over de stijl en esthethiek van de graven, het sterke familiegevoel dat zich op deze begraafplaats manifesteerde, de zichtbare zorg die aan de plek dagelijks werd besteed? Wellicht al deze factoren samen. Ze bewerkten een bewustzijsmoment waarvan ik nu drie jaar later nog kan volschieten. Nooit was ik me sterker bewust van de schone schijn van het materiële, de vergankelijkheid, de vanitas van al ons streven, eerder een ‘Elckerlyck-ervaring’ dus. Zouden ze me in Italië ook weer te pakken hebben? Ja! Piazza dei Annunziata, oudste renaissancegebouw in Firenze ontroerend eenvoudig; Annuntiazione van Fra Angelico in het San Marco, het schilderij dat jarenlang vooraan op mijn humaniorarapport stond, plots in al zijn frèle pracht voor me op de eerste verdieping van het San Marcoklooster; de sacristie van San Lorenzo; Il mente di Leonardo da Vinci; de beklimming van de koepel van de Duomo en het adembenemende uitzicht over Firenze in de late namiddag; de heuvels van Montalbano nabij Vinci; de Villa Medicea di Careggi in Sesto Fiorentino -“Ik geef je een (roze) lotus”-; de wandeling naar de Etruskische begraafplaats in Sesto; Guarnacci in Volterrra, triggert het bewustzijn: de rijken leven verder, hebben zichzelf vereeuwigd, de armen zijn tot stof vergaan zonder een spoor na te laten; San Francesco in Siena op ZONdag (dankjewel, zuster); de wijngaarden van San Gimignano (dankjewel, signora Masi); de tarwevelden tussen Certaldo en Volterra; de Duomo en Campanile van Pisa, stralend polychroom marmer tegen een helderblauwe hemel; Tosca van Puccini op mijn cd-spelertje; Certosa di Calci wachten en beloond worden met een rondleiding in wellicht het mooiste renaissanceklooster van heel Italië; Tetuccio in het mondaine Montecatini Terme. Ik werd er letterlijk en figuurlijk overdonderd (onweer in Vinci) door wetenschappelijk genie en geniale artistieke creaties. Ik word me van veel minder al bewust van mijn schepselige nietigheid.

Auteur: Blauwkruikje

Master of Germanic Philology - KULeuven - Belgium - Nature, fiction, theater, poetry, philosophy and art lover. Photo: Ostend (B) - Japanese Deep Sea Garden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s