Henning Mankell: boeiend en maatschappijkritisch. ***

 

Dat is wat je kunt zeggen van de in 2000 van deze Zweedse auteur verschenen en in 2005 bij De Geus naar het Nederlands vertaalde roman ‘De terugkeer van de dansleraar’. 505 bladzijden lang word je in de ban gehouden van een verhaal dat zijn aanvang neemt einde 1945 wanneer Duitse oorlogsmidadigers door een Engelse beul in Duitsland terechtgesteld worden. Via de reflecties van de Engelse officieren over het nazisme wordt het maatschappijkritisch kader van deze roman meteen in de Proloog uitgezet. Het nationaal-socialisme is niet dood in Zweden; het is er alleen ondergedoken. Hoe Härjedalen (Noord-Zweden) met Buenos Aires (Argentinië) en de Argentijnse tango in verband kan gebracht worden, leren we in de daarop volgende twee hoofdstukken. Stefan Lindman, de 37-jarige politie-inspecteur uit Boras, die een kankerknobbel in zijn tong heeft en ziekteverlof krijgt, leest in de dokterswachtkamer het ontstellend bericht van de moord op Herbert Molin, zijn gepensioneerde politiebaas en mentor, die zich in een afgelegen boerderijtje in Härjedalen had teruggetrokken. Pas op 19 november moet hij om 8.15 u weer in het ziekenhuis zijn voor behandeling. Zijn nieuwsgierigheid naar wat er met zijn voormalige baas precies gebeurd is, brengt hem naar het Noorden. Daar start een politieonderzoek naar de ware toedracht van de feiten dat door Lindman van op afstand gevolgd wordt maar waar hij bij betrokken geraakt en dat hem tot een ontstellende ondekking in verband met zijn eigen verleden brengt. Mankell weet vooral in het voorlaatste hoofdstuk ‘Pissebedden’ (overigens een prachtige metafoor voor het nazi-netwerk) de spanning op te drijven door het verhaalritme op te drijven. De gebeurtenissen volgen elkaar snel op en de ontknoping is verrassend. In de Epiloog wordt langzaam het laatste puzzelstukje (een andere metafoor verbonden met de vermoorde Herbert Molin) door Lindman op de juiste plaats gedrukt in Culloden (Schotland).

Ik heb genoten van de beschrijvingen van het Zweedse landschap, van de sfeer van desolaatheid die uitgaat van die beschrijvingen,  van de rake typering van de Zweed Lindman, van de sociale thema’s die Mankell introduceert ( nazisme en neo-nazisme, immigratie, wapenbezit, onderbemande politiekorpsen ), van het wisselend vertelperspectief, van de boeiende plot met verrassend einde.

 

Afbeelding kaart

Auteur: Blauwkruikje

Master of Germanic Philology - KULeuven - Belgium - Nature, fiction, theater, poetry, philosophy and art lover. Photo: Ostend (B) - Japanese Deep Sea Garden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s