Zot van A – Jan Verheyden**

Op de valreep van dit jaar en het nieuwe nog een filmcheque opgemaakt aan een heel leuk ‘Vlaams filmpje’ en dat is niet denigrerend bedoeld. ‘Zot van A’ is een geestige romcom, stevig geconstueerd rond verschillende liefdesrelaties, in simultane mozaïekvorm gemonteerd; stijl ‘desperate housewives’ maar beter want herkenbaar en vooral minder oppervlakkig. Leuke muziek ook !  Een echte goed-gevoel-jaarafsluiter: de Sint, zo je wil Santa, bestaat net als ‘ware liefde’, je moet er alleen in geloven!

The Next Three Days (Paul Haggis)****

Het zorgeloze leven van John Brennan krijgt een abrupte wending wanneer zijn vrouw Lara gearresteerd wordt voor moord. Hoewel ze alles ontkent, zit ze drie jaar later nog steeds vast. John probeert op alle mogelijke manieren haar onschuld te bewijzen. Ondertussen vecht hij om zijn zoon een normaal leven te geven en zijn carrière te behouden. Wanneer Lara in hoger beroep schuldig bevonden wordt, probeert ze zelfmoord te plegen. John ziet maar één manier om zijn vrouw te redden: haar bevrijden uit de gevangenis. Een schier onmogelijke opgave voor een man zonder enige criminele ervaring. Met de moed der wanhoop duikt hij de onderwereld in op zoek naar hulp…

Twee uur spanning door een sterke plot, knap camerawerk, goede muziek en vooral een aandoenlijke rol voor echtgenoot Russell Crowe.

The Tourist – Florian Henckel-Donnersmarck***

Om zijn gebroken hart te lijmen, onderneemt Frank een onbezonnen trip naar Europa. Hij maakt onverwacht kennis met Elise, een buitengewone vrouw met een agenda. Met Venetië en Parijs als achtergrond, neemt hun romance al snel een vaart en bevinden ze zich voor ze het goed beseffen in een dodelijk kat-en-muis-spelletje…

Wat hebben we genoten van deze sierlijke spionagethriller met Angelina Jolie en Johnny Depp ! (aldus Humo)

Volledig mee eens; met dat sierlijke dan!

Millions of friends but not very popular (over ‘The Social Network’ – The New York Times)

 The Social Network (2010)

Millions of Friends, but Not Very Popular


What makes Mark Zuckerberg run? In “The Social Network,” David Fincher’s fleet, weirdly funny, exhilarating, alarming and fictionalized look at the man behind the social-media phenomenon Facebook — 500 million active users, oops, friends, and counting — Mark runs and he runs, sometimes in flip-flops and a hoodie, across Harvard Yard and straight at his first billion. Quick as a rabbit, sly as a fox, he is the geek who would be king or just Bill Gates. He’s also the smartest guy in the room, and don’t you forget it.

The first time you see Mark (Jesse Eisenberg, firing on all cylinders), he’s 19 and wearing a hoodie stamped with the word Gap, as in the clothing giant, but, you know, also not. Eyes darting, he is yammering at his girlfriend, Erica (Rooney Mara), whose backhand has grown weary. As they swat the screenwriter Aaron Sorkin’s words at each other, the two partners quickly shift from offline friends to foes, a foreshadowing of the emotional storms to come. Soon Mark is back in his dorm, pounding on his keyboard and inadvertently sowing the seeds of Facebook, first by blogging about Erica and then by taking his anger out on the rest of Harvard’s women, whose photos he downloads for cruel public sport: is she hot or not.

Although the names have remained the same, “The Social Network” is less of a biopic of the real Mr. Zuckerberg than a gloss on the boot-up, log-on, plug-in generation. You don’t learn much about him other than the headlines, beginning with Facebook’s less-than-humble start in 2003. Despite its insistently unsexy moving parts (software, algorithms), the movie is paced like a thriller, if one in which ideas, words and bank books blow up rather than cars. It’s a resonant contemporary story about the new power elite and an older, familiar narrative of ambition, except instead of discovering his authentic self, Mark builds a database, turning his life — and ours — into zeroes and ones, which is what makes it also a story about the human soul.

The price of that ambition, at least as dramatized here, is borne by those around Mark, who remains a strategic cipher throughout: a Facebook page without a profile photo. Charmless and awkward in groups larger than one, he rarely breaks into a smile and, if memory serves, never says thank you. He seems wary at some moments, coolly calculating at others: when his eyes haven’t gone dead, you can see him working all the angles. One of those angles, according to Mr. Sorkin’s script, which follows the outline of “The Accidental Billionaires,” Ben Mezrich’s book about Facebook, was one of the site’s co-founders, Eduardo Saverin (a very good Andrew Garfield), a fellow student of Mark’s as well as his first big check writer and personal chump.

Eduardo strides in early, his collar turned up against the Cambridge winter, and quickly moves in on our sympathies, which Mr. Eisenberg, guided by his supremely confident director, never does. Mr. Garfield can sometimes wilt on screen as if in surrender, but here his character merely sways, held up by an essential decency that makes Eduardo so appealing and such a contrast to the sometimes appalling Mark. (When Mr. Eisenberg makes Mark’s face go blank, the character seems scarily emptied out: it’s a subtly great, at times unsettling, performance.) Mark might be the brains in this unlikely friendship, but Eduardo is its conscience and slowly bleeding heart. Though he knows better, he hangs on even after he’s been cut loose.

The plot thickens after Erica dumps Mark, and he meets a pair of near-comically-perfect supermen, the identical twins and future Olympic rowers Tyler and Cameron Winklevoss. (An amusing Armie Hammer plays both brothers with wit and the aid of different hairstyles, special effects and a body double.) The Winklevosses emerge as unlikely objects of Mark’s interest and, much like Erica, his eventual contempt. The twins and their friend Divya Narendra (Max Minghella), have a Web site idea and need Mark’s programming help. They’ll pay (and how!), but the gig, they grandly explain, will also rehabilitate Mark’s reputation on campus after the hot/not scandal, a patronizing moment that echoes Mark’s breakup with Erica. “You’d do that for me?” he asks the twins flatly, recycling a line Erica once used on him.

The conspicuous paradox that “The Social Network” plays with is that the world’s most popular social networking Web site was created by a man with excruciatingly, almost pathologically poor, people skills. The benign view of Facebook is that it creates “a community,” a sense of intimacy, which is of course one reason it also creeps out some of its critics. As the virtual-reality visionary Jaron Lanier puts it bluntly in his manifesto “You Are Not a Gadget,” Facebook also reduces life to a database. In “The Social Network,” a character lashes out at both Mark and “the angry” who haunt the Internet, but Mr. Lanier takes the view that it’s fear that drives the idolizers of what he calls the “new strain of gadget fetishism.”

Beyond the obvious (money, sex, fame) it’s hard to know what truly pushes Mark, whose personality emerges in furtive smiles, gushes of words and painful pauses. Eventually everyone does pay: the Winklevosses, Eduardo, even Mark. The filmmakers have their ideas about who did what to whom, but they don’t try to fill in all the blanks or, worse, soften Mark’s edges with a Psych 101 back story. You see what turns him on: software, revenge and, in several lightly comic and darkly foreboding scenes, Sean Parker, the flamboyant co-creator of Napster, who’s played by Justin Timberlake as a jittery seducer. Sean oozes into Mark’s life for a piece of the action and instantly dazzles the younger man with his bad-boy ways (coke and Champagne for everyone!), sexy dates and big, brash talk of riches.

Shooting in digital and working with the cinematographer Jeff Cronenweth, Mr. Fincher turns down the lights and tamps down his visual style, deploying fewer special-effects sleights of hand than he did in “The Curious Case of Benjamin Button,” with its wizened and baby Brad Pitt, while also maintaining the familiar Fincher atmosphere of dread. Harvard has rarely been represented to such dolorous effect as in “The Social Network,” where even the colors seem leached of joy. A restrained, somber palette and the shallow depth of field express the limits of Mark’s world, while the rapid, seamless cutting among different times and spaces — scenes of him creating Facebook are woven together with scenes of him in separate depositions — evokes the speed of his success, giving the narrative terrific momentum.

Mr. Fincher pointedly abandons his smudged browns for a gauzily lighted sequence of the twins rowing at a tony British club that, with the edges of the image blurred and movements slowed, looks like a dream. This is a world of rarefied privilege in which men still wear straw boaters, and royalty blathers within earshot. Mark isn’t invited, not because he’s poor (he isn’t), but because this is a closed, self-reproducing system built on exclusivity and other entitlements, including privacy. (The movie refers to Mark’s being Jewish, and the twins look as if they crewed for the Hitler Youth, but that’s just part of the mix.) Mark doesn’t breach this citadel, he sidesteps it entirely by becoming one of the new information elite for whom data is power and who, depending on your view of the Internet, rallies the online mob behind him.

 “The Social Network” takes place in the recognizable here and now, though there are moments when it has the flavor of science fiction (it would make a nice double bill with “The Matrix”) even as it evokes 19th-century narratives of ambition. (“To be young, to have a thirst for society, to be hungry for a woman,” Balzac writes in “Le Père Goriot.”) The movie opens with a couple in a crowded college bar and ends with a man alone in a room repeatedly hitting refresh on his laptop. In between, Mr. Fincher and Mr. Sorkin offer up a creation story for the digital age and something of a morality tale, one driven by desire, marked by triumph, tainted by betrayal and inspired by the new gospel: the geek shall inherit the earth.

“The Social Network” is rated PG-13 (Parents strongly cautioned). The usual college high jinks, drugs, drinking and semi-naked women.


Directed by David Fincher; written by Aaron Sorkin, based on the book “The Accidental Billionaires,” by Ben Mezrich; director of photography, Jeff Cronenweth; edited by Angus Wall and Kirk Baxter; music by Trent Reznor and Atticus Ross; production designer, Donald Graham Burt; costumes by Jacqueline West; produced by Scott Rudin, Dana Brunetti, Michael De Luca and Cean Chaffin; released by Columbia Pictures. At 6 and 9 p.m. at Alice Tully Hall, Lincoln Center. Running time: 2 hours.

WITH: Jesse Eisenberg (Mark Zuckerberg), Andrew Garfield (Eduardo Saverin), Justin Timberlake (Sean Parker), Armie Hammer (Cameron and Tyler Winklevoss), Max Minghella (Divya Narendra), Josh Pence (Tyler Winklevoss), Rooney Mara (Erica Albright), Brenda Song (Christy), Rashida Jones (Marylin Delpy), John Getz (Sy), David Selby (Gage), Denise Grayson (Gretchen), Douglas Urbanski (Larry Summers)

Published: September 23, 2010


De geschiedenis van de liefde – Nicole Krauss****

“Vertiginously exciting…vibrantly imagined….Krauss [is] a prodigious talent….Beyond the vigorous whiplash that keeps Ms. Krauss’s The History of Love moving (and keeps its reader off balance until a stunning finale), this novel is tightly packed with ingenious asides….Even at their most oddball, these flourishes reflect the deep, surprising wisdom that gives this novel its ultimate heft….Krauss’s work is illuminated by the warmth and delicacy of her prose.”
— Janet Maslin, New York Times

Wie even de officiële website van deze Amerikaanse schrijfster aanklikt, zal merken dat de superlatieven niet uit de lucht zijn in de veelvuldige recensies van haar roman“The History of Love”.  Er zou ook een verfilming van het werk op stapel staan die in de loop van 2011 in de zalen komt.

De roman is een brillante constructie die het verhaal brengt van een verloren gewaand boek dat teruggevonden wordt en op mysterieuze wijze zorgt voor een verbond tussen Leopold Gursky, Isaac Moritz, Alma en haar eenzame moeder Charlotte Singer. De typering van Leopold Gursky, de Poolse immigrant die de Europese holocaust ontvluchtte en zijn niet aflatende liefde voor de toen 14-jarige Alma Mereminski alias Alma Moritz is de rode draad doorheen de roman. Alma Singer geïntrigeerd door haar naam en de geschiedenis eraan verbonden, zoekt een oplossing voor haar moeders eenzaamheid na de dood van haar vader. Alle puzzelstukjes aangaande een verloren manuscript dat gestolen en geplagieerd werd in naam van de liefde vallen ten gepasten tijde op hun plaats. Het einde is gewoon grandioos en uiterst fijngevoelig. De vele terzijdes die je hang naar het einde op wacht zetten, zijn grappig, ironisch, onderhoudend ‘crazy’ en tegelijkertijd zo reëel. Krauss geeft in deze roman veel vrij over haar eigen joodse roots en levensgeschiedenis en juist daarom is het zo’n energiek verhaal geworden: authentiek en verbonden.





De Alchemist – Paulo Coelho ***

‘Volg de wijsheid van je hart’ dat is wat de alchemist, die over grote spirituele wijsheid beschikt, de jonge schaapherder Santiago adviseert wanneer deze op zijn zoektocht naar een verborgen schat in de Egyptische woestijnoase El Fayoun aanbelandt. Santiago had één grote wens: de wereld bereizen tot in alle uithoeken om zo uit te vinden hoe die in elkaar zit. “Luister naar je hart, dat kent alles, omdat het afkomstig is van de ziel van de wereld en daar ooit zal naar terugkeren. (…) Waar je hart is, is ook je schat.”

De oude Melchizedek,koning van Salem: 

” En als je iets wilt, spant het hele universum samen om ervoor te zorgen dat je je droom verwezenlijkt.”

De alchemist aan het woord:

“Ik heb echte alchemisten gekend’, vervolgde hij. Ze sloten zich op in hun laboratorium en probeerden met het goud mee te ontwikkelen; ze ontdekten de steen der wijzen. Want ze hadden begrepen dat als iets zich ontwikkelt, alles eromheen zich mee ontwikkelt.

Anderen ontdekten de steen puur toevallig. Ze hadden de gave al, hun zielen waren slimmer dan die van de andere mensen. Maar die tellen niet mee want ze zijn zeldzaam.

Weer anderen ten slotte zochten alleen maar naar het goud. Die hebben het geheim nooit ontdekt. Ze vergaten dat lood, koper en ijzer ook hun legende moeten waar maken. En wie zich bemoeit met de eigen legende van de anderen, zal de zijne nooit ontdekken.”

De alchemist bukte en raapte een schelp op van de woestijnbodem. “De zee leeft voort in deze schelp, want dat is haar eigen legende. En ze zal die nooit verlaten, totdat de woestijn opnieuw overspoeld wordt door water.”

En nog… over een kamelendrijver nadat Santiago hem over de sperwers en zijn visioen heeft verteld:

De kamelendrijver bleef even stil; hij begreep waarover de jongen het had. Hij wist dat ieder ding op aarde de geschiedenis van alle dingen kan vertellen. Als je een boek op een willekeurige bladzijde opensloeg, of naar andermans handen keek, of naar speelkaarten of de vlucht van de vogels of wat dan ook, zou je een verband zien met de dingen die je meemaakte. Of eigenlijk lag het niet aan de dingen, want die lieten niets zien; nee, het waren de mensen die door naar de dingen te kijken de manier ontdekten om door te dringen tot de ziel van de wereld.

In de woestijn wemelde het van de mensen die hun brood verdienden doordat ze gemakkelijk konden doordringen tot ziel van de wereld. Ze stonden bekend als waarzeggers en werden gevreesd door vrouwen en oude mensen.

De Alchemist is een symbolisch – filosofisch verhaal over de zoektocht naar geluk. Wat maakt gelukkig? Wat is geluk? Wie vindt het? Waar is het te vinden? Welke alchemie voert je naar het geluk? Coelho is een boeiende verteller die zijn verhalen doorspekt met boutades, universele waarheden, filosofische, religieuze en esoterische beschouwingen. Zijn gedachten verwoordt hij op een uiterst heldere en eenvoudige manier; de spanningsboog reikt tot het einde van zijn verhaal en verslapt nauwelijks. Een aanrader voor elke ‘schattenjager’.





Gedurende 17 dagen kregen we de voorbije weken al flink winterweer te verduren; dit weekend liepen in Brussel, London, Amsterdam en Parijs de luchthavens vol gestrande reizigers. De vliegtuigen op Zaventem kunnen niet meer ontijzeld worden wegens gebrek aan ontijzelingsvloeistof. Die zou uit Duitsland moeten aangevoerd worden maar de vrachtwagens kregen rijverbod vanwege het barre winterweer. Her en der hoor je ook dat gemeenten door hun zoutvoorraad zitten. De ochtend- en avondspits zorgt voor veel verkeersellende maar sommigen hebben er ook creatieve oplossingen voor: je ‘digitaal’ bureau installeren in een wegrestaurant. Na de watersnood van een paar weken geleden laat de natuur nog maar eens voelen hoe machteloos we tegenover sommige fenomenen staan. En hoe binnen de kortste tellen onze goed georganiseerde wereld in chaos verkeert.

Toch heeft dit weer een erg poëtisch, idyllische keerzijde. Niet zo vaak zien we onze tuinen en landschappen veranderen in blanke, smetteloos witte vlakten; niet zo vaak vangt ons oor geruisloze sneeuwstilte; niet zo vaak zien we winterlicht schitteren door ijskristallen.


 Reden te over dus om van deze winterpracht te genieten en zoals de natuur ons nu verplicht, te onthaasten. Stapvoets rijden, traag en behoedzaam vooruit komen: verbazingwekkend hoe deze aandachtige alertheid ons zeer dicht bij het wezen der dingen brengt.

%d bloggers liken dit: