Disgrace – In ongenade – J.M.Coetzee****

33204w170In de roman ‘Disgrace’ voert Coetzee een wetenschapper, David Lurie, op. Een man van middelbare leeftijd, tweemaal gescheiden en in ongenade gevallen. Na jarenlang Romantische poëzie gedoceerd te hebben aan de Kaapse Technische Hogeschool, begint hij impulsief een relatie met een studente. De verhouding verzuurt; hij wordt aan de kaak gesteld en moet voor een onderzoekscommissie verschijnen. Hij is bereid schuld te bekennen maar weigert voor de druk te buigen om publiekelijk schuld te betuigen; hij neemt ontslag en trekt zich terug in Salem (Oostkaap) op het geïsoleerde boerderijtje van zijn dochter Lucy. Gedurende een tijd lijken zijn dochters invloed en het natuurlijke ritme van de boerderij harmonie te zullen brengen in de wanklanken van zijn leven. Hij helpt met de honden in de kennel en met de verkoop van bloemen en planten op de markt, en assisteert bij de behandeling van gewonde dieren in een dierenkliniekje in Grahamstown (nabij Salem). Maar…het machtsevenwicht in Zuid-Afrika is aan het verschuiven. Hij en Lucy worden slachtoffer van een brute en verontrustende aanval die alle lacunes in de vader-dochterrelatie aan het licht brengt.

Coetzee heeft me in deze roman verrast met zijn ongecompliceerde, genadeloze eerlijkheid tegenover het menselijk tekort wars van elk compromis. De overbewuste gecompliceerde intellectueel tegenover de onbewuste eenvoudige natuurkracht; de stadsmens tegenover de buitenmens. De gemoedsrust, de beminnelijkheid en het geduld tegenover de hartstocht. De blanke westerling naast /tegenover de Afrikaan. De vader naast/tegenover de dochter.

Enkele fragmenten:

Lucy en haar vader David Lurie :

‘Ja, ik ben het met je eens, het is vernederend. Maar misschien is dat een goed vertrekpunt. Misschien moet ik dat leren aanvaarden. Om van de grond af aan opnieuw te beginnen. Met niets. Niet: met niets, behalve. Met niets. Zonder troeven, zonder wapens, zonder eigendom, zonder rechten, zonder waardigheid.’

‘Als een hond.’

‘Ja. als een hond.’

” Dus: eens was ze niet meer dan een dikkopje in het lichaam van haar moeder en nu staat ze daar stevig in het leven, veel steviger dan hij ooit is geweest. Als het meezit zal ze lang stand houden, lang voorbij zijn tijd. Wanneer hij dood is, zal ze, als het meezit, hier nog altijd tussen de bloembedden haar dagelijks werk doen. En uit haar zal een nieuw leven zijn voortgekomen, dat als het meezit even stevig, even duurzaam zal zijn. Zo zal het doorgaan, een lijn van levens waarin zijn aandeel, zijn gave, onontkoombaar steeds kleiner zal worden tot het net zo goed vergeten kan worden.”

Bloemenweide
Prairie fleurie – Bonnard

“De wind gaat liggen. Er volgt een moment van intense roerloosheid waarvan hij zou willen dat het eeuwig duurde: de milde zon, de roerloosheid halverwege de middag, bijen in de weer in een veld met bloemen; en centraal in het beeld een jonge vrouw, das ewig Weibliche, licht zwanger, met een strohoed op. Een tafereel dat geknipt is voor Sargent of een Bonnard. Stadsjongens, net als hij; maar zelfs stadsjongens kunnen schoonheid herkennen als ze haar zien, kunnen er sprakeloos van worden.”

Auteur: Blauwkruikje

Master of Germanic Philology - KULeuven - Belgium - Nature, fiction, theater, poetry, philosophy and art lover. Photo: Ostend (B) - Japanese Deep Sea Garden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s