Coetzees roman ‘In Ongenade’ opgevoerd door ’t Arsenaal

Nieuwsgierig naar de bewerking voor theater van ‘In Ongenade’ (J.M. Coetzee), trok ik vrijdagavond naar ’t Arsenaal in Mechelen. Regie en creatie van het stuk waren in handen van Bie Boeykens. Rik Van Uffelen en Marianne Loots tekenen voor respectievelijk de mannelijke en vrouwelijke personages uit het verhaal.

Rik Van Uffelen kon mij aanvankelijk als de hoofdpersoon, professor David Lurie, niet overtuigen. Naarmate het stuk vorderde, zette hij echter een betere interpretatie neer van de intellectueel Lurie in de moeizame en afstandelijke dialoog met zijn dochter Lucy, ‘boervrou’ uit de Oostkaap. De epische spelvorm waarbij de acteurs  afwisselend verteller zijn en dan weer hun rol opnemen, vraagt van de kijker-luisteraar toch wel een inspanning omwille van het intellectualiserend effect. Marianne Loots verdrinkt in de veelheid van scènes die ze te vertellen en te spelen heeft en komt daardoor meestal vlak over. Uit de roman springt een koppiger, expressievere Lucy naar voren.

Het decor werd sober gehouden. Het bestond uit een paar schermen die als raamwerk en projectiescherm  voor sfeerbeelden van het Afrikaanse landschap, Kaapstad en de universiteit, de boerderij, het dierenasiel met de honden en het schimeffect van Lucy onder de douche na de ‘inbraak’ in de boerderij, gebruikt werden. Verder is er nog een aftandse plastic stoel  en  een terrastafeltje. 

De kostuums, een ontwerp van Nina De Vroome, verrasten. Lurie zat in een beige linnen pak met t-shirt, bril aan een touwtje op z’n borst. Niet meteen het beeld van een academicus, eerder van een dandy, een don juan met vakantie. Nu ja, de verslaving van deze womanizer in acht genomen. Lucy kreeg een kort licht wit-oranje zomerjurkje en bruine leren boots, ook weer niet meteen de ‘boervrou’ uit de hippietijd.  De David Lurie uit de roman ziet aan het einde z’n zwangere dochter in een bloemenveld werken en  is vertederd door dit Bonnard-tafereel. De estheticus die toekijkt en buiten het kunstwerk staat. Deze passage had kostuumontwerp en enscenering tot meer expressiviteit kunnen inspireren.

Het geheel miste dramatische kracht; deels door de vele vertelfragmenten en door de focus op de vader-dochterrelatie. De laconieke beschouwingen over zijn erotisch leven lokten reactie uit in de zaal. Marianne Loots in de dochterrol deed eerder denken aan het piepjonge studentinnetje dat de oorzaak werd van zijn ‘disgrace’ dan aan zijn dochter, de plattelandsvrouw die een andere vorm van ‘disgrace’ te verwerken krijgt.

Dat het onherroepelijk kunnen ‘loslaten’ van ‘een stervende hond’, op het einde, wordt gebruikt als symbool voor het loslaten van z’n dochter in een even onherroepelijke toekomst, is een sterke pointe die verloren gaat.

Advertenties

Auteur: Blauwkruikje

Master of Germanic Philology - KULeuven - Belgium - Nature, fiction, theater, poetry, philosophy and art lover. Photo: Ostend (B) - Japanese Deep Sea Garden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s