De zomer van Winona – Dirk Verbruggen***

NBD|Biblion recensie
Toon de Wolf, die al jaren hoorspelen doceert, droomt ervan ooit een schitterend scenario voor een bioscoopfilm te schrijven. In dit boek volgen we zijn strijd met zichzelf, met het witte blad en met alle obstakels (zijn huisgenoten, zijn teveel aan liefde, zijn vriend die denkt aan kanker te lijden) tot zijn uiteindelijke ontgoocheling die maakt dat hij zijn hond het script laat verscheuren. Of een lezer die op zoek is naar een goed verhaal veel zal hebben aan dit al zo vaak beschreven proces, durf ik te betwijfelen. Insiders die zelf schrijven zullen zich dan weer ergeren aan het feit dat Toon – die als docent toch beter zou moeten weten – tegen alle regels in niet eens met een scènische synopsis van zijn verhaal begint maar ineens met de dialoogversie van start gaat. Gelukkig schrijft Verbruggen in een vlotte stijl en slaagt hij erin een mooie mengeling te bewerkstelligen tussen ontroering en ironie. Op die manier weet hij een zeer menselijk en geloofwaardig hoofdpersonage neer te zetten en wordt het boek, ondanks het weinig originele thema, toch nog de moeite waard. Kleine druk.
(Biblion recensie, Guy Didelez)

_________________________________

Wat zal ik toevoegen aan de bovenstaande recensie dan dat ik mij al lezend niet heb kunnen losmaken van de idee dat de hoofdpersonages  in  Dirk Verbruggens romans allen min of meer gelijke trekken hebben, allen zijn ze verwikkeld in een strijd met zichzelf, hun geliefde(n), hun levenskeuze en allen plegen ze op een tragi – komische  manier verzet  tegen de dagelijkse dwangmatige sleur  waarin ze verzeild geraakt zijn. Allen zijn ze getekend door een gemis, een leegte maar allen accepteren ze uiteindelijk het leven zoals het zich aandient, zonder spectaculair vertoon. Ze aanvaarden wat is, gaan gewoon door met leven, ook en vooral wanneer dit niet meteen ‘glamoureus’ en succesrijk is. In deze roman betreft het een gerateerde scenarioschrijver, een op een zijspoor gezette leraar, een tijdelijk naar een tweede woonst verbannen echtgenoot. De wereld van de hoofdfiguren is een erg beperkte, een microkosmos als het ware, waarin alles aanwezig is wat deze figuren verlangen en waarin zij ook alles observeren, overdenken en beleven wat er te observeren, overdenken en beleven valt. Daarom komen deze figuren ook zo menselijk en geloofwaardig over: ze zijn authentiek!

‘Ik ben gedoemd tot de nuance, tot het onopvallende.Veroordeeld tot bescheidenheid. En onbekendheid.’ (192), zegt Toon nadat z’n vriend Daniël en Pauline, z’n vrouw, het filmscript afkeurden. ‘Liever oprecht en gewoon, dan onwaarachtig en bekend’, steunt Pauline hem.

In deze roman worden de relatie met en de reflecties over het gedrag van Biggles, de jachthond, metafoor voor het leven van z’n meester. En Toon, net als Pierre in ‘Goede papieren’ en Karel in ‘De liefdeseter’ is ten prooi aan schuldgevoelens na z’n fout. Dat Toon echter in de liefde gelooft, lezen we in de volgende passage ‘De liefde had in dit huis gewoed, zo was het. Deliefde had in hun armen gewoed, in hun lichamen, tot er een kind van kwam. De liefde was neergeslagen in de muren, het pleister, de schilderijen aan de krammen, de planken die verkleurden en ’s nachts kraakten. De liefde zat in de gordijnen, in de vloeren en in de zolderingen, de liefde had gewerkt in alles wat ze naar dit hol hadden gesleept. Niets was hier binnen of hun hartstocht had het aangeraakt, verschoven, op zijn definitieve plaats gezet. Waar was de liefde? Hier, godverdomme, wat een vraag, ze waren erdoor omgeven, ze woonden erin, ze leefden ermee. Wat zouden mensen die zolang bij elkaar waren nog ‘ik hou van jou’ zeggen, als het al duizendvoudig op de muren stond?(143). Winona Ryder is de muze, de inspiratiebron van z’n filmscript. De realiteit sneed echter even doorheen de fictie en zette de hoofdpersoon ‘op de reservebank’ (196).

Ik heb ‘De zomer van Winona’ (1999) graag gelezen ondanks het gebrekkige filmscript dat, zeer logisch trouwens, onze ‘mislukkeling’, Toon de Wolf, ook naast de job van docent filmscenario doet grijpen. De roman steekt goed in elkaar en laat zich vlot lezen.

http://schrijversgewijs.be/schrijvers/verbruggen-dirk/

Auteur: Blauwkruikje

Master of Germanic Philology - KULeuven - Belgium - Nature, fiction, theater, poetry, philosophy and art lover. Photo: Ostend (B) - Japanese Deep Sea Garden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s