Rood. Een bekoring – Midas Dekkers ****

Recensie: Rood, een bekoring

Roodharigheid is de heerlijkste harigheid, vindt Midas Dekkers. De bioloog, die eerder lofzangen schreef op poezen en ander gedierte, kiest nu een menselijk onderwerp: de roodharige.

Rood is als een spinnende poes
Je zou denken dat het een hele opgave is om tweehonderd pagina’s vol te schrijven over een zo simpel onderwerp als roodharigheid, maar dat geldt niet als je Midas Dekkers heet. Hij onderzoekt waar de roodharigen vandaan komen en hoe we deze soort kunnen behouden zonder ons te verlaten op rassenpolitiek, vergelijkt de aantrekkingskracht van een roodharige vrouw met die van een spinnende poes en probeert de ziel van rood te doorgronden: is een roodharige vrouw daadwerkelijk anders dan anderen?

Veren wil je niet aaien
Dit doet hij met bijzonder veel humor. Zoals wanneer hij het heeft over zoogdieren, voor het oog duidelijk de mindere soort in vergelijking met vogels, die met hun kleurenpracht vogelaars van over de hele wereld aantrekken. ‘Zoogdierelaars’ zie je immers nooit. Maar zoals roodharigheid de beste harigheid is, stelt Dekkers, is harigheid de beste heid. Veren wil je niet aaien. Terloops verwerkt de bioloog heel wat kennis in zijn anekdotes, waardoor ik naast het vele hardop lachen ook nog het gevoel had iets op te steken.

Stront in de ogen
Gek is het niet dat juist Midas Dekkers zijn hart sneller voelt kloppen bij de aanblik van een roodharige vrouw. Net zoals in de natuur rood een signaalkleur is, is een rood hoofd tussen alle bruine en blonde in de Kalverstraat een verschijning die je al opmerkt voordat je hem gezien hebt. ‘Wie bij het zien van rood haar geheel onberoerd blijft, heeft een hart van steen. Of stront in de ogen.’

Mijn haardos voelt ineens heel gewoontjes
Rood moet bijzonder blijven om op te vallen tussen het gepeupel. En dat wordt het dankzij Dekkers’ bewonderende schrijven zeker. Mijn eigen bruine haardos voelt ineens heel gewoontjes. Ik zou bijna naar de kapper rennen voor net zo’n vurig hoofd als waar al deze lyriek door geïnspireerd is, ware het niet dat ik nooit het echte rood zou kunnen creëren.

Massief rood
Gelukkig stelt Midas alle anderskleurigen gerust: ‘Wat drijft een vrouw met een mooie bos kastanjebruin, goudblond of ravenzwart haar toch tot een kop vol klatergoud?’ Die kunnen het beter zo houden, vindt hij, want niets is erger dan een vals signaal afgeven. ‘Tot in je tenen weten de cellen of er rood haar op je hoofd zit. Een roodharige is massief rood.’ Dat valt niet te imiteren, hoe hard je het ook probeert. Ik kan me dus beter neerleggen bij mijn bruinharigheid.

Dan helpt alleen de tondeuse
De enigen die er echt slecht van afkomen, nog slechter dan de peper-en-zoutkleurigen, zijn de rode mannen. Zo bevoordeeld als roodharige vrouwen zijn, zo benadeeld zijn roodharige mannen. Ze krijgen van Dekkers twee zinnen om uit te leggen hoe dat zit, en één als advies: ‘Hier bieden alleen kapper en tondeuse soelaas.’ Dan hebben wij vrouwen het, rood of niet, toch een stuk beter getroffen.

Bron: http://www.viva.nl/2011/04/27/recensie-petra-boekenclub-rood-midas-dekkers/

Herfstwandeling in en rond ‘Steentjesbos’ (4 km)

Steentjesbos, een wandelgebied op het grondgebied Berg, deelgemeente van Kampenhout. Bereikbaar langs o.a de Frijselveldweg (Kampenhout), de Steentjesboswegel (Elewijt-Boortmeerbeek), Steentjesbosstraat (Elewijt-Boortmeerbeek) en van op de Kampenhoutse baan via de Bergezijpestraat en Kattemansboswegel (Berg-Kampenhout). De Bergezijpe die uitgeeft op het Hoogheidestraatje ligt er gedeeltelijk wat verwaarloosd bij omdat er versperring werd aangebracht over de wegel door aanpalende weide-eigenaars. Niet leuk, want door deze versperring raakte de wegel helemaal in onbruik en verwilderd. Er werd echter voor een ‘oplossing’ gezorgd door de wegel te verleggen langs de  buitengrens van de rechtse weide. Daar is die niet fietsbaar zoals de oude wegel maar wandelaars kunnen op die manier weer naar het Hoogheidestraatje. Hoe deze omgeving er verder uitziet, en wat dit stukje ‘groene ruimte’ te bieden heeft, ontdek je hier.

Achter de wolken – ’t Arsenaal ****

Gisteravond ging in ’t Arsenaal de productie ‘Achter de wolken’ van start. De tekst en regie zijn van Michaël De Cock. De acteurs, Chris Lomme en Jo De Meyere, hoeven allang niet meer voorgesteld aan het Vlaamse publiek; ze zijn cultureel erfgoed geworden. En toch stonden beiden gisteren voor het eerst samen op de planken.

Twee mensen komen elkaar na meer dan veertig jaar weer tegen. Ooit waren ze geliefden. Maar het leven liep anders. Zij trouwde met zijn beste vriend. Na al die jaren, weer single, zoeken zij elkaar weer op. Een toneelstuk over de duurzaamheid van het verlangen.

Een pretentieloos stuk over ‘verlangen’ als je ouder wordt. Over ‘leven’ en ‘overleven’. Over romantiek en realiteit. De beide acteurs zaten bijzonder goed in hun rol, vooral  ‘La Lomme’ gaf een sterk staaltje ‘metier’ weg. De Meyere kwam aanvankelijk niet goed op gang maar wist gaandeweg even sterk de gevoelens en gedachten betreffende de desillusie uit z’n studentenjaren te vertolken: z’n beste vriend kaapte de liefde van z’n leven voor z’n neus weg. Wat dat zoal met een mens doet? Z’n leven ruïneren en na drieenveertig jaar zes maanden en drie dagen aarzelend op dat lang gekoesterde en steeds weer uitgestelde verlangen eindelijk durven ingaan.

De kostuums waren van Anna Seniow. Ze typeerden de karakters, een schrijver en de vrouw van een welstellende bedrijfsleider.  Het decor, een carrousel waarop drie locaties: de ingang van een hotel, de hotelkamer en een park met bank. Meteen symbool voor het leven. Het leven is een cirkel, waarin je telkens weer hetzelfde meemaakt maar net iets anders. De natuurelementen, een zwerm duiven die over scheert, de regen die roffelt op het dak en krakende donderslag,  brengen een trein van associaties en herinneringen in de gevoels- en gedachtenwereld van beide personages op gang. Want … wat is het leven anders dan herinnering?

‘Achter de wolken’ kreeg na afloop een daverend applaus. Immers, twee ‘klassebakken’ van het Vlaamse theater spelen  in dit stuk de vonken eraf.

www.tarsenaal.be

%d bloggers liken dit: