Alle dagen samen – Erwin Mortier***

In deze novelle uit 2004 beschrijft Erwin Mortier in tien hoofdstukken, zeven dagen uit het leven van een jongen van vijf, wiens overgrootvader stervende is.  De titel wordt verklaard in het volgende citaat:

Dood heeft tijd genoeg, meer dan alle dagen samen. Dood kent verveling alleen als zuurstof die hem voedt. Hij is het bedwelmend uitblijven van beweging dat de middag over de meubels uitspreidt, en dat in zijn neus kriebelt wanneer hij op zijn rug in bed ligt, terwijl Mama of Tante erop toezien dat hij uitrust.

Soms kan het zo stil zijn dat hij moet niezen. (60)

En op de binnenflap vermeldt de uitgever:

De zomer smelt (in deze roman) de dagen aaneen en heft alle orde op, ook die van de taal in zijn hoofd. Net als bij de andere boeken van Mortier spreekt uit dit verhaal een verlangen om de tijd teniet te doen; een streven om woorden dusdanig op de proef te stellen dat ze het allerbelangrijkste, dat nooit gezegd kan worden, alsnog laten weerklinken.

Wie zoekt naar een spannend boek is hier niet aan het juiste adres; maar wie van poëtisch taalgebruik en sfeerschepping houdt, zal van deze novelle genieten temeer omdat ze een tijdsmoment vastlegt uit een ‘zo herkenbaar’ Vlaams verleden dat anders onherroepelijk in de prullenbak zou zijn beland.

 In De Standaard van 21/10/2004 schreef Annemiek Neefjes over deze novelle: Dikke woorden bezaaid met dons. Leven en sterven bij Erwin Mortier

In zijn nieuwste novelle, Alle dagen samen, voert Erwin Mortier andermaal een kleine jongen op in de schoot van een grote plattelandsfamilie. Mortier beschrijft dat plattenlandsleven met de stilistische brille die we van hem gewend zijn. Dat is soms een probleem: de schrijver schrijft wel eens mooier dan zijn personages kunnen praten of denken. Maar ‘op de momenten dat dat kleine kinderhoofd het met zijn taal- en hersenspinsels voor het zeggen heeft, ja, dan ben je om’. Met Alle dagen samen zijn we terug in het nostalgische fotoboek van Erwin Mortier.  Net als in zijn eerdere werk roept hij met zijn nieuwe novelle een besloten plattelandswereld op, met dit keer als sfeerscheppende elementen een boomgaard, ganzen, knersend grint. En een huis dat niet vers uit een catalogus komt, maar dat er al eeuwen staat en generatie op generatie herbergt. Alle dagen samen lezen is voor wie zijn eerdere werk kent in de eerste plaats een vorm van herkenning.De sfeer in het boek is vaak ongegeneerd romantisch. Om het grote-familiegevoel te creëren, presenteert Mortier een tableau de la troupe van vader, moeder, tantes, ooms, groot- en overgrootouders, nonnetjes, buren en kennissen, die vrijwel allemaal licht karikaturale trekken hebben, al was het maar door hun bijnamen, zoals tante Cactus of Zie, die zo heet omdat ze elke zin met dat woord begint.

De figuren zijn poppen in de goedaardige poppenkast van Mortier. Zelfs de moeder van het jonge kind Markus krijgt iets onuitstaanbaars in haar rol van zachter dan zachtaardige hoedster.

Auteur: Blauwkruikje

Master of Germanic Philology - KULeuven - Belgium - Nature, fiction, theater, poetry, philosophy and art lover. Photo: Ostend (B) - Japanese Deep Sea Garden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s