Gestameld liedboek – Moedergetijden – Erwin Mortier****

Vorige herfst verscheen Mortiers Gestameld liedboek – Moedergetijden  bij De Bezige Bij. Het is een indringend relaas  van de aftakeling door alzheimer van z’n moeder . Van de eerste diagnose en symptomen tot de opname in het pleegtehuis ontrolt er zich een portret van de moeder en de familie waarin Mortier opgroeide. Autobiografie wisselen af met poëzie en prozaïsch realisme om de progressie van de ziekte weer te geven. Erwin Mortier heeft deze roman opgevat als een notitieboek van wat deze ziekte aanricht in een mens en hoe dit proces van verlies ook de naastbestaanden, in casu z’n vader, z’n broers en zussen en vooral hijzelf,  kapotmaakt. Er straalt warmte uit zowel de poëtische als de prozastukjes en de sensualiteit die hij als kind bij z’n moeder waarneemt, is ook aanwezig in Mortiers observatie en stijl. De synergie tussen moeder en zoon is in de hele roman tastbaar. Het schrijnende is de vroege intrede van de ziekte, nog voor haar zestigste en daarna het druppelsgewijze verlies van alles waar de persoon voor stond. Mortier filosofeert ook over ‘wat z’n moeder nu voor hem zal gaan betekenen’; wat is het dat je deze wereld nalaat als je heengaat? Herinneringen, maar meer dan dat… een heldere aanwezigheid in woorden en handelingen waarvan je weet ‘zo was ze’. De vrouw was muzikaal; ze zong namelijk in een koor vandaar de titel. De moeder die niet goed meer uit haar woorden komt, en zoonlief dof van verdriet door dit gestage verlies, die moeizaam probeert vast te leggen, soms al wachtend in de ziekenhuisgang, wat hem en z’n moeder overkomt. Ziedaar ‘Gestameld liedboek’. De eb en vloed van het leven; de ingetogen, geprevelde getijden van een moederbestaan. Een boek om vaak te herlezen.

‘Intouchables’ een etnische wensdroom ****

Olivier Nakache & Eric Toledano | Cast: Omar Sy (Driss), François Cluzet (Philippe), Anne Le Ny (Yvonne), Audrey Fleurot (Magalie), Clotilde Mollet (Marcelle) e.a.| Speelduur: 112 minuten | Jaar: 2011

Vanmiddag de film ‘Intouchables’ gezien in Utopolis. Filmnamiddag met scholieren van de 3de graad secundair. Had al veel lof gehoord over de prent maar niet de tijd genomen om mezelf te vergewissen van z’n deugdelijkheid. En … het moet gezegd, het gaat om een echte feelgoodfilm die een etnische wensdroom op een pretentieloze manier tot ontwikkeling laat komen in de vrienschap tussen de hoofdpersonages Driss, Senegalees uit de Franse banlieus en Philippe, aristocraat in een paragliding accident verlamd geraakt. Een buddy als Driss, ex-gevangene, ongecompliceerd en down to earth, in alles de perfecte tegenpool van z’n ‘patiënt’, is voor de regisseur het gedroomde personage om de aristocratische bourgoisie in z’n geplogenheden en cultuur onderuit te halen.  Alles met een kwinkslag. Anderzijds krijgt ook het cliché over achtergestelde jongeren en hun cultuur een geïnspireerde opfrisbeurt. En al is Driss geen doetje, de synergie met Philippe werkt aanstekelijk op alle andere personages en niet het minst op de toeschouwer. Momenten van spanning (beginsequentie) wisselen af met geestige en grappige situaties, en hartverwarmende daden en woorden. Sentimentele meligheid wordt buitenshuis gehouden. Er zit ‘schwung’ in de muziek en de dialogen. Kortom een fantastische film!

 

 

 

Keffiyeh / Made in China – KVS_box – Brussel***

Vijf jonge Belgen delen de scène met vijf jonge Palestijnen. Die ontmoeting geeft de gelegenheid de blikken te kruisen, en de clichés over het bestaan van de ander aan de werkelijkheid te toetsen, te beginnen bij hét symbool van verzet: de keffiyeh, bij ons beter bekend als de Arafatsjaal. De basis voor de voorstelling wordt gelegd in een uitwisseling tussen Birzeit (Westbank) en Brussel. In een eerste werkperiode trekken regisseur Bart Danckaert, dramaturg Hildegard De Vuyst, acteur-auteur Joris Van den Brande, theatermaker-jeugdwerker Mohamed Allouchi, acteur Saïd Jaafari, muzikant Thomas De Vos en zangeres-actrice Kaat Arnaert naar de Bezette Gebieden, waar Khaled, Ala’a, Maya, Rimah, Adham, Maher, Farah, Yazzan, Salma, Zeina, Ibrahim en de onvolprezen schrijfster Dalia Taha hen opwachten. Deze productie bouwt voort op het Palestina-traject dat KVS sinds 2007 coördineert.
FARAH SALEH: “Het dragen van de keffiyeh als teken van mijn Palestijnse identiteit heb ik opgegeven, nu het een trend is voor de revolutionaire Europese jongere om een keffiyeh in zuurstokkleurtjes te dragen. In de plaats uit ik mijn identiteit via dans, theater, de Arabische taal,… Los daarvan houd ik nog steeds van mijn keffiyeh!”
tekst: dalia taha & joris van den brande regie: bart danckaert, met joris van den brande, mohamed allouchi, saïd jaafari, thomas devos, kaat arnaert, e.a. medewerkers dramaturgie: hildegard de vuyst – in Frans, Nederlands en Arabisch boventiteld.
Met de steun van  www.eurocult.org
%d bloggers liken dit: