Damascus

Yassin al Haj SalehIk blijf nog even bij Syrië en wel bij de Syrische auteur Yassin Al-Haj Saleh die vanuit Damascus een wekelijkse blog verzorgt voor het NRC Handelsblad. In 2012 werd Saleh bekroond met een Prins Claus Prijs voor zijn bijdrage aan het begrip over de Arabische wereld. Gedurende tien weken zal hij voor deze krant berichten vanuit Damascus. De eerste drie blogjes hielden mijn aandacht van begin tot einde gevangen. De beklemmende sfeer die al gedurende decennia in Syrië aan de orde is geweest, wordt in deze getuigenis voelbaar. Verhelderend om van binnenuit te kunnen volgen hoe het bewind van de Assads het Syrische volk in de greep probeert te houden. In een andere blog schrijft hij  “Over leugens, angst en de opbouw van normaliteit en … rebellie” Aanbevolen lectuur!

Pik het niet! Neem het niet! Wees woest! Indignez-vous! Indignaos! Time for outrage! Empört euch!

Stéphane Hessel overleed vannacht op 95-jarige leeftijd. Hij is de auteur van o.a. ‘Indignez – vous!, het kleine boekje van 3.95€ dat een paar jaar geleden uitkwam, en dat een pleidooi bevat voor meer engagement en verzet in onze geglobaliseerde wereld; een pamflet tegen de onmacht om iets te doen aan onmenselijke en onrechtvaardige toestanden dat in een mum van tijd op nagenoeg een miljoen exemplaren werd verkocht. Zelf een mens die vele hachelijke situaties wist door te komen gedurende WO II, wist hij maar al te goed hoe angst paralyserend kan werken op vormen van engagement die tegen onrechtvaardige en tirannieke toestanden ingaan. Als diplomaat was hij ook vertrouwd met wat het betekent om ‘gast’ te zijn in een land, controversieel zijn standpunt inzake de relatie tussen de Palestijnen en Israël waarin hij resoluut Israël en diens houding tegenover de Palestijnse gebieden veroordeelde. Op 93-jarige leeftijd nog op die manier appelleren aan een algemeen aangevoelde nood en oproepen tot solidariteit en engagement en hoop, il faut le faire!

Stéphane Hessel, Neem het niet!, vertaald door Hannie Vermeer-Pardoen, uitgeverij Van Gennep, Amsterdam, 32 blz., 3,95 euro, ISBN 9789461640383.

De Syrische schreeuw om hulp krijgt weerklank

Er komt beweging in de internationale gemeenschap rond de humanitaire tragedie in Syrië.Terwijl ik in de loop van vorige week slechts ‘dilemma’ en ‘impasse’ ontwaarde en vooral ook weigering van de Syrisch Nationale Oppositie Coalitie – voozitter  Moaz al- Khatib om aan de onderhandelingstafel te komen omdat zijn achterban vond dat hij niet ‘cavalier seul’ kon spelen en er eerst een consensus daarover moest gevonden worden binnen de koepel, merk ik nu dat VS Minister van Buitenlandse zaken John Kerry na overleg met David Cameron en Minister van Buitenlandse zaken William Hague rechtstreeks contact zou opgenomen hebben met al-Khatib en verkregen heeft dat er een delegatie van de Syrische Nationale Oppositie naar Berlijn, Rome en Moskou zal komen op voorwaarde dat het rond de tafel gaan ook hulp zal opleveren en dus meer wordt dan ‘een praatwinkel’. Zelfs het Syrische regime zou bereid zijn om te praten met de rebellen.

Ook in eigen land komt politieke beweging rond Syrië. Minister van Buitenlandse zaken Didier Reynders onderneemt een meerdaagse reis naar Jordanië (vluchtelingenkampen) en Irak waarna hij doorreist naar de VN Mensenrechtenraad in Genève. En op 5 maart 2013 vindt in de Bourlaschouwburg in Antwerpen een protestconcert The Syrian Cry plaats in samenwerking met Toneelhuis

“On the news I saw the horrific images of children being killed in their beds. By then already more than 1000 children had died in this brutal war. I felt sick, sad, angry and the need to do something. I grabbed my guitar and wrote this song”

Koen Kohlbacher

Birds That Change Colour

                            

Oorlogsjournalistiek en Pax Christi: vrede is een werkwoord

De vredesbeweging Pax Christi heeft in januari haar nieuwe Ambassadeur voor de Vrede aangesteld. Elk jaar kijkt de organisatie naar mensen die zich verdienstelijk inzetten om te ijveren voor vrede of die op een aparte manier de vrede, die in vele landen ver zoek is, een gezicht geven. Vrede is een werkwoord. In 2012 vonden 141 journalisten de dood tijdens het uitoefenen van hun job. In The media’s darkest days remembered staat Lyse Doucet, BBC’s chief international correspondent, stil bij het verlies van collega-oorlogscorrespondenten en de risico’s van het beroep.

Zo kwam o.a. de zeer ervaren oorlogsjournaliste Marie Colvin vorig jaar in februari om in Syrië.

Als in de broodrij staan riskant wordt…

‘Massamoord op Syrische bakkerij – De Standaard.

Van goden en mensen en Syrische christenen

Vandaag stelde ik me de vraag: wat gebeurt er met de Syrische christenen?

Omdat ze net als de alawieten tot een confessionele minderheid behoren (10%), zouden ze, omdat Assad hen gedoogde, altijd het regime gesteund hebben. Syrië liet na de oorlog tussen Israël en de Hezbollah, christenen uit Libanon toe op haar grondgebied en ook de oorlog in Irak dreef christenen die er woonden over de grens naar Syrië. Hoewel zij tot op heden, zoals ik in verschillende getuigenissen las, meestal in een harmonische verstandhouding met de moslims samenleefden, blijken ze nu door jihadrebellen vervolgd te worden. Het sectarische geweld heeft ook hen tot doelwit gemaakt zodat ze opnieuw moeten vluchten. Christenen in Syrië bevinden zich net als in Irak tussen hamer en aanbeeld.

Terry Waite, ooit in 1987 gedurende 1763 dagen gegijzeld door de jihad in een Libanese isoleercel toen hij  op vreedzame wijze probeerde te onderhandelen om gegijzelden vrij te krijgen, vertelt in de CNN footage over de situatie van de christenen die gevlucht zijn uit het noordoosten van Syrië ( Homs en Aleppo) en nu in Libanon, in de dorpen net over de grens, een onderkomen hebben gezocht. 

Het is ook niet mijn oorlog en toch …

images (2)Met deze verwijzing naar een Opinie op Maandag van Bie Vancraynest in Mo* blijf ik me nog even vastklinken aan SyrIë. Al is er ook Mali natuurlijk. Nu ik ook al enkele weken de Canvas programma’s over Het Verzet in 40′-45′ en De Getuigenissen over de eerste Groote Oorlog 14′-18′  volg en laatst de films Die Wannseekonferenz, Der Fälscherer, Fateless en Nacht über Berlin zag, lijkt het wel of ik me in het thema oorlog heb vastgebeten. Combineer dat even met de strapatsen van de Aalsterse carnavalisten, en de verhalen die ikzelf van grootouders en ouders over die zwarte bladzijden in onze Europese geschiedenis mocht horen en u zult zachtjesaan kunnen gaan inschatten waar mijn achilleshiel zich momenteel bevindt. Ook buiten Europa hebben Vietnam, de Golf, de Balkan, Afghanistan, Irak en Libië hun dodentol geëist. Om maar te zwijgen van Rwanda en onlangs nog het conflict tussen Gaza en Israël. Misschien doet u het allemaal schouderschuddend af met ‘oorlogssituaties zijn oorlogssituaties’ wie ermee geconfronteerd worden moeten maar zien hoe ze het probleem oplossen. Ga daar nu niet over zeuren.

En toch … als je via de media van de gruwelen van elke oorlog kennis neemt, kun je soms niet langer onbewogen toekijken? Dat heeft bijvoorbeeld het Verzet niet gekund in WO II, de Vredesbeweging niet ten tijde van de Koude Oorlog en dat kan geen enkele humanitaire activist. Terug naar Syrië. Hoe is het daar geëvolueerd tot zo een onrustwekkende toestand? Waarom grijpt de internationale gemeenschap er niet meteen in? Wie neemt welke houding aan en waarom en wat gebeurt er precies ter plekke?  In What the Syrian death tolls really tell us heeft Sharmine Narwani, een politiek analiste en commentator  inzake Midden-Oosten geopolitiek aan het St Antonny’s College, Oxford University, het bijvoorbeeld over ‘facts en figures’ in conflicten en hun betekenis. Als u dit artikel leest, neem dan ook even het debat dat erop volgt door. Alhoewel iedereen weet dat vriend en vijand in oorlogssituaties niet altijd ‘de waarheid’ vertellen, om hun positie in de strijd kracht bij te zetten, toch meent deze commentator de aandacht te moeten vestigen op de manier waarop oorlogsslachtoffers geteld en geïdentificeerd worden en vervolgens op het gevaar van politieke manipulatie met deze cijfers. Zij komt tot de volgende conclusie:

Numbers without context or solid foundations can incite and escalate a conflict, leading to even more carnage. Contemporary casualty data have been inaccurate in so many recent conflicts that it’s time to retire these numbers from the telling of the story.

Brood is leven, las u al in een vroegere blogpost van me. De burgerbevolking vlucht in groten getale het land uit en wie blijft wordt uitgehongerd en heeft onvoldoende medische hulp. Lees in dat verband de wereldblog van een Arts Zonder Grenzen en nog eentje.

Het is mijn oorlog dus niet, ik weet het, … ik wacht nog even met die derde ster op de Syrische vlag van een vrije, democratische en seculiere staat, want al was er begin januari in Genève de bijeenkomst van de democratische en pacifistische Syrische oppositie, het sectarisch geweld is toegenomen. En als je brood wil bakken, heb je eerst en vooral bloem nodig. Broodnodige humanitaire hulp dus, die via de juiste kanalen op de juiste plaatsen moet terecht komen. Dat vergt routes bewaken en afspraken maken met betrouwbare instanties op het terrein. In de gegeven omstandigheden is dat dus geen gemakkelijke opdracht.

Indien u individueel of in groep iets  wil doen omtrent de Syrië – campagne van Pax Christi vindt u hier inspiratie.

%d bloggers liken dit: