Erfreut euch, ihr Herzen – Cantate No 66 – J.S.Bach – Collegium Vocale – Gent – Philippe Herreweghe

Het schilderij is van Pieter Neeffs I (Antwerpen, ca. 1578 – aldaar, na 1656). Hij was een Brabantse kunstschilder uit de barokperiode.

Neeffs schilderde vooral architecturale interieurs van kerkgebouwen. Hij was actief in Antwerpen en zijn doeken vertonen invloeden van Hendrik van Steenwijk I en Hendrik van Steenwijk II. Zijn bijdrage tot dit genre was het schilderen van kerkinterieurs bij nacht, belicht vanuit twee lichtbronnen (fakkels of kaarsen). Zijn doeken zijn zeer gedetailleerd en zuiver maar niet zonder enige hardheid. Andere schilders zorgden vaak voor de opvulling van de architectuur zoals Frans Francken (II) voor de menselijke figuren zorgde in het schilderij Avondmis in een gotische kerk (zie afbeelding). David Teniers IPieter Brueghel de Jonge en Theodoor van Thulden werkten ook met Pieter Neeffs samen.(bron: wikipedia)

Stabat Mater Op. 58 – Antonín Dvořák – Philippe Herreweghe – Collegium Vocale Gent & Royal Flemish Philharmonic

Denkend aan de Syrische moeders, de Dwaze Moeders en alle moeders van de wereld die hun kinderen verloren in mensonterende omstandigheden dat hun aanhoudende strijd voor mensenrechten en vrede door zich te verzetten tegen onderdrukking, onrechtvaardigheid en straffeloosheid, gehoor mag vinden. De geschiedenis van de Stabat Mater – tekst en de Nederlandse vertaling door Willem Wilmink vindt u hier.

DOCUMERICA foto’s: De buit van de industrie | The Economist

DOCUMERICA photos: The spoils of industry | The Economist.

Niet alleen hier te lande maar ook in Amerika wordt teruggegrepen naar ‘the seventies’. In het gereblogged artikel, waaruit ik enkele passages vertaalde, vindt u een merkwaardige fotoreeks uit de zeventiger jaren, gemaakt in opdracht van het EPA. Ze tonen ‘the state of the environment at the time’. Hallucinant soms.

BURNING_DISCARDED_AUTOMOBILE_BATTERIES._(FROM_THE_SITES_EXHIBITION._FOR_OTHER_IMAGES_IN_THIS_ASSIGNMENT,_SEE_FICHE..._-_NARA_-_553841 (1)Tussen 1972 en 1977 waren bijna 70 fotografen in dienst van het jonge Amerikaanse Environmental Protection  Agency (EPA) om de toestand van het milieu in het land te fotograferen. Ze werden geselecteerd door Gifford Hampshire, een voormalig foto-editor op National Geographic en een lid van het public affairs team van de EPA. Hampshire was in de greep van de iconische beelden van de Dustbowl tijdens de Grote Depressie vier decennia eerder genomen door de fotografen van de Farm Security Administration (FSA). Aan de EPA – die  haar missie  om ’s lands aftakelend milieu te onderzoeken promoot – stelde hij een even groots project voor.

Met Arthur Rothstein, een FSA veteraan, als zijn adviseur, wilde Hampshire niet alleen een “visuele baseline” waaruit in de toekomst verbeteringen op milieugebied konden worden afgeleid, maar ook een bredere visie op het land als geheel.”Waar je mensen ziet, is er een milieu-element aanwezig waaraan ze verbonden zijn,” zei hij tegen zijn fotografen. “De grote DOCUMERICA foto’s laten die band en zijn betekenis zien.” Het resultaat was een project van enorme omvang:  het maken van bijna 22.000 foto’s over het hele continent gedurende meer dan vijf jaar. Van de kitsch van de New Yorkse  suburbia tot de vervuilde Louisiana stranden; van Texas’ uitgestrekte snelwegen naar de chemische vervuiling in Kentucky, van de zongeblakerde boeren in Minnesota tot de  zwarte moslims in Chicago. Dit project werd sinds de hoogtijdagen.van de jaren zeventig niet getoond aan het publiek.

In tegenstelling tot de monochromatische beelden van de FSA, die een wereld van elementaire bestaansmiddelen ontdaan van alle comfort afbeelden, spreken de kleurverzadigde foto’s van DOCUMERICA  van een land vol met de dodelijke neveneffecten van overvloed. Een jongen loopt naar zijn spaandakhuis waarover een smelterijschoorsteen rook uitstoot in een kobalt blauwe hemel. Roestende auto’s achtergelaten in een giftige vijver lijken op oude wezens die zich in slib voortslepen – een geheel nieuw type file.

Zelfs al is de verontreiniging niet het centrale thema in al deze foto’s, toch is ze verdoken aanwezig in opvallend eenvoudige portretten als die van een Chicago paar in een baby blauwe smoking en rode jurk, of een tiener in haar felgekleurde slaapkamer. Er is een synthetische allure, een plastic glans die zinspeelt op een chemische romance die zich over hen uitmorst.

Het zeventiger jaren project kon steunen op groten als Gifford Hampshire   evenals enkele toekomstig grote fotojournalisten zoals Danny Lyon, Flip Schulke en John H. White, die allen voor een standaard dagloon van $ 150 werkten. Deze foto’s vormen in meer dan een opzicht een nostalgische reis.

Staat van de poëzie – Poëziecentrum, Gent | Joke Schauvliege

Staat van de poëzie – Poëziecentrum, Gent | Joke Schauvliege.

De staat van de poêzieHet Poëziecentrum en het Vlaams Fonds voor de Letteren organiseerden op 21 maart in Gent een studiedag over ‘De staat van de poëzie’. 

Minister van Cultuur Joke Schauvliege opende de studiedag met bovenstaande toespraak, andere sprekers waren onder meer Krist Biebauw (Openbare Bibliotheek Gent), Luc Coorevits (Behoud de Begeerte), Dirk Terryn (CANON Cultuurcel), Majo De Saedeleer (Stichting Lezen) en Jef Maes (Boek.be).

Hier leest u wat Bart F.M. Droog van de Nederlandse Poëzie Encyclopedie in zijn verslag over de dag meegeeft. Had u nog graag een lijst van alle deelnemende sprekers gehad, dan vindt  u die hier.

Naïeve schilder, Wim Van Rompuy in de Barokgang – Scherpenheuvel***

Wim Van RompuyWim Van Rompuy, geboren in Lier, België op 12 december 1942, autodidact schilder en illustrator, startte met schilderen in 1975. Hij maakt hoofdzakelijk olieverfschilderijen, heeft een eigen stijl en wordt over het algemeen gerekend tot de naïeve schilders. Hij illustreerde vele publicaties en kalenders. Hij gaf tentoonstellingen, alleen en met andere kunstenaars, in België, Nederland en Zwitserland. Zijn werken zijn te vinden in diverse particuliere collecties in België, Nederland, Zwitserland, Frankrijk en de Verenigde Staten en zijn werken worden getoond in verschillende kunstgaleriijen en musea voor naïeve kunst in binnen- en buitenland. Wim Van Rompuy is een autodidact die gebruik maakt van lichte en verfijnde kleuren om de charmes van een totaal persoonlijke wereld op te roepen in een naïeve-realistische manier. Zijn kunstwerken zijn enigszins Belle Epoquem en kinderlijk, en altijd gekruid met milde ironie. In zijn schilderijen glimlachen de mensen inderdaad erg vaak. Hij schildert mensen en dingen op een idyllische manier, maar hij toont ook hun kleinburgerlijke ingesteldheid. De eenvoudige psychologie van eenvoudige mensen spreekt hem aan. Zijn kinderjaren en zijn Wim Van Rompuygeboortestad Lier zijn dankbare inspiratiebronnen. Wim van Rompuy is een naïeve schilder die in staat is geweest zijn aangeboren kwaliteiten van spontaniteit en verbeeldingskracht, zijn eenvoud en zijn frisheid te behouden en te ontwikkelen. In een periode waarin over- gecultiveerde hedendaagse kunst vaak grenst aan het pseudo-wetenschappelijke, creëren zijn kunstwerken  een sfeer van vrede en rust. Wim Van Rompuy kan stijlen, trends en experimenten buiten beschouwing laten. Het enige wat hij moet doen is zijn hoogst persoonlijke zelf  laten zien, dat is immers de beste garantie voor zijn authenticiteit. Met de meest eenvoudige middelen van kleur en vorm en met liefde, toont hij de schoonheid van het eenvoudige dagelijkse leven op een pretentieloze, maar eerlijke en gevoelige wijze. Hij legt een ongerepte wereld vast die dicht bij de werkelijkheid ligt, maar waaraan de smaak en de sfeer van de poëzie worden toegevoegd. Dit is zijn grote kracht, aldus de kunstcritici René Turkry en Remi De Cnodder.

De tentoonstelling is te bezoeken in de Barokgang van de Basiliek van Scherpenheuvel tot 21 april 2013.

‘De stad en zijn landelijke omgeving, de opvoeding en religie, de kwajongensstreken en zoveel meer, dat bleef hangen in zijn onuitwisbare herinneringen. Het is allemaal te zien in zijn schilderijen. Een lang gekoesterde jeugddroom werd uiteindelijk werkelijkheid. Door veel te werken verwierf hij als vanzelf een zeer persoonlijke stijl. Als volwassene dringen zich vanzelf nieuwe onderwerpen op. Impressies van reizen, het uitgaansleven enz. Dit alles geeft hij weer met veel humor en relativering.(bron: expositie – brochure)

Ook van Kardinaal Godfried Danneels verscheen begin deze maand bij uitgeverij Halewijn ‘Meditaties bij de kruisweg’, geillustreerd met kleurrijke afbeeldingen van schilderijen van Wim Van Rompuy.

‘Kunst moet voor mij meer zijn dan een schreeuw en ook meer dan pure zelfexpressie’

‘Kunst is een openbaring van dingen die je niet kunt zien. In die zin staat zij heel dicht bij de religie.’ –  Godfried Danneels

Modetrends vervagen, stijl is eeuwig – Yves Saint Laurent, visionair – ING BRUSSEL***

In het Brusselse ING-gebouw aan het Koningsplein loopt momenteel de tentoonstelling Yves Saint Laurent, visionair. Voor deze tentoonstelling in het ING Cultuurcentrum haalt de Fondation Pierre Bergé – Yves Saint Laurent uitzonderlijk tal van creaties uit de kast, waarvan de meeste nog nooit werden tentoongesteld. Daarnaast worden ook juwelen en accessoires, tekeningen, schetsen en andere onuitgegeven documenten      getoond waarin de subtiele stijl van Saint Laurent tot uiting komt. Wie deze Franse modeontwerper was, leest u in zijn bio in dit artikel. De stijl die hij in de zestiger en zeventiger jaren ontwierp wordt in hetzelfde artikel beschreven als: “De tegenstellingen en paradoxen in de persoonlijkheid van Yves Saint Laurent kenmerken ook zijn stijl. Hij neemt basisstukken uit de mannengarderobe en maakt ze vrouwelijk. Hij ontwerpt mode voor gesofisticeerde vrouwen met subversieve trekjes. Hij laat ze smokings, broekpakken en safari-jasjes dragen. Ook de pea coat en de transparante blouse zijn modeklassiekers van zijn hand die in de jaren zestig behoorlijk   revolutionair waren. […] Ook zijn liefde voor kunst dook regelmatig op in zijn collecties, zoals de Mondriaanjurken in 1965 en de couturecollectie van 1980 die geïnspireerd was door Picasso, Matisse, Rouault en de Chirico voor Diaghilev’s Ballets Russes uit de jaren twintig.”

Visionair Yves Saint Laurent loopt vooruit op de mentaliteitsverandering in de jaren zestig en zeventig en ontwerpt een nieuwe revolutionaire stijl voor de garderobe van de hedendaagse vrouw.

Hij heeft een fijne neus voor wat er omgaat bij de jongeren rondom hem en vertaalt dat naar een nieuwe kledingtaal. Zo ontstaat een continue dialoog tussen de vrouwen en hem, tussen de straat en hem.

Hij smeedt bruggen tussen mannen en vrouwen door herenmode te vervrouwelijken, hij brengt symbolen van macht over op de vrouwen. Dankzij die transgressie slaagt hij er ook in de codes van de verleiding te veranderen en een nieuw imago te creëren, dat van de vrije en actieve vrouw. (Bron: ING.be)

Met enkele oud-collega’s bezochten we deze tentoonstelling vandaag en maakten er een prettige dag uit van. Zeer de moeite waard!

Illustratie: Yves Saint Laurent door Andy Warhol – 1974

Johannespassie J.S. Bach – La Petite Bande – Sigiswald Kuijken in Canvas Klassiek – Palmzondag

Vandaag Palmzondag kunt u op Canvas Klassiek om 12:00 genieten van een uitzonderlijk concert van La Petite Bande onder leiding van Sigiswald Kuijken.


“Met La Petite Bande onder leiding van Sigiswald Kuijken maakte VRT een aantal legendarische opnamen. Eén ervan is de Johannespassie van Johann Sebastian Bach, in de Antwerpse barokkerk Carolus Borromaeus.
Met de Passio secundum Johannem presenteert Bach zich op 7 april 1724 aan de kerkgangers in Leipzig, kort na zijn aanstelling als cantor daar. Bach bleef aan de passie vijlen tijdens de uitvoeringen van 1725, 1730 en vermoedelijk ook nog van 1739.
In deze schitterende opname uit 1996 zijn Sigiswald Kuijken en La Petite Bande op het toppunt van hun roem. Ook de solisten zijn schitterend: Christoph Prégardien, de beste evangelist van zijn generatie. De nog jonge altus Andreas Scholl.Gabriele Rossmanith zingt de sopraanaria’s, Markus Schaeffer de tenoraria’s. Werner Van Mechelen is de bas. Huub Claessens vertolkt de partij van Christus. Koor en orkest van La Petite Bande staan onder leiding van Sigiswald Kuijken.” – bron: canvas klassiek – Zaterdag 30 maart om 14u21 (herhaling) – duur: 111 minuten

%d bloggers liken dit: