The Sense of an Ending – Alsof het voorbij is – Julian Barnes ****

1195116841429Een roman die ik in één ruk uitlas. Slechts een novelle van 158 bladzijden lijkt het maar waarvan de gebeurtenissenlijn, het gedachtegoed zo gecomprimeerd en filosofisch is dat regelmatig herlezen, stilstaan bij bepaalde uitspraken aan de orde is. Ook het einde is meer dan gewoon verrassend: een scherp geheugen moet alle vorige – soms minuscule gegevens – kunnen paraat houden om het mysterieuze slot meteen te vatten. Een absoluut spannende roman! Bekijk hier het gesprek van Annelies Beck met Julian Barnes over deze roman op Passa Porta 2013

With its patterns and repetitions, scrutinising its own workings from every possible angle, the novella becomes a highly wrought meditation on ageing, memory and regret. But it gives as much resonance to what is unknown and unspoken – lost to memory – as it does to the engine of its own plot. Fiction, Barnes writes in Nothing to Be Frightened Of, “wants to tell all stories, in all their contrariness, contradiction and irresolvability”. The Sense of an Ending honours that impossible desire in a way that is novel, fertile and memorable.

via The Sense of an Ending by Julian Barnes – review | Books | The Guardian.

“Alsof het voorbij is” begint met de korte opsomming van een reeks raadselachtige beelden, die één voor één in de loop van het verhaal en in een verklaarbaar verband opduiken. Het is een oude werkwijze van Barnes, om beelden en zinnetjes op onverwachte momenten opnieuw in de tekst te smokkelen. Het zorgt voor ritme, bezorgt de lezer kleine schokjes van herkenning en geeft de tekst schering en inslag. Eén beeld heeft een bijzondere symbolische meerwaarde. Tijdens een uitje in Bristol, in gelukkiger tijden met Veronica en Adrian, zag Tony hoe de aan tij onderhevige monding van de Severn “in een absurde golf opwaarts stroomde, verlicht door zoekende lichttoortsen”.Herinneringen worden vervormd of verdrongen of duiken plots uit een lange hersensluimer op, en kunnen onze levens grondig overhoop halen of een totaal verschillende richting opsturen, ons tot sjabloon verstijfde zelfbeeld bespotten of vernietigen. Of, zoals een leraar zei: geschiedenis kan het verhaal van de overwinnaar zijn of het excuus van de verliezer. Alles kan anders bekeken worden. Julian Barnes schreef een spannende en verontrustende roman, thriller en conte philosophique, over de verraderlijkheid van zelfbeelden, overtuigingen en herinneringen, en hoe dat ons tegelijk tot mensen maakt en tot bescheidenheid dwingt.

via Alsof het voorbij is – Julian Barnes.

De Britse schrijver Julian Barnes en vertaler Ronald Vlek hebben met de roman Alsof het voorbij is de Europese Literatuurprijs gewonnen. Dat laat uitgeverij Atlas-Contact in een persbericht weten. Zowel auteur als vertaler winnen de prijs voor de beste Europese roman van 2011.De vakjury van de prijs […] noemt Alsof het voorbij is in het juryrapport even kalm [..] als verontrustend, even melancholiek als komisch: een roman die zich op meerdere niveaus laat lezen; als een persoonlijke ontboezeming, als een relaas van iemand die zijn straatje wil schoonvegen, als een aanval op de kracht van herinneringen. Een roman die de lezer laat twijfelen aan alles wat hij over zichzelf denkt te weten. Vertaler Ronald Vlek weet de alledaagse taal van de verteller niet alleen om te zetten naar perfect, gecontroleerd Nederlands, maar weet ook heel treffend de ondertoon van Barnes te vangen. Heel nauwgezet zet hij de ingehouden, soms ontwijkende zinnen van Barnes, de lucide beelden en de zorgvuldig gekozen woorden om naar het Nederlands, zonder dat ze ook maar ergens hun lading verliezen.’

via Julian Barnes wint Europese Literatuurprijs – nrc.nl.

Dat moet wel een bloedeloos boek opleveren, kun je denken, een intellectuele exercitie over de verhouding tussen literatuur en werkelijkheid. Alsof het voorbij is is inderdaad een essayistische roman te noemen, waarin wordt gereflecteerd over de betrouwbaarheid van de geschiedenis en preciezer: het geheugen, over het waarheids­gehalte van literatuur en over de vraag of het denken het leven vormgeeft of, omgekeerd, slechts een wapen is om het leven goed te praten. Maar bloedeloos is de roman geenszins. Tony mag een middelmatig man zijn, iemand die uit vredelievendheid dat is goedpraten achteraf dan wel uit lafheid dat nadert de waarheid eerder de stormen uit de weg ging, ongewild wordt hij er uiteindelijk toch mee geconfronteerd.

via De Groene Amsterdammer – Tony snapt het niet.

Auteur: Blauwkruikje

Master of Germanic Philology - KULeuven - Belgium - Nature, fiction, theater, poetry, philosophy and art lover. Photo: Ostend (B) - Japanese Deep Sea Garden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s