Britse Poet Laureate Carol Ann Duffy schittert op Servottelezing 2014 – KULeuven*****

In de Aula Pieter De Somer (KULeuven) woonde ik gisteren de Servottelezing 2014 bij van de Britse Poet Laureate, Carol Ann Duffy. Deze tweejaarlijkse lezing is een activiteit van het Fonds Herman Servotte  dat in 1994 werd opgericht ter nagedachtenis van Herman Servotte, professor Engelse literatuur en vice-rector van de KULeuven. Het doel van het fonds is het bevorderen van de wetenschappelijke studie van de Engelse literatuur. 

imagesCarol Ann Duffy is zonder twijfel één van de meest gelezen en gelauwerde Britse schrijvers van het moment. Met haar meest recente bundel, The Bees, won ze de 2011 Costa Poetry Award en de passionele liefdesgedichten in Rapture werden bekroond met de prestigieuze T.S. Eliot Prize in 2005. Met haar gedichten en prentenboeken voor kinderen weet ze bovendien ook een jong lezers publiek te bekoren en toneelstukken als Loss (1986) en Casanova (2007) werden onder veel bijval opgevoerd in Liverpool en Londen. In 2009 werd Duffy benoemd tot Poet Laureate van het Verenigd Koninkrijk en sindsdien publiceerde ze talrijke gedichten in kranten en tijdschriften als reflectie op recente gebeurtenissen. Duffy is ook een poëzie-activist: ze ijvert voor meer en betere aandacht voor poëzie in het onderwijs en publiceert geregeld verzamelbundels met gedichten van andere dichters om stem te geven aan de dingen die onspublicity-photos-6-200 overkomen op leven of dood. De organisatoren verlieten het stramien van de doorsnee lezing. Na de uitgebreide aankondiging, het warm welkom van rector Rik Torfs en Ortwin de Graefs inleiding tot Carol Duffy’s werk, las  de auteur voor uit eigen werk, maar werd daarbij begeleid, omkaderd en onderbroken door de virtuoze multi-instrumentalist en all-round entertainer John Sampson. De 5de editie van de Servottelezing werd een memorabel moment.

Duffy’s eerste gedicht als Poet Laureate was een venijnig sonnet over de onkostenzwendel in het Britse parlement:

Politics

How it makes of your face a stone
that aches to weep, of your heart a fist,
clenched or thumping, sweating blood, of your tongue
an iron latch with no door. How it makes of your right hand
a gauntlet, a glove-puppet of the left, of your laugh
a dry leaf blowing in the wind, of your desert island discs
hiss hiss hiss, makes of the words on your lips dice
that can throw no six. How it takes the breath
away, the piss, makes of your kiss a dropped pound coin,
makes of your promises latin, gibberish, feedback, static,
of your hair a wig, of your gait a plankwalk. How it says this –
politics – to your education education education; shouts this –
Politics! – to your health and wealth; how it roars, to your
conscience moral compass truth, POLITICS POLITICS POLITICS.

Carol Ann Duffy – The Guardian – 13th June 2009

En “Last Post”, geschreven op verzoek van de BBC naar aanleiding van het overlijden van twee van de laatste Britse veteranen van de Groote Oorlog, is een droeve droom over de onmacht van poëzie om de tijd terug te draaien, maar herdenkt ook het weerwerk dat de verbeelding de wreedheid blijft bieden. Het gedicht herschrijft “Dulce Et Decorum Est”, het verbitterde dubbelsonnet waar Wilfred Owen nog niet klaar mee was toen hij een week voor de wapenstilstand sneuvelde in de tweede slag bij de Samber, en laat zo toch weer iets terugkeren uit die stinkende modder – “The pity of war, the pity war distilled”.

Last Post

In all my dreams, before my helpless sight,
He plunges at me, guttering, choking, drowning.

If poetry could tell it backwards, true, begin
that moment shrapnel scythed you to the stinking mud …
but you get up, amazed, watch bled bad blood
run upwards from the slime into its wounds;
see lines and lines of British boys rewind
back to their trenches, kiss the photographs from home –
mothers, sweethearts, sisters, younger brothers
not entering the story now
to die and die and die.
Dulce – No – Decorum – No – Pro patria mori.
You walk away.

You walk away; drop your gun (fixed bayonet)
like all your mates do too –
Harry, Tommy, Wilfred, Edward, Bert –
and light a cigarette.
There’s coffee in the square,
warm French bread
and all those thousands dead
are shaking dried mud from their hair
and queuing up for home. Freshly alive,
a lad plays Tipperary to the crowd, released
from History; the glistening, healthy horses fit for heroes, kings.

You lean against a wall,
your several million lives still possible
and crammed with love, work, children, talent, English beer, good food.
You see the poet tuck away his pocket-book and smile.

If poetry could truly tell it backwards,
then it would.

Carol Ann Duffy

 

Auteur: Blauwkruikje

Master of Germanic Philology - KULeuven - Belgium - Nature, fiction, theater, poetry, philosophy and art lover. Photo: Ostend (B) - Japanese Deep Sea Garden

4 thoughts on “Britse Poet Laureate Carol Ann Duffy schittert op Servottelezing 2014 – KULeuven*****”

    1. Dankjewel, Janien. Ze was voor mij ook in alle opzichten een ontdekking. Rik Torfs had het in zijn welkom over ‘the direct metaphysics’ van poëzie, de reden waarom hij ook van haar poëzie zo houdt. Ortwin de Graef badineerde in zijn inleiding rond de laatste versregel van haar gedicht ‘Education for leisure’ nl. I touch your arm en introduceerde haar daarmee als iemand die in de huid van anderen kruipt – hier blijkbaar een jong van school gestuurd talent – en hen stem geeft tot ze de lezer ‘raken’.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s