Mijn carpe diem | Watou 2014

IMG_0798Vrijdagmiddag 14u. Vertrek  naar Watou. Alles verloopt  volgens plan. Behalve het weer:  het regent pijpenstelen. Neen, niet een buitje. Twee uur lang. Het verkeer op de Brusselse ring gaat stapvoets. De ruitenwissers doen hun werk tegen een hels tempo. Truckers halen in, klieven door de rijbaanzee. Ik word overspoeld en ‘pas mijn rijstijl aan’. E19-E40-E17. En dan nabij Kortrijk, een droge rijbaan. Een uitgeklaarde hemel. Mijn klein geluk? Ik bereik het Watouplein via een deel van de Frontlevenroute (klaproos op de routeplaatjes) en vind meteen een parkeerplaats. Doel bereikt. Zelfs mijn slaapplek heet Target. Er heerst een gezellige drukte van wandelaars, fietsers en Kunstenfestivalbezoekers in Watou. Ik maak na ’t avondeten nog een wandeling door dit kleine West-Vlaamse dorpje ‘aan de schreve’. De avond is zomers zacht en warm. Die nacht haalt een onweer  me echter uit mijn slaap: donder, bliksem,  stortregen. Het striemen van regen en wind tegen de ruiten, het stormt in de Westhoek. Het metalen lamellengordijntje aan het badkamervenster tinkelt tegen het raamkozijn. Het venster nog op de kip. Een zen windgong klein geluk.  Ik slaap weer in. De ochtend is fris en zonnig. De espresso, de versgebakken boerenbroodjes, de ambachtelijke confituren, de lekkere streekkazen. Overspoeld word ik andermaal maar nu van klein culinair genot. Tegen elven naar Huis Lenoir. Daar start de Kunstenfestivalroute dit jaar. Een nieuwe, prachtige locatie. Nieuwsgierig, ontvankelijk voor wat op me afkomt, begin ik eraan. De Poëzienema stelt voor:  poëtische video’s , filmgedichten, documentaires over dichters in intieme huiskamersfeer. In de hal Sophie Calles Douleur exquise. Il y a 40 ans. Het relaas van haar liefdesverdriet na een intense relatie.

IMG_0839Op Erwin Olafs Porträt 08, 10th of July, 2012, kijkt een bejaarde vrouw me wanhopig en arrogant aan. Een uitstraling van verval.  Aan de muur Sylvia Plath’s gedicht Mirror, op de grond twee reuzengrote met  goudluster bedekte keramische trouwringen met inscriptie aan de binnenkant van de bovenste ring When will it end? Een andere kamer: een vrolijk avant-garde-ezeltje met  gps-locatie 50° 51’ 30.037, 2°37’11.91 (= Watou) van het Nederlandse kunstenaarsduo Kruisdijk/Kuilboer vestigt de aandacht op het lastdierleven van kunstenaars die hun werk van de ene naar de andere locatie moeten versjouwen  langs ‘vaak onbetreden paden’. Het gaat me dagen dat behalve het ‘kleine geluk’ ook het ongeluk en de schaduwkanten van de ‘tijden van overvloed’ de kunstenaars heeft geïnspireerd.

IMG_0840Nog nooit heb ik een oud wekkertje langs z’n achterkant bestudeerd. Wekkertjes zijn inderdaad Sad Machines , 2007, Frank Halmans, die ons uit onze dromenwereld halen. Op naar de volgende locatie het Gemeentehuis waar de Chinese Wang Quingsong met drie monumentale foto’s de lusteloosheid van de Chinese student verbeeldt die niet uit persoonlijke motivatie studeert maar omdat het van hem wordt verwacht; hij maakt een kanttekening bij China’s slaafse navolging van het Westerse consumptiepatroon. Vervolgens naar de Douviehoeve, de locatie waar traditiegetrouw de monumentale  installaties te vinden zijn en dit jaar ook een selectie auditieve poëzie en tekst o.a. uit Eva Kelders debuutroman Het leek stiller dan het was, waarin ze prachtige landschappen tot leven laat komen in een erg zintuigelijke taal. In het kleine rode sleurhuisje kan de bezoeker van dit voorleesmomentIMG_0851 genieten. De Plastic Bags, 2008 bijennest van de Kameroense Pascale Marthine Tayou. Geniaal. Plastic, het materiaal dat bij uitstek onze verspilzucht symboliseert, wordt hier op een volledig nieuwe manier gebruikt. Er hangt ook Diego Nigro’s scherpe aanklacht tegen het voor het WK 2014 opgepoetste Brazilië: een Braziliaanse jongen vist aluminium blikjes uit het zwaar vervuilde Arruda-kanaal  om in het onderhoud van z’n familie te voorzien. De eregalerij is dit jaar gewijd aan Leonard Cohen.  Als dichter lang miskend, als singer songwriter des te meer geapprecieerd. In 2011 ontving hij de Prins van Asturiëprijs voor Literatuur. Het intimistische ‘My Mother Asleep’ en het bedachtzame ‘Kitchen Table’ is tijdloos mooi. Op naar de Blauwhuisstraat en de locaties de Graanschuur, het Parochiehuisje en de Parochiezaal. Johan de Wit vlakt enkele krantenbladzijden uit met Tipp-Ex als protest tegen de overvloed aan informatie. Het foute teveel, de informatiekill.  Flitsen van herkenning. De archiefvideo van het kleine meisje, intens geconcentreerd op het vogeltje op haar hand. Een innemend beeld van onschuldig kinderlijk geluk. Ook Louise Bourgois is hier aanwezig met de Ex Libris No 8 lithografie waarin ze de geborgenheid  van de baarmoeder tot uitdrukking brengt. Thomas IMG_0864Ehgartners  Meaning Minus Truth Conditions  # 4, 2014 geeft uiting aan dezelfde thematiek als die van Johan de Wit. De overkill aan informatie en de wijze waarop we daarmee om kunnen gaan:  een kamer vol boeken met de rug naar onderen als boekenhellingen op de vloer gestapeld, voorzien van een mogelijkheid om eruit weg te vluchten. In ’t Parochiehuisje stelt Sanne Avenhuis  vragen bij ons menselijk handelen in haar Human Nature installatie: een liggende persoon uit mos en gras. Een place delict, een Tatort ? Ik wandel voorbij Broosistan , 2014 – ontdek dit 21ste eeuwse pop-up land – en maak in de Parochiezaal kennis met het sociaal-artistiek project Niets is bestendig, 2014 dat het inclusieve burgerschap van doven en slechthorenden voorstaat.  Ik ontdek er hoe poëtisch gebarentaal  kan zijn maar ook hoe vluchtig en licht geluk is in het mooie schilderij van Ria Tubbax.  De Kelder van de Brouwerij brengt ook  een verrassing.  Untitled (Blue Placebo) van de aan aids overleden Cubaan Felix Gonzalez -Torres, bestaat uit een zee van blauwe muntsnoepjes waaraan de bezoeker wijzigingen mag aanbrengen. ‘Ik zal behagen’, de zoete zonde van het snoepje maar ook de aanklacht tegen de placebopillen die aidspatiënten in de negentiger jaren toegediend kregen.  Een IMG_0873ambiguïteit die snijdt als een mes. Iemand creëerde een eiland in die zee van ultramarijn. Is (on) geluk te (be) grijpen? Het Klooster bevat lichtvoetiger werk met de reiskoffer A Través de las Nubes, 2000 van de Spaanse Chema Alvargonzalez en You are right here right now, 2012 van de Deense Jeppe Hein dat weerklank vindt in Bart Moeyaerts  gedicht Dirigent: Hij wijst / je met het tillen van zijn / handen op het belang van / het moment.  De Japanner Matsuri Yamana laat er de bezoeker letterlijk de mogelijkheid  ‘het hoofd in de wolken’ te steken. Op de nieuwe locatie Huisje Kleine Markt harmonieert de Deense Fin Pedersens Blue Dream  zo intens mooi met de witte-met-zeeblauwe-binnendeurtjes-context . Blije melancholie, is dat geen contradictie in termen? De tiende locatie bezocht ik de avond voordien al. De container Belonging, In pursuit of Happiness, 2012 van Patrick Murphy was toen op slot. Nu in de middagzon,  trokken de vele kleurrijke duiven die hier en op het Watouplein zijn neergestreken de volle aandacht.  In de container hebben ze hun pootringen afgeworpen; ze hebben hun vrijheid herwonnen.  De duif met haar feilloos gps-instinct, symbool van de universele gelukzoeker, de vluchteling, de migrant, de nomade, de reiziger vindt moeiteloos haar thuishaven. Geert Buelens’  gedicht Transit (Gelukzoeken) zegt het zo: Overal vogels, scharminkels van het ongebondene / een aansporing en aanfluiting gelijk / Een paar dozijn zou nog kunnen / maar toch geen honderden, elke dag opnieuw /.

IMG_0877

 

IMG_0876

In de kerk eindigt mijn verkenning. De drie werken die hier getoond worden zijn o.a. het massagebed van gesluierde vrouwen in een moskee op de rug gefotografeerd door de Iraniër Vahid Salemi, een lichtinstallatie van de Brit Nathan Coley, A Place Beyond Belief, 2012 geïnspireerd door een 9/11 radioverhaal dat de kunstenaar opving en verder een Boeddhabeeld dat bovenop een berg van rags zit, Rem(a)inders, 2010. Een sceptische verwijzing van de Italiaan Michelangelo Pistoletti naar de onthechting van materiële zaken die het Boeddhisme predikt.

Ik was aan een terrasjesmoment toe. Een zonnige geluksplek in een hoekje, 16u10 op de torenklok. Uit het witpapieren tasje, de origineel gelay-oute catalogus inkijken. Nagenieten van de gedichten, uitkijken naar de eigen foto’s. Watou, jij klein geluk in tijden van overvloed, ik keerde zondag gps-gestuurd huiswaarts maar moest door de hevige regenval en wegomlegging wegens wegenwerken Streuvels’ Ingooigem en Sculptura 2014 in Kluisbergens Beukenhof afgelasten.  Mijn gelukspoppetje bengelt aan een kastsleuteltje:  a clear reminder of the fact that every environment  contains a promise of happiness;  it is only up to us to make it happen.

Advertisements

Auteur: Blauwkruikje

Master of Germanic Philology - KULeuven - Belgium - Nature, fiction, theater, poetry, philosophy and art lover. Photo: Ostend (B) - Japanese Deep Sea Garden

2 thoughts on “Mijn carpe diem | Watou 2014”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s