Gelukkig zijn we machteloos – Ivo Victoria****

downloadNa Dieven van vuur (2014) van Ivo Victoria las ik nu Gelukkig zijn we machteloos (2011) uitgegeven bij Anthos, Amsterdam. Hij heeft naar eigen zeggen de roman herschreven tot hij de juiste toon te pakken had. Dat laat zich voelen. Het boek leest als een trein en houdt een onderhuidse spanningsboog aan die van hoofdstuk tot hoofdstuk geen ogenblik verslapt. Het gegeven is een jaarlijkse familiebijeenkomst, een tuinfeest door moeder Martha georganiseerd. Ze heeft ook ome Lex, de vriend-entertainer uit de zorgeloze jeugd van haar nu volwassen kinderen, uitgenodigd. De auteur neemt afwisselend haar standpunt en dat van ome Lex en haar kinderen in. Het is een zwoele zomerdag en er hangt spanning in de lucht. Martha mijmert vanop afstand in stilte: Wanneer was dat moment? Wanneer stoppen kinderen met één zijn? Wanneer slaan ze hun eigen weg in, zoekend naar de plek waar eenieder uiteindelijk aanbeland? Waar zit dat verschil, dat later zal blijken, zoals stukken klei die worden gekneed door de handen van de tijd, Martha wou dat ze dat moment bij haar eigen kinderen had herkend. Ze had het vastgepakt, tot stilstand gebracht, doodgeknepen als een insect.(47) De lezer wordt op iets voorbereid, voelt de constante onrust en bezorgdheid die over het feest hangt, fricties tussen de genodigden, blikken die uitgewisseld worden, onenigheden die in scenes uitmonden: Het ongeluk kent de geur van wie angstig is. Het heeft geduld, het komt je zoeken, in de nacht wanneer je eindelijk slaapt, en niets meer verwacht. (48) Een redeloze mediastorm over de verdwijning van een aantal jonge meisjes heeft alles nog aangescherpt en culmineert wanneer ome Lex, na zijn verplicht pianonummer, plots, quasi ongemerkt, samen met de Aziatische adoptiefkleindochter Billie verdwijnt. En Martha bedenkt: Ze zijn allemaal zwak. En dat ze hier samen zijn, maakt hen vreemd genoeg niet sterker. Ze zijn machteloos. En het is haar schuld. Het was niets meer dan angst die hen verbond. Waarom heeft ze dat nooit gezien? De vrees voor iets wat natuurlijk niet zou gebeuren, die hield hen samen.(124) En ome Lex’ devies tegen alle redeloosheid is: Alles is een kwestie van afwachten. Kijken hoe de dingen gaan. Zonder een ommezwaai te willen forceren. Bekijk alles zo rechtvaardig mogelijk. En dan zal je op een gegeven moment weten wat je te doen staat. Althans zo moet je het zien. Gelukkig zijn we machteloos. Dat is mijn geloof. We moeten het niet anders willen.(154)

Ivo Victoria’s stijl in deze roman geeft blijk van puntgave en geestige observatiekunst vb. wanneer hij beschrijft hoe het obligate familieportret tot stand komt of bij de karakterisering van diverse figuren uit het gezelschap. Maar is ook etherisch gevoelig in de beschrijving van wat Billie en ome Lex overkomt. Gelukkig zijn we machteloos peilt naar de existentiële angst en vrijheidsdrang van elke mens en hoe die daarmee probeert klaar te komen.

Auteur: Blauwkruikje

Master of Germanic Philology - KULeuven - Belgium - Nature, fiction, theater, poetry, philosophy and art lover. Photo: Ostend (B) - Japanese Deep Sea Garden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s