Ash Wednesday – Overweging bij Aswoensdag – Laurence Freeman

Fr_Laurence_2

She had nothing special to complain about. Life had taught her some wisdom through her suffering and losses but she had also learned much from times of joy and ecstatic fulfillment. She carried no great burden of guilt or unusual handicap or affliction. Really there was no reason for her to be feeling this gnawing sense of something more. She wasn’t even sure whether this sense was a type of desire or of sadness – something she wanted or regretted that she didn’t have. Perhaps there was even the strange feeling that we often have with deep desire – that we wouldn’t be yearning for it if we hadn’t already been touched by it and possessed it in some way.

We are a conundrum to ourselves and the only way to solve it, to resolve it is to accept it: to enter into the sense of absurdity in order to find meaning and into the sense of absence to find what is present to us.

This feeling is unsettling, disturbing. It questions our superficial understanding of happiness and meaning. We often wish we could be free of this unquenchable thirst. Yet it is one of our greatest gifts and a strong reassurance that our humanity is still developing. Lent is a time to locate and identify this hunger for God, wholeness and fullness of being. And then to value it for what it is.

When she learned to recognise it for what it was she was ready to begin to meditate – again.

Laurence Freeman

Ze had over niets bijzonders te klagen. Het leven had haar wat wijsheid bijgebracht door lijden en verliezen, maar ze had ook veel geleerd van tijden van vreugde en extatische vervulling. Ze droeg geen juk van schuld, ongewone handicap of aandoening. Eigenlijk was er geen reden voor dit knagende gevoel van iets meer. Ze was niet eens zeker of dit gevoel een soort van verlangen of verdriet was – iets wat ze wilde of betreurde niet te hebben. Misschien was er zelfs het vreemde gevoel dat we vaak hebben met diep verlangen –  dat we het niet zouden hebben als we er al niet een keer door geraakt zouden zijn of het op een bepaalde manier zouden bezitten.

We zijn een raadsel voor onszelf en de enige manier om het op te lossen, te ontraadselen, is om het te accepteren: binnengaan in het zinloze om zin te vinden en in de afwezigheid om te vinden wat aanwezig voor ons is.

Dit gevoel is verontrustend, storend. Het bevraagt ons oppervlakkig begrip van geluk en zin. Wij wensen vaak dat we vrij konden zijn van deze onlesbare dorst. Toch is het een van onze grootste geschenken en een sterke geruststelling dat onze menselijkheid nog in ontwikkeling is. Vasten is een tijd om deze honger naar God, naar heelheid en volheid van zijn, te lokaliseren en te identificeren. En die dan te waarderen voor wat die is.

Toen ze geleerd had om die honger te herkennen voor wat die was, was ze klaar om opnieuw te mediteren.

Laurence Freeman

foto: http://www.christian-meditation.org.uk
tekst: http://www.christmed.be / vertaling BK

Auteur: Blauwkruikje

Master of Germanic Philology - KULeuven - Belgium - Nature, fiction, theater, poetry, philosophy and art lover. Photo: Ostend (B) - Japanese Deep Sea Garden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s