All Summer – De hele zomer – Claire Kilroy****

1001004005459102Claire Kilroy werd geboren in Dublin in 1973 en studeerde Engels aan het Trinity College. Ze werkte vier jaar bij de televisie aan de BBC dramareeks Ballykissangel, gesitueerd in Ierland, voordat zij terugkeerde naar Trinity in 2000 om een Master te voltooien in creatief schrijven. Haar eerste roman, All Summer, werd in 2003 gepubliceerd door Faber & Faber en werd bekroond met de 2004 Rooney Prize voor Ierse Literatuur. Noor Koch vertaalde in 2008 All Summer voor Ambo/Anthos – Amsterdam als De hele zomer. 

Anna Hunt wordt wakker in een hooischuur met een koffer vol geld en geen idee hoe ze daar aankwam. Ze heeft haar geheugen verloren en is op de vlucht. Voor wie of wat ze vlucht, weet ze niet zeker.Van slechts een ding is ze wel zeker: op een of andere manier is ze verbonden met het gestolen schilderij Meisje in de Spiegel dat momenteel gerestaureerd wordt in de National Gallery.
Claire Kilroy’s debuutroman is een literaire thriller gesitueerd in het moderne Ierland, op verschillende locaties van het westen van Ierland tot de buitenwijken van Dublin.
Het is een meeslepend verhaal dat tegelijk mystificeert en verheldert, met een ingewikkelde cirkelstructuur om de lezer gefascineerd te houden en uitvoerige karakterontwikkeling.
Het is geen toeval dat het gestolen schilderij in het verhaal Meisje in de Spiegel is, op die manier de verkenning van het uiterlijke voorkomen en de innerlijke identiteit in de roman onderstrepend. De roman, als een gebarsten spiegel, weerspiegelt verdraaide, omgekeerde en dubbelde beelden van de hoofdpersonen, met name van degenen die betrokken zijn bij de misdaad. Geen roman die je in één ruk uitleest omdat feit en verbeelding, heden en verleden er constant door elkaar lopen. Het is een literaire exploratie van het fenomeen: dissociatieve fugue: plots vertrek van huis of werkplek met amnesie voor verleden en soms aannemen van nieuwe identiteit, zo geeft het motto aan.

“Het meisje in de spiegel is zich er niet van bewust dat ze wordt bespied. Ze is afgebeeld in een schemerige kamer en staat met haar rug naar de kijker. Uit haar zwierende kleding is duidelijk af te leiden dat ze ineens stil is blijven staan. Haar oog is op iets gevallen. Op haar spiegelbeeld? Dat is het eerste probleem waar het schilderij de restaurator voor stelt. Het meisje is stil blijven staan voor een grote vergulde lijst waarin een jong gezicht is te zien. Ogenschijnlijk is dat haar spiegelbeeld. De meisjes zijn identiek gekleed. Hun haar is goudbruin. Het ene meisje houdt haar gezicht schuin naar rechts, het andere schuin naar links. Waarom lijkt het gezicht in de lijst dan toch meer een portret van een heel ander meisje, en helemaal niet op een spiegelbeeld. De restaurator zet zijn bril af en wrijft in zijn ogen. Het is de gelaatsuitdrukking van het meisje in de lijst die hem van zijn stuk brengt. Een meisje dat naar haar eigen spiegelbeeld kijkt, zou er niet zo onbewogen bij staan. Ze zou toch zeker haar voorhoofd fronsen of haar lippen tuiten of haar haren goed doen? Geen enkele vrouw die de restaurator kent kijkt op die manier naar zichzelf. Niet met zo’n vage, lege blik alsof ze haar eigen gezicht niet eens herkent.” blz. 97

Vergeet ze niet ! – bijenweek 1-5 juni 2015

Terwijl ik met wat opruimwerk in de tuin doende was en met het oude hout van een vlierstruik eenvoudige bijenverblijfjes op de zonnigste plekjes aanlegde, ontdekte ik een hele strook bosaardbeien, zo dacht ik. Vorige herfst waren me al enkele plantjes met aarbei-achtige bladeren en -knopjes onder de vlierstruiken opgevallen. Geen echte bosaarbeien blijkt nu, na wat opzoekwerk, maar wel schijnaardbeien (Potentilla indica) afkomstig uit Zuidoost-Azië en niet echt lekker. Ze vormen wel een leuke bodembedekker tegen onkruid. Of mijn bijenverblijfjes klanten zullen trekken, valt nog af te wachten. Het zijn supereenvoudige hoopjes van oude vliertakken met kopse gaatjes (5 -10 cm). In dood hout van oude houtstapels knagen sommige bijen ook graag hun eigen nestgang. De planten in de onmiddellijke omgeving (vlier, madeliefjes, boterbloemen, paardenbloemen, wingerd, druif, braam, boswilg, klimop, lavendel, lonicera, appel, peer, pruim, kers) gonzen in elk geval van de hommeltjes, wespen en (wilde) bijen. In mijn omgeving blijft het voor de bijtjes een strijd tegen de pesticiden en herbiciden die op de akkers in de omgeving worden gebruikt.

Deze slideshow vereist JavaScript.

How to Love | Intimiteit | Legendarische zenboeddhistmonnik en leraar Thich Nhat Hanh over “Interzijn” | Brain Pickings

9200000015511660Bij Brain Pickings ontdekte ik onlangs hoe Maria Popova Thich Nhat Hanhs boekje FidelityHow to love – naar het Nederlands vertaald als Intimiteit voor BBNC uitgevers, Amersfoort, 2013 – voorstelde als een must read. Een advies dat ik alleen maar kan onderschrijven. Het is een kleinood van mindfulness-lering. Ik wil in dit verband meteen ook melding maken van de Stichting Leven in Aandacht. Zij bevordert studie en beoefening van het boeddhisme, met name in de traditie van zenleraar Thich Nhat Hanh, Vietnamese zenmonnik, in het Nederlandse taalgebied.

Wat betekent liefde precies? We hebben er definities aan gegeven; we hebben haar psychologisch onderzocht en beschreven in filosofische context; we hebben er zelfs een wiskundige formule voor bedacht. En toch, iedereen die ooit van ganser harte deze sprong in vertrouwen heeft genomen, weet dat de liefde een mysterie blijft – misschien hét mysterie van de menselijke ervaring. Leren om te voldoen aan dit mysterie met de volle authenticiteit van ons wezen – ervoor opkomen met de absolute helderheid van intentie – dat is de dans van het leven. Dat is wat de legendarische Vietnamese Zen Boeddhistische monnik, leraar, en vredesactivist Thich Nhat Hanh (b 11 oktober 1926.) onderzoekt in How to LoveIntimiteit – een dunne, eenvoudig geformuleerde verzameling van zijn onmetelijk wijze inzichten over het meest complexe en meest lonende menselijk potentieel.

Immers, volgens de algemene praktijk van boeddhistische leringen dient Nhat Hanh gedestilleerde infusies van helderheid toe, duidelijkheidshalve gebruik makend van eenvoudige taal en metaforen die de meest elementaire zorgen van de ziel vatten. Een actieve inzet is de belangrijkste vereiste zonder te bezwijken voor het Westers pathologisch cynisme, ons gebrekkig mechanisme van zelfbescherming  dat gemakkelijk alles wat oprecht en waar is afdoet als simplistisch of naïef – zelfs als, of juist omdat we weten dat alle waarheid en oprechtheid juist eenvoudig is op grond van haar waarheids- en oprechtheidskarakter. (vertaling, BK)

What does love mean, exactly? We have applied to it our finest definitions; we have examined its psychology and outlined it in philosophical frameworks; we have even devised a mathematical formula for attaining it. And yet anyone who has ever taken this wholehearted leap of faith knows that love remains a mystery — perhaps the mystery of the human experience.Learning to meet this mystery with the full realness of our being — to show up for it with absolute clarity of intention — is the dance of life.That’s what legendary Vietnamese Zen Buddhist monk, teacher, and peace activist Thich Nhat Hanh (b. October 11, 1926) explores in How to Love (public library) — a slim, simply worded collection of his immeasurably wise insights on the most complex and most rewarding human potentiality.Indeed, in accordance with the general praxis of Buddhist teachings, Nhat Hanh delivers distilled infusions of clarity, using elementary language and metaphor to address the most elemental concerns of the soul. To receive his teachings one must make an active commitment not to succumb to the Western pathology of cynicism, our flawed self-protection mechanism that readily dismisses anything sincere and true as simplistic or naïve — even if, or precisely because, we know that all real truth and sincerity are simple by virtue of being true and sincere.*

How to Love: Legendary Zen Buddhist Teacher Thich Nhat Hanh on Mastering the Art of “Interbeing” | Brain Pickings.

Jef Geeraerts (1930-2015) in Schrijven of schieten

De Antwerps-Gentse schrijver Jef Geeraerts is gisteren op 85-jarige leeftijd overleden aan de gevolgen van een hartaanval. Zijn literair belang is altijd omstreden geweest.1

Auwera-14Het moet 1971 of  ’72 geweest zijn, een debat georganiseerd door Germania KU Leuven, over het maatschappijveranderende, revolutionaire potentieel van literatuur naar aanleiding van en met dezelfde titel als Fernand Auwera’s interviewbundel Schrijven of schieten? In een tijd waarin wij jonge Leuvense kandidatuurstudenten de fakkel van de ’68 – ers hadden overgenomen, bracht dit thema een nokvolle aula bijeen. Ivo Michiels had net met Het boek Alfa de klassieke verhalende roman aan diggelen geschreven. Geeraerts daarentegen, was een verteller ‘pur sang’, wisten we. Vitaal, gedurfd. Op die avond maakte ik voor het eerst ‘live’ met Geeraerts kennis. Hij stopte zich weg achter een donkere zonnebril, herinner ik me. Een timide persoon leek het. Zijn standpunt daarentegen vrijmoedig, openhartig en provocerend:

Auwera U hebt een religieuze crisis doorgemaakt, en ook uw sociale ideeën zijn geëvolueerd. Hingen die twee zaken nauw samen?

Geeraerts Er was een nauw en rechtstreeks verband. Hoe kan het ook anders? De rechtse, burgerlijke, kapitalistische maatschappij is onverbrekelijk verbonden met de Kerk, die toch de tastbare vorm van God op aarde denkt te zijn. Kijk maar eens hoe bijvoorbeeld het Recht, een van de steunpilaren van de gevestigde orde, door de christelijke moraal werd geconditioneerd. Een van de trauma’s van de Kerk is, zoals iedereen weet, sexuele obsessie, en daarvan vinden we onmiddellijk de neerslag terug in onze wetboeken voor wat betreft echtscheiding, abortus, zedenmisdrijven en dergelijke. Gedurende eeuwen heeft die Kerk zich met elke gevestigde macht op aarde grondig geëncanailleerd. Het loskomen uit of het vernietigen van onze maatschappij betekent dus onvermijdelijk ook het loskomen uit en het vernietigen van die Kerk. Een linkse revolutie is wel verplicht de Kerk uit te roeien, omdat ze een aanhangsel van het kapitalisme is. Bovendien mogen we ons niet laten misleiden door het progressieve kleedje waarin Rome nu paradeert. Dat is maar raddraaierij. Als het op de hoofdzaken aankomt blijft de Kerk even onverdraagzaam als ze altijd is geweest. Het Concilie was een krampachtige poging om haar ondergang te vertragen. Met averechtse gevolgen. Over 500 jaar zal men over de Kerk praten zoals over de Romeinse beschaving. Ze is in de geschiedenis begonnen en zal er ook in eindigen.

A In navolging van Frankrijk hadden wij hier een mini-revolutie. In het bezette ‘Paleis voor Schone Kunsten’ te Brussel had men een slogan van Castro uitgehangen: ‘De meest revolutionaire kunstenaar zal diegene zijn die bereid is zelfs zijn eigen artistieke roeping op te offeren voor de revolutie.’ Wat denkt u daarvan?

G Onzin. Hitler en Stalin hebben dat ook beweerd. Het heiligste voor een kunstenaar, zijn eigen individuele visie, mag hij nooit prijsgeven. Wat Castro beweert is een holle slogan, die slechts kan dienen om would-be kunstenaars voor een revolutie te winnen, een slogan van hetzelfde slag als Chroesjtsjew’s boutade over onze decadente westerse ezelstaartkunst. Zogenaamde revolutionaire spanningen van het creatieve individu moeten de oorzaak zijn van het ontstaan van een kunstwerk, niet een revolutie. De kunstenaar moet daarentegen niet met zijn pen of penseel aan de revolutie deelnemen maar met handgranaat en geweer. Als de revolutie eventueel gewonnen is kan hij zich weer aan de kunst wijden.2

1 Jef Geeraerts (1930-2015) — WordPress.com.

2 Auwera, Fernand, Schrijven of Schieten, Interviews, Standaard uitgeverij, Utrecht/A’werpen, 1969 – dbNL

A.S. Adventurewandeling in ’t Mechels Broek – Recreatieve wandelroute | RouteYou

A.S. Adventurewandeling in ’t Mechels Broek – Recreatieve wandelroute | RouteYou.

IMG_1586

Terwijl de campagne van vzw Natuurpunt loopt voor het behoud van de natuurgebieden in Vlaanderen, beslisten we om te gaan wandelen in één van de mooiste natuurgebieden aan de zuidoostzijde van de stad Mechelen, ’t Mechels Broek. Voor de langeafstandswandelaars: ook de GR-paden 12 en Dijleland doorkruisen het gebied. Bovenstaande koppeling begeleidt u op een korter (6 km), avontuurlijk wandeltraject door het natuurgebied. Het draagt de littekens van WO II. Bomkraters getuigen er van de bombardementen op het Duitse wapenarsenaal bij het station van Mechelen. De kraters werden echter omgetoverd tot vreedzame poeltjes met bies die heel wat watervogels aantrekken. Galloway-runderen begrazen de weiden. Ooievaars uit het dierenpark Planckendael strijken er neer. We zagen broedende Canadese Ganzen en grondelende Wilde Eenden. Het fluitenkruid in de berm stond persoonshoog in volle bloei. We genoten van dit natuurgebied, nu het nog kan!

Bevrijding 1945 | Charles Ducal | Dichter des Vaderlands

Wanneer de wapens zwijgen, is in ontelbare hoofden de oorlog nog lang niet voorbij. Het tiende gedicht van de Dichter des Vaderlands herdenkt het einde van de Tweede Wereldoorlog (8 mei). Het gedicht is geïnspireerd op de eigen familiegeschiedenis tijdens die oorlog.

Bevrijding 1945

-1-

Gelijnd tegen een stalmuur: een vrouw
en tien kinderen. Een pistool wijst aan:
die alle sind ihre, die zwei sind Juden.
S. negen, J. twaalf. Uit hun spel gehaald,

door de loop van de geschiedenis aangeraakt.
Angst denkt vuur, denkt kruitdamp en bloed.
Kent niet de ster, de laatste bagage, de trein
naar het kamp. Is maar een vlek, een warme vlek

op een kinderbroek. Hoort niet de stem
die links en rechts een hoofd in haar rokken trekt
en lacht: Ach nein, Herr, sie sind alle mein.
Ziet enkel de loop die kijkt, een eeuwigheid lang,

en dan zegt: der Krieg ist vorbei.

-2-

Zij kwamen uit de stad, de joodse broers
van mijn vader. S. kwam soms langs,
een sombere man, een kind tegen een muur,
levenslang. Dronk, deed zijn bar mitswa

op veertig, ook dat vergeefs. Riep
’s nachts mijn grootmoeder, angst
als een gat in zijn geest, dat hij liet praten,
drie keer per week bij een psychiater.

Op een verjaardag liep hij naar de trein,
de joodse broer van mijn vader.
Gered van het kamp op een hoeve
in Brabant. Nooit bevrijd.

Charles Ducal

bron: Bevrijding 1945 | Dichter des Vaderlands.

Grondelschoonheid – Tuyltermolen – Kuringen (B)

IMG_1501

Wandelen is woordenschat uitbreiden. Grondelen, dat is wat grondeleenden doen wanneer ze hun voedsel zoeken aan het oppervlak van ondiep water of net daaronder. Hun achterlichaam steekt dan rechtop uit het water en kop en hals bevinden zich onder water. Duiken doen ze zelden. Ze vliegen moeiteloos zonder aanloop op uit het water. Aan deze kleurrijke wilde woerd kon ik niet voorbij: zijn glanzend blauwe kop en witte halsband. De knapperd. En of hij de klik van mijn fotoapparaat hoorde!

%d bloggers liken dit: