Enemies – Vijanden | Siegfried Sassoon (1886 -1967)

Enemies

He stood alone in some queer sunless place
Where Armageddon ends. Perhaps he longed
For days he might have lived; but his young face
Gazed forth untroubled: and suddenly there thronged
Round him the hulking Germans that I shot
When for his death my brooding rage was hot.

He stared at them, half-wondering; and then
They told him how I’d killed them for his sake—
Those patient, stupid, sullen ghosts of men;
And still there seemed no answer he could make.
At last he turned and smiled. One took his hand
Because his face could make them understand.

Vijanden

Hij stond alleen, in een zonderling zonloos oord
Waar Armageddon eindigt. Misschien verlangend
Naar een leven dat had kunnen zijn; zijn jong gezicht
Echter bleef onverstoorbaar staren: en plots verdrongen
Zich rond hem dreigende Duitsers, door mij neergeschoten
Nadat ik om zijn dood in woede was ontstoken.

Hij staarde hen aan, zijn gezicht een vraag. En dan
Werd hem verteld dat ik, om hem, hen allen had gedood –
Die geduldige, dwaze, schimmen van knullen;
En toch leek hij geen antwoord voor elkaar te krijgen.
Uiteindelijk keerde hij zich glimlachend om. Eén nam zijn hand
Want zijn gezicht had gesproken tot hun verstand.

Siegfried Sassoon (1886 – 1967)

Uit: The Old Huntsman and Other Poems, 1918

vertaling: fp

Auteur: Blauwkruikje

Master of Germanic Philology - KULeuven - Belgium - Nature, fiction, theater, poetry, philosophy and art lover. Photo: Ostend (B) - Japanese Deep Sea Garden

2 thoughts on “Enemies – Vijanden | Siegfried Sassoon (1886 -1967)”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s