Ludwig van Beethoven, geboren 16 december 1770

Vanwege Ludwig van Beethovens verjaardag vandaag (16 december 1770) en vanwege zijn connectie met onze gemeente – stammoeder van de van Beethovens, Josyne Van Vlasselaer,  echtg. Aert Van Beethoven – en ook omdat Klara in een facebookpost vroeg welke muziek we vandaag van hem zouden beluisteren, deze mooie youtube-opname van Concerto No. 4 in G major Op. 58  (die ik vaak op CD beluisterhier met solist en dirigent Daniel Barenboim. Enjoy!

Urne met relikwie Margaretha van Oostenrijk 1480-1530, Landvoogdes der Nederlanden, teruggevonden

foto: wikimedia.org

U hoorde, zag of las het wellicht al in de media: in de Sint Pieter-en-Pauluskerk, een jezuïetenkerk aan de Veemarkt in Mechelen, werd de urne met de maag en ingewanden van Margaretha van Oostenrijk teruggevonden. In 1981 werd de kerkvloer heraangelegd en bij die werken zou een arbeider  de urne  voor het Maria-altaar hebben begraven, waar de bevloeringswerken nog aan de gang waren, maar zonder aanduiding of markering.

Op woensdag 14 december 2016 vond de archeologische prospectie plaats op de plek die tevoren door de grondradar was aangeduid. Na het verwijderen van de marmeren tegel en het doorboren van de betonnen ondervloer kon een endoscopische camera in de holte worden gebracht. En eindelijk kregen we zekerheid: op het beeldscherm zagen we de urne of wat ervan restte: een soort vaas met een veelhoekig deksel en een handvat. De loden urne leek erg geoxideerd en vertoonde barsten en gaten.

De stad Mechelen gaat nu bekijken wat er verder gaat gebeuren. Het lijkt alleszins aangewezen om de plek waar de Maag van Margaretha begraven ligt, prominenter aan te duiden voor bezoekers en toeristen. Het is tenslotte het enige fysieke overblijfsel van Margaretha van Oostenrijk in de Nederlanden, de landen waarover zij 500 jaar geleden regeerde. bron: canvas.be

Warm winterwandelingdrankje

Het is glühweinseizoen. Op kerstmarkten en winterevenementen is deze warme winterdrank niet meer weg te denken. De heerlijk warme gloed – vooral bij bitterkoud weer – die tot in de kleinste porie van je kleine teen dringt als gevolg van dit brouwsel, heeft toch één nadeel: niet bestemd voor kinderen en niet voor wie met de wagen de weg op moet. Een leuke non-alcoholische variant die me trouwens onlangs als geroepen onder ogen kwam vanwege de vele liters appelsap die we dit jaar lieten persen, is glüh-appelsap met hetzelfde effect als zijn alcoholische variant en beslist even smakelijk. Wandelaars kunnen het warme sap trouwens in een thermosfles(je) in de rugzak stoppen. Het wordt dan een lekkere opkikker tijdens koude winterwandelingen. Hier het recept:

Ingrediënten

1 liter appelsap

zeste van biosinaasappels of paar schijfjes citroen of sinaasappel

3 kruidnagels

een stokje kaneel

een lepeltje honig (niet echt nodig want appelsap is al zoet genoeg)

Bereiding

Alles in een sauspannetje brengen en gedurende 10 minuten op een zacht vuurtje laten sudderen.  Door een theezeefje in hittebestendige glazen gieten (of thermosfles). Afwerken met schijfje sinaasappel of appel op de glasrand.

Probeer het eens. Gegarandeerd succes bij kinderen en bij al wie bij alle wintergenoegens nuchter wil blijven.

Warme Dagen voor Kerstmis

In deze Warme Dagen voor Kerstmis gaat onze aandacht uit naar ‘mensen van goede wil en van vrede’, gelukkig geen zeldzaam geworden soort. En al zijn we er ons scherp van bewust dat die goede wil en die vrede in het persoonlijke hart en de persoonlijke daden een aanvang neemt, toch blijven we dat proces als iets zien dat beter bij anderen zou beginnen als bij onszelf. Vredesopvoeding, vredesdiscours vs oorlogsdiscours. Verzoenende woorden in plaats van splijtende, we maken er ons bij tijd en wijle allemaal schuldig aan. Awareness, wakker worden en een bocht van 180° graden maken, beter te vroeg dan te laat. Deze mensen werden daarom verdiend gelauwerd:

Het discours van de vrede

Terwijl de onderhandelaars meer dan vier jaar aan het vredesakkoord werkten in Havana, Cuba, sprak Santos gedurende heel het proces de Colombiaanse bevolking toe. Bij ieder tussenakkoord, oplopende spanningen op het terrein of uitstel van de vooruitgang hoorde een officiële persmededeling van de president.

Irwing Palacios bestudeerde voor zijn Master Taal- en Letterkunde aan de UCL gedurende twee jaar het politieke discours van president Santos. Palacios wijst erop dat de toespraken van Santos in de loop van de vier jaar onderhandelingen veranderde. Bij aanvang van de gesprekken werd de FARC-guerrilla naar voor geschoven als de vijand.

Santos kwam naarmate de onderhandelingen vorderden geleidelijk aan met een vredevolle boodschap. De FARC ging deel uitmaken van “ons”, het volk. De Colombiaanse regering en de guerrillaleiders stuurden gezamenlijke persmededelingen uit als “wij”, de onderhandelaars.

Volgens Palacios willen alle Colombianen vrede. Toch is het is niet voor de hand liggend om zo veel doden, zoveel aanslagen en ontvoeringen te vergeven. ‘Het verzoenende discours van Santos zorgde er voor dat het land anders ging denken,’ aldus Palacios. De grootste verdienste van Santos ligt volgens de taalkundige in de verandering die het land doormaakte. ‘Santos heeft gedurende heel het vredesproces aan de sociale samenhang van de Colombiaanse maatschappij gebouwd.’

President Santos zorgde er voor dat slachtoffers, leger en guerrilla, voormalige vijanden, elkaar vonden onder de gemeenschappelijke noemer van Colombiaan. Santos sterkte dit aan door de nadruk te leggen op elementen van nationale trots zoals bekende sportfiguren of Colombiaanse producten.

Ook het leger stond in het discours van Santos gelijk aan nationale trots. Het leger kreeg onder Santos als defensieminister weliswaar zware kritiek te verduren voor de zogenaamde falsos positivos. Onschuldige burgers werden door militairen vermoord en vermomd als guerrillero’s om het aantal successen in de strijd tegen de FARC groter te doen lijken. […] Volgens Palacios gebruikte Santos voor de vredesonderhandelingen zijn “politiek kapitaal”. ‘Santos zette zijn politieke prestige op het spel.’ Dat Santos zo overtuigd doorzet om het vredesproces tot een goed einde te brengen, heeft volgens Palacios ook met persoonlijke trots te maken. Colombia kende in het  al verschillende vredesprocessen zonder succesvolle uitkomst.

bron: MO*

En dichter bij huis lauwerde Pax Christi Vlaanderen de volgende Ambassadeurs voor de Vrede:

dsc_0954

Wakker voor vrede

Peter Peene van ‘Wakker voor Vrede’ en ‘Vredeswakes Langemark’ mocht de spits afbijten. Hij vertelde hoe hij enkele jaren geleden begon aan het initiatief dat later Vredeswakes Langemark 2014-2018 zou worden vanuit de vraag hoe het nu, honderd jaar na de Eerste Wereldoorlog, staat met de vrede. Hij plantte hier en daar een zaadje en vandaag coördineert hij een enorme vrijwilligersploeg van wel honderd mensen die van de twaalf vredeswakes telkens opnieuw indrukwekkende evenementen maken. Inspiratie putte Peter uit het ‘politiek avondgebed’ van Dorothee Sölle, die in de jaren zestig samenkomsten organiseerde in Duitsland om stil te staan bij onrecht. Tijdens deze bijeenkomsten werd bezinning gekoppeld aan actie. Dat was wat Peter ook wilde bereiken: niet alleen stilstaan bij het onrecht en geweld van honderd jaar geleden en van vandaag, maar ook op zoek gaan naar de uitdaging om daar iets aan te doen. Samen met de stuurgroep werden 12 thema’s vastgelegd, zodat er 3 wakes per ‘oorlogsjaar’ aan bod zouden komen. Tijdens die wakes komt steeds een deskundige aan bod, enkele getuigen, veel muziek en voordrachtkunst maar dus ook telkens een opdracht.

Peter droomt er dan ook van dat deze wakes in 2018 niet zomaar zonder meer zullen aflopen. Als er voldoende animo is bij de mensen waarmee hij deze wakes organiseert, wil hij graag verder blijven werken aan initiatieven die mensen in beweging brengen.

Oed-speler Tarek Alsayed Yahya en nay-speler Tammam Alramadan, allebei Syrische muzikanten, luisterden de viering muzikaal op, met korte optredens tussen de interviews door. Tarek stelde kort hun repertoire voor. Hun muziek is deels gebaseerd op traditionele Syrische melodieën, waarop Tammam en Tarik verder improviseren. Zij zijn zelf nog maar twee en drie jaar in België en willen via de muziek aantonen dat Syrië meer te bieden heeft dan oorlog.

Palestijnse Circusschool

De tweede laureaat is een echtpaar: Jessika Devlieghere en Shadi Zmorrod. Zij richtten in 2006 de ‘Palestijnse Circusschool’ op in Ramallah. Via Skype-verbinding hadden we tijdens de viering even rechtstreeks contact met Shadi in Palestina. Hij gaf toe aanvankelijk verbaasd te zijn dat hij de titel ‘Ambassadeur voor de Vrede’ meekreeg. Veel vrede valt er in zijn leefwereld en in Palestina namelijk niet te rapen… Shadi gaf mee dat die vrede vooral een innerlijke beleving is. ‘Als ik niet op mijn 12de in contact was gekomen met cultuur, met theater, dan was ik misschien ook een andere weg ingeslagen, een militant geworden’. Nu wil hij kinderen en jongeren via de training en de optredens met het circus vooral innerlijke vrede bieden. ‘Palestijnen willen ook in vrede leven, wij hebben ook recht op een leven, wij hebben ook hoop en dromen’, klonk het nog vanuit Ramallah.

Jessika Devlieghere vertelde in het interview met Phara de Aguirre hoe haar bekommernis voor het Midden-Oosten na reizen naar Libanon vanaf 1989 en een bezoek aan vluchtelingenkampen aldaar groeide. In 2005 ging zij uiteindelijk in Palestina wonen. Zij herhaalde dat de titel hen eerst vragen deed stellen. ‘Waar moesten wij hier het concept vrede gaan zoeken? Het staat zover af van ons dagelijks bestaan…’. Het was voor hen beiden een reden om het begrip voor zichzelf te herdefiniëren. Met het circus krijgen de kinderen en jongeren, die van september tot mei wekelijks, of een paar keer per week komen oefenen, een basis van vertrouwen, een manier om de controle terug te krijgen en in team te leren werken. Waarom uitgerekend circus? ‘Circus heeft een soort lichtheid’, zei Jessika. ‘Het heeft voor kinderen en jongeren toch altijd iets vrolijks. Je ziet ook op de beelden hoe ze zweven. Het is moeilijk uit te leggen, maar je merkt gewoon aan de kinderen hoe zij, na vijf, zes maanden, beseffen dat het ook anders kan in het leven.’

Jessika sprak voorts over hun medewerker Mohammed Abu Sakha, die ondertussen al meer dan een jaar ‘administratief is aangehouden’. Niemand weet waarom en voor hoelang nog, want zijn dossier is gesloten. Het beroep tegen zijn aanhouding is al verschillende keren geseponeerd, de laatste keer op maandag 5 december. De nieuwe Ambassadeur voor de Vrede deed tijdens de viering dan ook een oproep om de ‘administratieve detentie’ in Israël bij onze politici aan te kaarten, en samen met andere mensenrechtenorganisaties op te volgen. Jessika besloot met haar ‘naïeve grote droom’: dat er nog honderdduizenden kinderen naar de circusschool zouden komen, en dat die een baken van leven kan blijven voor kinderen die nauwelijks vooruitzichten hebben.

Dialoog met moslims als inspiratiebron

Barbara ‘Babs’ Mertens, de derde Jongerenambassadeur van Pax Christi Vlaanderen, vertelde hoe haar interesse voor Syrië ontstond. Als historicus en na studies Cultureel Management kwam zij via haar werk bij de inburgeringsdienst voor de stad Antwerpen veel in contact met moslims, onder meer als collega’s. Die contacten werden steeds diepgaander, en wekten bij haar ook meer interesse en vragen naar eigen zingeving. Die zoektocht naar meer diepgang, naar de essentie, leidde haar uiteindelijk naar het woestijnklooster van Deir Mar Moussa, Syrië, waar de Italiaanse jezuïet Paolo Dal’Oglio en zijn monnikengemeenschap al decennialang goede contacten onderhielden met de moslimburen. ‘Paolo was een man van de dialoog. Een man die mensen met open hart tegemoet trad’. Dal’Oglio werd en blijft haar grote inspiratiebron, ook na zijn verdwijning in Raqqa, in 2013. ‘Wellicht was het precies zijn drang naar dialoog, naar bemiddeling, ook met radicale groepen, die hem uiteindelijk noodlottig zijn geworden’, zei Babs, ‘Hij ging altijd uit van een sympathiek vooroordeel’. Haar eigen droom: ‘Uiteraard wil ik eerst en vooral dat de situatie in Syrië beter wordt. Dat mensen opnieuw een leven kunnen opbouwen. Dat zij terug een thuishaven vinden, waar zij elkaar kunnen ontmoeten en kunnen herbronnen’. ‘Voorts hoop ik dat ik zelf ook een zaadje kan planten bij anderen, zoals Paolo bij mij heeft gedaan’.

Voorzitter Michel De Samblanx sloot de avond af met een dankwoord aan de Ambassadeurs voor de Vrede, aan Phara de Aguirre voor de fijne gesprekken en aan het talrijk opgekomen publiek. Voor mensen die wantrouwig of afkerig staan tegenover vluchtelingen, had Michel ook nog een boodschap. Hij wees daarvoor naar de mooie inbreng van de twee Syrische musici. ‘Zij zijn het levende bewijs hoe vluchtelingen een enorme creatieve verrijking voor onze samenleving kunnen betekenen’, zei de voorzitter. Een waardevolle eindnoot van een deugddoende viering.

bron: Pax Christi Vlaanderen vzw

Bob Dylan geeft niet present gedurende de Nobelweek (update)

Vandaag begint in Stockholm de Nobelweek (6-12 december). De laureaten komen hun prijs afhalen gedurende een plechtige ceremonie en geven dan hun Nobel Lecture. Zoals te verwachten was, lezen we op de Nobelprijswebsite:  As Literature Laureate Bob Dylan will not be present during Nobel Week, the Nobel Lecture in Literature will not be held.  Jammer! Dylan werd dus voorgedragen, genomineerd, gelezen en goed bevonden voor de Nobelprijs Literatuur maar hij komt niet opdagen. Als de profeet niet naar de berg komt, komt de berg misschien wel naar de profeet. Van The times they’re a changing (1964) tot Things have changed (2000):

A worried man with a worried mind
No one in front of me and nothing behind
There’s a woman on my lap and she’s drinking champagne
Got white skin, got assassin’s eyes
I’m looking up into the sapphire tinted skies
I’m well dressed, waiting on the last train

Standing on the gallows with my head in a noose
Any minute now I’m expecting all hell to break loose

People are crazy and times are strange
I’m locked in tight, I’m out of range
I used to care, but things have changed

This place ain’t doing me any good
I’m in the wrong town, I should be in Hollywood
Just for a second there I thought I saw something move
Gonna take dancing lessons do the jitterbug rag
Ain’t no shortcuts, gonna dress in drag
Only a fool in here would think he’s got anything to prove

Lotta water under the bridge, lotta other stuff too
Don’t get up gentlemen, I’m only passing through

People are crazy and times are strange
I’m locked in tight, I’m out of range
I used to care, but things have changed

I’ve been walking forty miles of bad road
If the bible is right, the world will explode
I’ve been trying to get as far away from myself as I can
Some things are too hot to touch
The human mind can only stand so much
You can’t win with a losing hand

Feel like falling in love with the first woman I meet
Putting her in a wheel barrow and wheeling her down the street

People are crazy and times are strange
I’m locked in tight, I’m out of range
I used to care, but things have changed

I hurt easy, I just don’t show it
You can hurt someone and not even know it
The next sixty seconds could be like an eternity
Gonna get lowdown, gonna fly high
All the truth in the world adds up to one big lie
I’m love with a woman who don’t even appeal to me

Mr. Jinx and Miss Lucy, they jumped in the lake
I’m not that eager to make a mistake

People are crazy and times are strange
I’m locked in tight, I’m out of range
I used to care, but things have changed

Bob Dylan

Geïnteresseerden vinden hier een analyse van de bovenstaande songtekst door Kees De Graaf. Sara Danius, Permanent Secretary of the Swedish Academy, zegt in een interview aan freelance journalist Sven Hugo Persson over de toekenning van de Nobelprijs Literatuur 2016 aan Bob Dylan: ‘He can be read and should be read, and is a great poet in the English tradition’. Op de vraag of ze de horizon van de Nobelprijs voor Literatuur verlegd hebben verwijst ze naar een 1500 jaar oude traditie (Homeros en Sappho) om teksten vergezeld te laten gaan van muziek en performance.

En hoe Bob Dylan ook onze muziekscene beïnvloedde lees je op de The Low Countries-blog van Ons Erfdeel waar Lutgard Mutsaers in haar bijdrage Dylan’s Kin in the Lowlands stelt:

Most of the music made by Belgian and Dutch singer-songwriters in the American folk and blues tradition would not have existed without Dylan. Even though artists are reluctant to talk about their influences and mentors out of fear of revealing themselves as imitators, many of them have Dylan lurking in the background. He hides in the sources of their inspiration, the length of the numbers, the (in)comprehensibility of the words, the freedom of expressing one’s opinion, the criticism of the madness of the moment, the credibility of the person who sings. The idiosyncratic Dylan has always remained the same self-willed man, with an intuitive aversion to rigidity and predictability. Pop artists following in Dylan’s wake sought out their own paths in the light of Dylan’s revelations. With such a powerful model it is extremely difficult to step out of his shadow.

Update 10 december 2016: Banquet Speech Bob Dylan door de Amerikaanse ambassadrice in Zweden. Patti Smith eerde Bob Dylan ‘geëmotioneerd en overdonderd’ op de uitreiking van de Nobelprijzen met A hard rain’s a gonna fall :

%d bloggers liken dit: