Monument voor de vrouw – Maud Vanhauwaert

Zoals door Joke van Leeuwen voor de Laurens Jz Costerlijst gekozen deze week op de vooravond van de Belgische Vrouwendag: Maud Vanhauwaerts ‘Monument voor de vrouw’. Maud schrijft samen met Rodaan Al Galidi het poëziegeschenk ter gelegenheid van de Poëzieweek 2021 (v.a. 28 januari a.s.).

Monument voor de vrouw

Maak haar van takken waar
elke lente nieuwe knoppen aan
komen maak haar van het ruisen
van bedreigde bomen

maak haar van water van druppels
dauw van de ochtend die erin parelt
maak haar van licht van schaduw
die makkelijk langs de muren klimt

van vergeelde geschiedenisboeken
waarin zij ver te zoeken is knoop haar
uit rafels van keukenhanddoeken
klop haar op uit zakken vol dons

maar maak haar niet van brons
en als je haar daar toch uit giet
laat haar dan niet afkoelen
houd haar heet en stomend

maak haar niet van steen
en als je haar daar toch uit kapt
houw haar dan zo dat ze
er makkelijk uit kan breken

laat het monument het moment
om zich voortdurend te ontplooien
om wanneer ze maar wil
aan haar maker te ontkomen

Maud Vanhauwaert (1984)
uit: Het stad in mij (Das Mag, 2020)

Laatste bron – Kris Gelaude

foto: frie peeters
Laatste bron


Aan de randen
van een overgroeide wereld,
voorbij alle veroveringen
van het weten
is er
de stilte.

Zij was er
voor de eerste dageraad.
Zij wacht, zij blijft,
met een geduld van eeuwen.
Als ademplek
of als genadig onderkomen.
De ruimte die zij vindt,
wordt uit zichzelf
geladen met aanwezigheid, 
ondanks de leegte.
Als je haar nadert
hoor dan hoe ze luistert.

Zij is de laatste bron
op aarde
die ons laven zal.
Want ze bewaart
wat onbenoembaar is:
een vingerafdruk
van het heilige.

uit: Zonder woorden kan je niet, 2017 
%d bloggers liken dit: