Il Colibri – De Kolibrie – Sandro Veronesi *****

Om te komen bij wat je nog niet weet, moet je gaan langs de weg van het niet-weten – Johan v. h. Kruis (Spaans mysticus)

“De wijk Trieste in Rome is, kun je gerust zeggen, een middelpunt in dit verhaal met verschillende middelpunten. Deze wijk heeft altijd geschommeld tussen elegantie en decadentie, luxe en middelmatigheid, privilege en alledaagsheid, en dat moet voorlopig volstaan: het heeft geen zin haar nog verder te beschrijven, aangezien zo’n beschrijving aan het begin van een verhaal saai kan worden en zelfs averechts kan werken.” Met deze paar zinnen vangt Sandro Veronesi zijn roman Il colibri, 2019 (is het wel een roman?) aan. De Nederlandse vertaling, De Kolibrie, 2020 voor Prometheus is van Welmoet Hillen.

Op de achterflap lezen we: Al sinds zijn jeugd wordt Marco Carrera, die als kind een groeistoornis had, de kolibrie genoemd, naar een van de kleinste vogels ter wereld. Maar in zekere zin is Marco ook echt een kolibrie: hij lijdt een dramatisch bestaan, vol vreugdes, liefdes en de nodige pijn, maar hij blijft in evenwicht. Zijn hectische bewegingen stellen hem in staat de existentiële acrobatiek van het leven te doorstaan, net als de kolibrie, die twaalf tot tachtig vleugelslagen per minuut maakt, maar schijnbaar bewegingloos in de lucht blijft hangen.

Enkele recensenten die ik onderschrijf:

‘Veronesi zet altijd sterk in op thema’s als het toeval, het onverklaarbare en het kwaad. Minutieus ontleedt hij moeizame relaties, die tussen mannen en vrouwen, maar ook die binnen een gezin of familie.’ – Ronald de Rooy in Trouw

‘Terwijl zijn personage ­alle staties van zijn kruisweg aandoet, haalt de auteur zijn vertrouwde stokpaardjes van stal en zet hij een onderhoudende boom op over autoloze zondagen, manga’s, Azteken, gokken, waterbevallingen, het Hongaarse zelfmoordlied van Rezso Seress, vliegrampen, taalkundige weetjes of de Londense wijk Marylebone. De roman blijft overeind dankzij de ingenieuze compositie, de duizelingwekkende sprongen in de tijd en de constante perspectiefwisselingen, in een wervelende montage van ansichtkaarten, brieven, mails, telefoongesprekken, boedelbeschrijvingen, essayistische passages en de streams of consciousness waar de schrijver het patent op heeft.’ – Marijke Arijs in De Standaard

Als romanschrijver lijkt Veronesi steeds tijdlozer te worden. In Italië wordt hij al vergeleken met Beckett en Tolstoj. Maar onderhuids gaat ‘De kolibrie’ natuurlijk wel over deze tijd. Meer bepaald over de tijd die is verstreken tussen pakweg de jaren 60, toen iedereen meende te weten wat van belang was en de marsrichting werd aangegeven met vlagvertoon en hooggestemde idealen, en het internettijdperk van nu, nu niemand nog lijkt te weten wat werkelijk van belang is en waar het naartoe moet. Waardoor we, bang en onzeker, geneigd zijn ter plaatse te blijven klapwieken, als een kolibrie. ‘Zeventig vleugelslagen per minuut om op de plek te blijven waar je al bent’, is het laatste verwijt van Luisa aan Marco. Dat is de existentiële vraag die ‘De kolibrie’ aan de orde stelt: is het per definitie goed om je te laten meevoeren op de wind van de tijd, om veranderingen willoos te ondergaan, of is het soms beter je tegen de tijd te verzetten? – Danny Illegems in Humo

‘Ik heb vaak aan het bijbelboek Job moeten denken toen ik Marco’s calvarietocht beschreef’, aldus Sandro Veronesi. ‘Zijn pijn is absurd en overweldigend, maar Marco weigert te verzaken, weigert te verbitteren. We kennen allemaal zo’n Marco, maar ze worden zelden de held van een verhaal. Tot nu.’ En met succes, want Veronesi heeft al zijn talent en metier gebruikt om van De kolibrie een geloofwaardige lofzang op het leven te maken. Zijn acrobatische zinsbouw, de gave compositie en de psychologische diepgang maken dat je Marco in je lezershart sluit, ook al vind je hem aanvankelijk maar een sul. – Roderik Six in Knack

Het is een boek dat je niet in één ruk uitleest, neen. S. Becketts, I can’t go on, I’ll go on is tot op zekere hoogte ook van toepassing geweest op mijn leeservaring. Dat je toch verder leest en het boek niet weglegt heeft te maken met de onverwachte, zullen we het cliff hangers noemen, die Veronesi zo feilloos op bepaalde momenten in zijn schijnbaar chaotische verhaalconstructie weet in te bouwen. De lezer maakt als het ware in zijn leesact mee wat Veronesi’s held zichzelf tot levensmotto heeft gemaakt: Om te komen bij wat je nog niet weet, moet je gaan langs de weg van het niet-weten (Johannes van het Kruis – Spaans mysticus). Al lezend blijven vele vragen onbeantwoord, die slechts zeer geleidelijk door de overgave aan het verhaal, de lezer duidelijk worden. Juist dat aspect maakt dit boek voor mij een absolute aanrader.- BK

Auteur: Blauwkruikje

Nature, fiction, theater, poetry, philosophy and art lover. Master of Germanic Philology - KULeuven - Belgium. Photo: Ostend (B) - Japanese Deep Sea Garden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: