Elk einde is een begin

“Die Würde der Untröstlichkeit” – Fulbert Steffenski

Mater Dolorosa by Rik Poot – Karmelietessen Vilvoorde – foto: fp

Neen, het gaat me niet goed af om uitbundig Opstanding te vieren terwijl we weten dat in België het voorbije jaar 23.045 mensen stierven aan covid-19, wereldwijd zelfs bijna 3 miljoen, dat kinderen in Myanmar zittend op de schoot van hun vader werden doodgeschoten, de militaire junta meedogenloos toeslaat, dat het VK bij monde van Boris Johnson dreigt met het versterken van nucleair oorlogsmateriaal in Zuid-Oostazië en de Stille Oceaan, … Het zijn slechts enkele voorbeelden van het universele lijden, de ongerechtigheid, de ten hemel schreiende wreedheden die mensen overkomen of elkaar en hun omgeving aandoen. Hoe kunnen we dan in het licht van al deze feiten überhaupt opstanding vieren?

Onze dagelijkse ervaring, zo ver het oog reikt is ‘goede vrijdag’. Alleen als we ophouden met het lijden uit de weg te gaan, het goed te praten of ophouden naar de hemel te staren of het weer goed te willen maken, eerst dan kan er iets bewegen.

Als we voor de talrijke ‘goede vrijdagen’ niet vluchten in goedkope troost, in praten over leven na de dood of dergelijke zaken aan de overkant van de werkelijkheid en bij deze ervaringen blijven met hun pijn en machteloosheid, dan kan er iets een aanvang nemen wat zich als ‘levendig’ aanvoelt: als wij in ons ruimte maken voor dat wat Fulbert Steffensky ooit “die Würde der Untröstlichkeit” noemde, als we het wagen het leven met zijn eindigheid in de ogen te kijken, dan kijken we in Gods ogen. Dan begint er iets als opstanding te dagen, niet als een bovennatuurlijk spook, maar eerder als een stille, onopvallende kiemkracht.

De ogen waarin ik dan kijk, zijn niet de ogen van een lieve God. Het is een wilde God. En ja daar zijn we bang voor, dat is uitdagend. De wildheid die we zien is “eremos” (een eenzame, verlaten plek, een woestenij, slechts wilde natuur). In “eremos” staat de tijd stil. In “eremos” is er alleen radikaal hier-en -nu zijn, radikaal zozijn.

Een volwassen spiritualiteit kan de “eremos-kwaliteit” niet ontlopen. Zo kan onze spiritualiteit meer en meer een stille zaterdag spiritualiteit worden. Een spiritualiteit die ruimte laat voor twijfel en vragen, die uitdaagt om zich in antwoorden in te leven. Een houding die dat wat gebeurt, ziet voor wat het is en het waagt er bij te blijven, ook al is het pijnlijk, verschrikkelijk, oneindig treurig. En zo toelaat dat er iets groeit: empathie, solidarteit misschien zelfs liefde.

Een terechte vraag luidt dan: is dat troost? Neen, niets wordt daardoor weer goed, het wordt alleen Anders. En daarin ligt kracht. Zo kunnen we aan de opstanding geloven: dat ze de wonden niet laat verdwijnen maar ze laat oplichten. Niet alleen wanneer alles perfect is, begint deze opstanding, ze begint hier-en-nu en omarmt al het gekweste. Door de kwetsuren heen gebeurt opstanding, ontstaat verbondenheid, laten we ons raken.

Opstanding kan een levenshouding zijn waarin we ons geroepen voelen en die we ook kunnen oefenen zodra we ons in de woestijn wagen en wortel schieten in “eremos”.

Naar een artikel in het magazine Andere Zeiten

Auteur: Blauwkruikje

Nature, fiction, theater, poetry, philosophy and art lover. Master of Germanic Philology - KULeuven - Belgium. Photo: Ostend (B) - Japanese Deep Sea Garden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: