Zonder de top te bereiken …

Met een verwijzing naar Paolo Cognetti’s relaas over zijn deelname aan een Himalayaexpeditie, wil ik het in dit logje even hebben over mijn wandelervaring voor Pink Ribbon Belgium vorige maand. In vorige edities was de meimaand vaak het warmst en zonnigst, dit jaar bleek dat ook waar voor de oktobermaand. Zacht, aangenaam weer maakte het wandelen tot een dagelijkse belevenis die best wel fijne verrassingen inhield: zeldzame paddestoelen en planten spotten, een nieuwe trage weg open wandelen, oude bekenden ontmoeten, steentjes van geloof en van hoop vinden, een bosuil met trage, brede vleugelslag zien opvliegen, een bomkrater-kikkerpoel vol kroos bezoeken … . Wandelen met de wandelclub, met de kleinkinderen of alleen, het stappen werd geen uiterst vermoeiende en uitdagende expeditie 😉 maar eerder een aandachtig observatiemoment dat me vooral in mezelf en in de eigen omgeving veel deed opmerken. En het rekenkundige resultaat van deze stapmaand:

Level 9 en 10 werden dus niet bereikt, maar met 337 km op de teller, lijkt me dat toch geen slecht resultaat. Dat de kleinkinderen van 5 en 3 met een paar korte, ingelaste rustpauzen toch 5 km kunnen stappen, is ook fijn om te ervaren. Deze voor mij 4de editie is meer dan de moeite waard geweest, ik ga zelfs de dagelijkse regelmaat van het voor enkele uren op stap gaan een beetje missen.

%d bloggers liken dit: