Eleanor Roosevelt – 10 december 1948

Pit race against race, religion against religion, prejudice against prejudice. Divide and conquer! We must not let that happen here.”- Eleanor Roosevelt

Advertenties
Eleanor Roosevelt in België – 1948 – foto: wikicommons

In 1946 treedt [Eleanor Roosevelt] op vraag van president Truman toe tot de Amerikaanse delegatie van de pas opgerichte Verenigde Naties. Haar vuurdoop krijgt ze in de Commissie III die zich bezighoudt met de immigranten- en vluchtelingenproblematiek waar ze lijnrecht tegenover de Russische afgezant komt te staan. Met brio verdedigt ze haar argumenten, wat algemeen respect afdwingt. Haar humanitaire ingesteldheid, diplomatiek talent en aandacht voor de fundamentele mensenrechten maken dat ze verkozen wordt als voorzitter van de Commissie voor de Rechten van de Mens. Na lange discussies wordt op 10 december 1948 de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens aangenomen in de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties.

Onder Eleanor Roosevelts voorzitterschap is de Verklaring tot stand gekomen. Ze krijgt een staande ovatie voor de bergen werk die ze verzet heeft tijdens de voorbereidingsfase. Later zou ze postuum geëerd worden met de eerste prijs van de VN voor het respecteren van de mensenrechten. Naast haar werk als afgevaardigde bij de VN, is ze op vele fronten actief: als auteur van columns en artikelen, als bestuurslid van verschillende organisaties, als woordvoerder van o.a. de National Association for the Advancement of Colored People en als veel gevraagde gast op allerhande bijeenkomsten. Hoewel ze onder president Kennedy in 1961 nog voorzitter wordt van de VN-Commissie voor de Status van de Vrouw, gaat haar gezondheid er snel op achteruit. Naast bloedarmoede wordt duidelijk dat Eleanor Roosevelt ook lijdt aan beenmerg-tuberculose, een ziekte die ze waarschijnlijk reeds vanaf 1919 met zich meedroeg. Op 7 november 1962 overlijdt Anna Eleanor Roosevelt, drie dagen later wordt ze begraven.

Bron: Rosavzw.be

“One’s philosophy is not best expressed in words; it is expressed in the choices one makes… and the choices we make are ultimately our responsibility.”

Eleanor Roosevelt

Duisternis, uittocht, licht …

Rudi Vranckx koestert schilderij van christenen in Irak

De zijdeur is doorzeefd met kogels. Het licht van de lage zon priemt erdoor binnen en werpt vreemde schaduwen op de vloer. Vader Thaer en vader Wasim werden vermoord achter het altaar. De gijzeling en de daaropvolgende bestorming door de veiligheidstroepen mondde uit in een bloedbad. Enkele maanden later kan ik met de overlevenden praten. Een vrouw als Maysoun herbeleeft het drama elke dag. Haar zoon bloedde dood op haar borst, verscholen liggend tussen de kerkbanken. ‘Waar waren God en Maria toen mijn zoon stierf?’, vraagt ze.

Ik volg het spoor van de bloedige ontknoping. Een schutter achter een pilaar bij het altaar komt zonder munitie te zitten en blaast zichzelf op om zo veel mogelijk slachtoffers te maken. Tientallen gelovigen hebben zich in de sacristie verschanst. Een terrorist gooit een handgranaat door een gat in het deurpaneel. De muur is zwartgeblakerd, ernaast duizenden kleine bloedspatjes. Kerim, een seminarist, wenkt me binnen.

Daar stond Rachda, enkele maanden getrouwd en zwanger. Ze belde met haar man, die buiten angstig stond te wachten. Pas goed op jezelf, want ik zal sterven. Dat waren haar laatste woorden. Op de witte muur staan twee rode handen, in bloed afgedrukt als een relikwie. Zo stierf Rachda, met beide handen in paniek steun zoekend. Begrijpt u waarom mensen dit doen? Maysoun kijkt me aan. ’Jullie zijn ongelovigen, kruisvaarders. We zullen jullie doden, dan gaan wij naar het paradijs.’ Dat zeiden ze.

Bijna iedereen die ik die dag gesproken heb, klinkt verbitterd en wil weg uit Irak. Duizenden christenen zijn vermoord. In al die jaren zijn er ook honderdduizenden moslims gedood. Maar de christenen voelen zich extra belaagd. De aanval op de Sayidat al-Nejatkerk is voor vele onder hen de genadeslag. Toen God de mens geschapen heeft, liet hij in het ongewisse wanneer die zou sterven. Wij weten wanneer we sterven. Als we in Irak blijven. Als we op straat gaan en naar ons huis terugkeren, volgt de dood ons op de voet.

Het is alsof we in de rij staan te wachten om te sterven.

In een achterafzaaltje hangen tekeningen en schilderijtjes van kinderen, maar ook van volwassenen. Voor de overlevenden en hun familie is het een vorm van therapie. Zo kunnen ze de nachtmerrie in hun hoofd vastleggen. Centraal hangt er een groot schilderij, primitief, krachtig. Het altaar, de kerkbeuk, de terroristen, slachtoffers, net zoals Maysoun het me verteld heeft. Ik kan er mijn ogen niet van afhouden. Een van de overlevenden merkt mijn blik. Neem het maar mee. Wij vertrekken toch en willen vergeten. Het laatste schilderij van de christenen in Bagdad hangt nu bij mij thuis. Ik koester het als een getuigenis van waanzin en een geschiedenis met diepe wortels.

Dit ‘laatste schilderij’ houdt mijn blik gevangen, nog steeds, elke dag. Rudi Vranckx

Het kijk- en leesboek Chrétiens d’Orient. Mon Amour van Marie Thibaut de Maisières en Simon Najm (Mardaga, 272 pagina’s, 34,50 euro) wordt opnieuw voorgesteld en verkocht tijdens de Avond van de Geloofsgetuigen (Nuit des Témoins) georganiseerd door het Steuncomité voor Oosterse Christenen en Kerk In Nood in de Brusselse Sint-Michiels- en Sint-Goedelekathedraal op vrijdag 7 december vanaf 20 uur.

Deze tekst verscheen in het Nederlands in Rudi Vranckx, Mijn Kleine Oorlog, dertig jaar aan het front,Horizon, 432 pagina’s, 24,99 euro.

Bron: Kerknet. be

 

Transcendence – Michael McGlynn – ANÚNA – Ierland

“Transcendence” is een sublieme en meditatieve verzameling van vocale muziek van ANÚNA, het nationale koor van Ierland. Elf van de dertien tracks zijn geschreven door de artistiek leider van de groep Michael McGlynn en het album eindigt met twee meesterwerken van het koorgenre nl. Antonio Lotti’s ‘Crucifixus’ en Gregorio Allegri’s ‘Miserere’.

“Dit album is een verzameling transcendente muziek die op een of andere wijze in het repertoire van Anúna voorkomt “, zegt McGlynn. “Het is heel gemakkelijk om het werk van ANÚNA te labelen en te categoriseren doch de kwaliteit van uitvoering en muziek is evident aanwezig in deze release en ik moet toegeven dat het een verrassing voor me was om de coherente muzikale spanningsboog te ervaren die zich over het album uitstrekt. ”

Deze compilatie van zeventig minuten werd geremastered met één nieuw stuk “Lorica” ​​(onder leiding van Stacie Lee Rossow) en eindigt met het majestueuze “Miserere”.

“Klassiek benaderen is altijd moeilijk, omdat er al zoveel interpretaties in de publieke arena bestaan”, zegt McGlynn. “Ik heb dit werk en het “Crucifixus” altijd beschouwd als dramatische voorstellingen. De invloed van de muziek uit deze periode en eerder, is overduidelijk in heel mijn werk aanwezig.”

Veel van de gepresenteerde werken werden in opdracht gemaakt. “Transcendence” werd in opdracht van het University College Dublin gemaakt voor haar 150-jarig jubileum, “Dormi Jesu” van Kultursamverkan Svenska kyrkan, “Lorica” ​​van het Schotse vocaal ensemble Canty en “Agnus Dei” van Chanticleer. Anúna bezielt deze prachtige werken met haar eigen vocale kleur.

Beschikbaar op alle digitale platformen en op BANDCAMP.