6 kopbrekers over formatief evalueren – Klasse

Hoe geef je op afstand feedback aan je leerlingen? En hoe toets je hun vooruitgang bij de herstart? 6 bezorgdheden van leraren over formatief evalueren.

Foto door Julia M Cameron op Pexels.com

Als je je leerlingen niet in de klas aan het werk ziet, kan je formatieve evaluatievormen extra goed gebruiken om hun individuele leertraject op te volgen en hen daarover feedback te geven. Ook wanneer de lessen op school hervatten, kan je daarmee hun beginsituatie inschatten. Lerarenopleiders Debbie De Neve en An Leroy (KdG) tonen hoe je dat slim aanpakt.

Bron: 6 kopbrekers over formatief evalueren – Klasse

Peachez, een romance – Ilja Leonard Pfeijffer

Peachez, een romance (uitgeverij De Arbeiderspers, 2017) van Ilja Leonard Pfeijffer dat voor de Libris shortlist 2018 werd genomineerd, wakkerde de voorbije dagen mijn leeshonger voor literair proza weer aan. En omdat de jury van de Librisprijs vond dat in deze romans de blik op de mens op zeer oorspronkelijke en ingenieuze wijze tot uiting komt, pikte ik er de roman van Pfeijffer uit afgaande op mijn leeservaring van zijn roman La Superba, die me binnenvoerde in, deel liet worden van een leven in Genua dat me verlokkelijk en tegelijk illusoir voorkwam.

In Peachez, een conte philosophique (comique), vindt een hoogleraar Latijn op leeftijd, gespecialiseerd in Tertullianus,  de liefde waarop hij niet meer had durven hopen en deze liefde verandert hem. Een filosofisch verhaal over geloof, hoop en liefde dat zich in 33 korte hoofdstukjes laat lezen als een thriller en  gebaseerd is op een ware gebeurtenis. Pfeijffers taalvirtuositeit en kennis van de Antieken komen over als een spontane spielerei maar verbergen hard werk, eruditie, zelfrelativering en diepe ernst. Net als in La Superba worden we als lezer door een leraar-verteller  meegenomen naar een beter en dieper verstaan.

In Hoofdstuk 27 aan het einde van de vertellers lezing op het Tertullianuscongres  met thema ‘Credo quia absurdum est’ lezen we: ‘Non bene conveniunt,’ zei hij [wetenschapper Mc Kenchie, BK] met luide stem, ‘nec in una sede orantur maiestas et amor.’ De zaal barstte uit in een homerisch gelach; wankelend stapte ik van het podium af. Blz. 139

De laatste alinea van Hoofstuk 28 luidt: Ik droomde dat  […] niemand mij begreep, dat niemand na afloop applaudisseerde en dat er toen een buitenlandse geleerde opstond die met een Angelsaksische tongval een vers citeerde van Ovidius uit de passage in het tweede boek van de Metamorfosen waar de oppergod Jupiter op het punt staat zich zelf in een stier te veranderen om Europa te verleiden: ‘Ze gaan niet goed samen en zitten niet op dezelfde zetel, waardigheid en liefde.’ Blz. 144

Kortom in dit kleinood van vertelkunst wordt niet alleen de verhevenste academische status onderuit gehaald maar ook elk verheven godsbewijs. Een quasi picareske hoofdfiguur geplaatst in een hedendaagse context, verandert, net als de kerkvader Tertullianus, maar in een andere richting ook al bleek ‘de persoon’ die hem deze richting liet inslaan een illusie.

 

Heeft mediageletterdheid averechts gewerkt ? – Danah Boyd

Een artikel Did Media Literacy Backfire? trok onlangs mijn aandacht op Linkedin. Schrijfster van het artikel, Danah Boyd, is de mening toegedaan dat mediageletterdheid -in dit geval in de VS- aan de basis ligt van de desinformatie gedurende de laatste presidentsverkiezingen. Sommigen, vooral progressieven, vragen daarom an increased commitment to media literacy programs  anderen geloven eerder in solutions that focus on expert fact-checking and labeling. Geen van beiden bieden een oplossing want they fail to take into consideration the cultural context of information consumption that we’ve created over the last thirty years, stelt ze

Danah Boyd vertelt dat ze op basis van een onderzoek dat ze deed bij tieners vb. ontdekte hoe ze hun foute ideeën over seks en zwangerschap niet met deskundigen bespraken maar lieten bevestigen door online websites. En omdat hen verteld werd dat Wikipedia een niet te vertrouwen bron was maar meteen bij Google hun licht waren gaan opsteken en hun in aanvang al foute meningen daar ‘bevestigd’ vonden. Ze gaat verder als volgt:

Understanding what sources to trust is a basic tenet of media literacy education. When educators encourage students to focus on sourcing quality information, they encourage them to critically ask who is publishing the content. Is the venue a respected outlet? What biases might the author have? The underlying assumption in all of this is that there’s universal agreement that major news outlets like the New York Times, scientific journal publications, and experts with advanced degrees are all highly trustworthy. Maar ze stelt meteen: Think about how this might play out in communities where the “liberal media” is viewed with disdain as an untrustworthy source of information…or in those where science is seen as contradicting the knowledge of religious people…or where degrees are viewed as a weapon of the elite to justify oppression of working people. Needless to say, not everyone agrees on what makes a trusted source. Students are also encouraged to reflect on economic and political incentives that might bias reporting. Follow the money, they are told. Now watch what happens when they are given a list of names of major power players in the East Coast news media whose names are all clearly Jewish. Welcome to an opening for anti-Semitic ideology.

Dan volgt een absoluut verbazingwekkend # pizzagate-verhaal dat empowered individuals naar de wapens deed grijpen:

In the United States, we believe that worthy people lift themselves up by their bootstraps. This is our idea of freedom. What it means in practice is that every individual is supposed to understand finance so well that they can effectively manage their own retirement funds. And every individual is expected to understand their health risks well enough to make their own decisions about insurance. To take away the power of individuals to control their own destiny is viewed as anti-American by so much of this country. You are your own master.

Across this country, major news outlets went to great effort to challenge conspiracy reports that linked John Podesta and Hillary Clinton to a child trafficking ring supposedly run out of a pizza shop in Washington, DC. Most people never heard the conspiracy stories, but their ears perked up when the mainstream press went nuts trying to debunk these stories. For many people who distrust “liberal” media and were already primed not to trust Clinton, the abundant reporting suggested that there was something to investigate.

Most people who showed up to the Comet Ping Pong pizzeria to see for their own eyes went undetected. But then a guy with a gun decided he “wanted to do some good” and “rescue the children.” He was the first to admit that “the intel wasn’t 100%,” but what he was doing was something that we’ve taught people to do — question the information they’re receiving and find out the truth for themselves.

For many Americans who have watched their local newspaper disappear, major urban news reporting appears disconnected from reality. The issues and topics that they feel affect their lives are often ignored.

Jaren werd de Amerikanen voorgehouden dat ervaring het haalde van expertise maar vooral gemarginaliseerde bevolkingsgroepen als de zwarte Amerikanen en nu ook een steeds grotere blanke bevolkingsgroep voelen zich genegeerd in een bepaalde pers:

Whites also want their experiences to be recognized, and they too have been pushing for the need to understand and respect the experiences of “the common man.” They see “liberal” “urban” “coastal” news outlets as antithetical to their interests because they quote from experts, use cleaned-up pundits to debate issues, and turn everyday people (e.g., “red sweater guy”) into spectacles for mass enjoyment.

Op medisch gebied leidt dit volgens Danah Boyd ook tot:

Why should we be surprised that most people are getting medical information from their personal social network and the Internet? It’s a lot cheaper than seeing a doctor, and both friends and strangers on the Internet are willing to listen, empathize, and compare notes. Why trust experts when you have at your fingertips a crowd of knowledgeable people who may have had the same experience as you and can help you out?

Worstelen met nep nieuws. Sinds de verkiezingen is iedereen geobsedeerd door nep nieuws, omdat experts “domme” mensen de schuld ervan geven niet te begrijpen wat  “echt” is. De gesuggereerde oplossing hiervoor is op zijn best neerbuigend geweest: er zijn meer experts nodig om nep content te labelen. Meer mediageletterdheid is nodig om mensen te leren hoe ze niet de dupe worden van nep nieuws. En als we nu gewoon druk op Facebook uitoefenen om de verspreiding van nep-nieuws te beteugelen, zullen alle problemen opgelost worden.

Addressing so-called fake news is going to require a lot more than labeling. It’s going to require a cultural change about how we make sense of information, whom we trust, and how we understand our own role in grappling with information. Quick and easy solutions may make the controversy go away, but they won’t address the underlying problems.

Waar haal je dan finaal de waarheid? Haar conclusie:

In the United States, we’re moving towards tribalism, and we’re undoing the social fabric of our country through polarization, distrust, and self-segregation. And whether we like it or not, our culture of doubt and critique, experience over expertise, and personal responsibility is pushing us further down this path. The path forward is hazy. We need to enable people to hear different perspectives and make sense of a very complicated — and in many ways, overwhelming — information landscape. We cannot fall back on standard educational approaches because the societal context has shifted. We also cannot simply assume that information intermediaries can fix the problem for us, whether they be traditional news media or social media. We need to get creative and build the social infrastructure necessary for people to meaningfully and substantively engage across existing structural lines. This won’t be easy or quick, but if we want to address issues like propaganda, hate speech, fake news, and biased content, we need to focus on the underlying issues at play. No simple band-aid will work.

De Koning: “diepgaande, stevige en duurzame banden smeden en koesteren” – Nationale feestdag – 21 juli 2015

Materiaalaangroei of 3D-printen als hefboom naar technologische diversificatie, lokale waardecreatie en transitie – Mario Fleurinck | VAM

Het woord 3D-printer ligt steeds vaker op onze lippen.  Maar wat houdt deze techniek nu precies in?  Wat zijn de mogelijke effecten ervan voor de maatschappij?  Heeft het apparaat het potentieel om de wereldeconomie op zijn kop te zetten?
De eerste 3D-printers stammen uit de jaren tachtig van vorige eeuw maar nieuwe technologieën hebben de printer accurater en goedkoper gemaakt waardoor de opmars niet meer te stuiten is. Dit zorgt mogelijk voor een échte omwenteling in ons bestaan, zoals eerder de drukpers en het internet dat deden. Staan we aan het begin van een derde industriële revolutie?
Met een 3D-printer kan  “uit het niets” laagje voor laagje “iets” gecreëerd worden, een voorwerp, met bijvoorbeeld vloeibaar gemaakte (bio)plastic, keramiek of metaal. Soms worden  lagen fijn poeder uit polyester of gips gebruikt die tijdens het printen met elkaar verbonden worden.  Zo worden voor de meest diverse toepassingen  de meest diverse materialen gebruikt:  titanium, plastics en kunststoffen, suiker en zelfs chocolade(!).
Tandprotheses, allerlei machineonderdelen, juwelen, kledij, modeaccessoires en kunstvoorwerpen. In de geneeskunde zal 3D-geprint bot kunnen ingeplant worden en via stamcellen zal men het weer kunnen laten aangroeien, maar ook schedelgedeelten of oren en neuzen voor brandwondenslachtoffers.  Voedsel zal kunnen geprint worden uit alternatieve ingrediënten (eiwitten uit algen, bietenloof, proteïnerijke insecten en wormen). Velen waren geschokt toen vorig jaar bleek dat ook een pistool, -dat werkte-, kon geprint worden.
De 3D-printer betekent een revolutie, veel meer dan een “broodbakmachine-effect”. De 3D-printers zijn echte fabricators, vandaar afgekort  ook “fabbers” genoemd.

Melotte in Zonhoven maakt, als eerste bedrijf ter wereld, voorwerpen door Direct Digital Manufacturing. Vanuit digitale plannen,  zonder tussenstappen, zonder gietvormen of mallen, zonder verspanende bewerkingen als boren, frezen of slijpen.
De DDM-technologie  wordt omschreven als “Layered  Manufacturing”  en bouwt laag per laag het voorwerp op uit een 3D-printer. Hiervoor dient niets op papier gezet of geprint. Alles gaat rechtstreeks vanuit digitale data en krijgt vorm door robots. Het gebruikte materiaal is een geconcentreerd poeder, het zgn. nanostof, waarin alle basisgrondstoffen verwerkt zitten. Het stof wordt bewerkt met een laser-plasmatechniek.[bron: Herman Nijs – VAM]

De uiteenzetting was visionair en begeesterend. Voer voor gedreven ingenieurs met zin voor totaal innovatieve en duurzame (energie- en grondstofefficiënte) produktontwikkeling en -vervaardiging. Het publiek kreeg een bijzonder hoopvol beeld van de mogelijke industriële toekomst in onze contreien.

images (14)Mario Fleurinck (°1971) – CEO van Melotte én oprichter van InnoCrowd – is een serial entrepreneur die focust op duurzame ontwikkeling en productie. Hij ontwikkelde een business-model op basis van 3D-printtechnologie, waar producten lokaal worden geproduceerd en het transport van fysieke producten overbodig is.
Als manufacturing engineer bij Diamant Boart in Brussel zal hij in 1995, – tijdens een opdracht bij Boeing in Seattle (USA)-, verbaasd toekijken hoe researchers complexe turbine-onderdelen produceren door “materiaal-toename”. Hij ziet hoe “additive manufacturing”  het potentieel heeft om de maak- en productie-industrie fundamenteel te veranderen.  Na Boeing werkt hij voor Asco Industries, onderaannemer van Airbus en start in 1998 zijn eigen bedrijf op. In 2003 zal hij Melotte, -een klassieke gereedschapsbouwer in Zonhoven- en een beetje aan het einde van zijn industrieel concept,  omvormen van een analoog naar een digitaal bedrijf tot speerpunt van InnoCrowd. Een wereldprimeur: zo min mogelijk  grondstoffen en energie. Melotte is nu een referentiebedrijf  voor innovatieve technologieën.
Hij is Cleantech Ambassador 2010, genomineerde “Young entrepreneur of the Year”, hij ontving de ITM award “Best practice in Manufacturing” en de “Innovation award” van VOKA.
Mario Fleurinck is een charismatische CEO, met een duidelijke aanwezigheid in de media en een neus voor Zeitgeist : hij lanceerde een tijdje geleden, – lang voor Amazon er mee uitpakte-  het idee om pakjes af te leveren met drones. Een fraai staaltje van “out-of-the-box-thinking” . Voor Mario Fleurinck is het de evidentie zelf:  “the sky is not the limit”.  

Burgeroorlog in Oekraïne? Deze kaarten verklaren veel | Newsmonkey

51Kravchuk sprak het parlement toe in Kiev en windt er geen doekjes om: “Heel de wereld ziet dat we op de rand van een burgeroorlog staan. Er zijn parallelle staatsstructuren ontstaan in ons land, er is een de-facto opstand”, zegt hij, verwijzend naar de protestgroepen die de autoriteiten uit Kiev in heel het westen van Oekraïne gewoon de deur hebben gewezen. Ze controleren heel wat regionale administraties. “Dit is een revolutie. Het is een dramatische situatie. We moeten de confrontatie stoppen”, zegt Kravchuk. Vraag is of dat nog wel kan. Eind januari schreef Max Fisher van de Washington Post al een stuk waarin hij heel duidelijk het conflict duidde. De kaart hierboven legt in één oogopslag het probleem uit: heel het westen van het land stemde pro-Europa, heel het oosten stemde voor de president. Alle delen van het land waar Kiev de controle kwijt is, zijn pro-Europees.Als je kijkt naar de verkiezingsresultaten van Oekraïne sinds de onafhankelijkheid, zie je telkens hetzelfde patroon terugkomen. Het ene deel van het land stemt totaal anders dan het andere deel klinkt dit bekend in de oren?. In 1991, vlak na de onafhankelijkheid, viel dat nog mee. Maar sindsdien komt hetzelfde patroon steeds opnieuw terug: het westen stemt helemaal anders dan het oosten. via newsmonkey Burgeroorlog in Oekraïne? Deze kaarten verklaren veel.

NewsMonkey is de nieuwe nieuwssite van Mick Van Loon, Wouter Verschelden en Patrick Van Waeyenberge. NewsMonkey brengt breed populair nieuws en achtergrondverhalen, met altijd een focus op sociale media. ‘Het is de bedoeling om een totaal ander nieuwsaanbod te brengen dan wat de Vlaming tot nu toe gewoon is’, zegt Verschelden.‘Veel jonger, veel opener, met een journalistiek waarin de band tussen journalist en de lezer echt centraal staat. Die krijgt veel meer macht: wat gedeeld wordt via Twitter en Facebook, wat mensen écht goed vinden, stijgt in waarde op onze site.’ ‘NewsMonkey zal proberen journalistiek te opereren in de nieuwe wereld van de ‘digitale change generation’. ‘We willen laten zien dat er ruimte is voor kwaliteitsjournalistiek, entertainende, maar ook kritische en diepgravende. En dat dat perfect kan in een gratis model. We gaan zelfs laten zien dat je echt niet de lezer onder de advertenties moet begraven om dat te bereiken’, zegt Van Loon. (bron: Simon Demeulemeester in Knack 12/11/2013)

Een maand na de lancering van Newsmonkey haalt de nieuwssite ongeveer 12.000 unieke bezoekers per dag. Niet zo veel, maar wel geheel volgens schema, zegt managing director Patrick Van Waeyenberge. (bron: Jan Debackere in De Morgen 11/02/2014)

Via De Standaard online ‘a genuine cry for freedom’ :

Privacy, ik heb niets te verbergen – Bart Preneel | VAM

Informatietechnologie verandert razendsnel.  Computers dringen steeds dieper door in ons dagelijks leven en zullen in de komende jaren meer en meer geïmplanteerd worden. De rekenkracht van een Smartphone is veel groter dan die van een PC van de jaren 1990.  Snelle netwerkverbindingen laten toe om informatie ogenblikkelijk over de hele wereld te verspreiden.  Datacentra kunnen onvoorstelbare hoeveelheden informatie opslaan en verwerken.  Dit opent de deur voor een slimme IT-omgeving die zich op elk moment aanpast aan de gebruiker en aanbiedt wat hij of zij nodig heeft.  Deze technologie zal ook leiden tot wetenschappelijke doorbraken, onder meer in de geneeskunde. Anderzijds is er ook een keerzijde aan de medaille: al onze informatie wordt toegankelijk voor bedrijven, overheden en andere mensen. Informatie is economisch waardevol en creëert macht, die echter misbruikt kan worden.  De vaak gehoorde reacties hierop zijn dat “privacy dood is” en dat “enkel wie iets te verbergen heeft, bezorgd is over privacy”. Tijdens deze voordracht probeerde de spreker deze argumenten te ontkrachten door de technologische ontwikkelingen in een breder maatschappelijk kader te plaatsen.

imagesDr. Ir. Bart Preneel is gewoon hoogleraar aan het departement Elektrotechniek-ESAT van de KULeuven.  Hij is verantwoordelijk voor de onderzoeksgroep COSIC Computer Security and Industrial Cryptography. Als gastprofessor was hij verbonden aan verschillende universiteiten en als research fellow aan de University of California at Berkeley.  Bart Preneel verricht onderzoek in het domein van de cryptologie en de toepassingen ervan voor de beveiliging van informatie- en communicatiesystemen.  Bart Preneel is dirigent van de Interfak Bigband van de KU Leuven. via Vlaamse Academici Mechelen.

De voordracht was in vele opzichten een ‘eye opener’ en een ‘wake up call’:  wie gaat met welke gegevens aan de haal, wat is de werkbare definitie van ‘privacy’ want die blijkt zeer cultuurgebonden, waar ligt de grote verantwoordelijkheid voor de nationale en Europese overheid, waar bevindt zich in dit spectrum de bedrijvenwereld met ‘gevoelige informatie’  maar vooral hoe kunnen we ons in deze materie als ‘wakkere burgers’ gedragen? Hebben we echt niets te verbergen? Prof. dr  Bart Preneel wist het publiek te overtuigen van het tegendeel.

%d bloggers liken dit: