Wintersuite – Ma Mère l’Oye – Ravel – Belgian National Orchestra

Beeld je even in: een componist zit in een sprookjesachtig huis tussen een verzameling mechanisch speelgoed… Het decor waarin de betoverende muziek Ma mère l’Oye (ofwel Moeder de Gans) door Maurice Ravel werd gecomponeerd. Dit sprankelende stuk schreef Ravel speciaal voor twee jonge kinderen. Hij inspireerde zich op het boek van Charles Perrault, een Franse sprookjesschrijver. Doornroosje, Klein Duimpje, De keizerin van de Pagodes, Belle en het beest en de Sprookjestuin uit Doornroosje, passeren de revue in deze Wintersuite samen met de illustraties van Grégoire Pont.

Anna Enquist 75 vandaag !

Anna Enquist (19 juli 1945), pseudoniem van Christa Widlund-Broer, studeerde psychologie in Leiden en volgde een piano-opleiding aan het conservatorium in Den Haag. Ze was werkzaam als schoolpsychologe aan het Sweelinck Conservatorium in Amsterdam en werkte daarna aan het Nederlands Psychoanalytisch Instituut en als zelfstandig psychoanalytica. ‘Mijn schrijven is begonnen nadat ik gestopt was met pianospelen. Ik had het zo druk met mijn werk als psychotherapeut, dat ik het dagelijks trainen niet langer vol kon houden.’ Ze kon te weinig oefenen en vond dat de kwaliteit van haar spel daaronder leed. Bovendien was ze begonnen met het noteren van invallen en regels, van gedichten. Aanvankelijk hield ze dat verborgen voor haar man, de cellist Bengt Widlund, en hun kinderen Margit en Wouter. Maar toen de redactie van Maatstaf enkele gedichten plaatste en de uitgever van De Arbeiderspers Theo Sontrop haar vertelde dat hij een bundel van haar wilde publiceren, werden de familieleden wel ingelicht. ‘Ze hadden zoiets van: o ze heeft weer wat, maar ze waren ook heel trots.’

Bron: Anna Enquist – ‘Geen uiteenscheuren zo wreed’ – Literatuurmuseum

From nowhere to nowhere …

De Ier Michael McGlynn schreef deze muziek voor saxofonist Gerard McChrystal. Ik hoorde het nummer tijdens Katleen Van Bavel’s Klaraprogramma ‘Walden’. Slow radio op de traagste dag van de week, geïnspireerd op het legendarische boek van stiltezoeker Henry Thoreau (1854). Een oase van rust en schoonheid in woord en muziek van de middeleeuwen tot nu, zo stelt het programma zichzelf voor.

Deze Michael McGlynn compositie ontging, om vele redenen, mijn aandacht niet. Ook de vertolking door de saxofonist Gerard McChrystal is bijzonder. Klassieke stemmingsmuziek in onwezenlijke coronatijden.

Paukenist Luk Artois en het Leuvens Alumni Orkest o.l.v Hans Casteleyn concerteren in ‘1001 verhalen’

Een symfonieorkest is als een roofdier: als je het gaat porren , weet je nooit precies hoe het reageert – Riccardo Chailly

Dit weekend brengt het Leuvens Alumni Orkest in de Aula Pieter De Somer werk van Maurice RAVEL (1885-1937) Ma mère l’Oye, balletsuite – Michel DAUGHERTY (°1954) Raise the Roof, concerto voor pauken en orkest met solist Luk Artois, pauken – Nikolaj RIMSKI-KORSAKOV (1844-1908), Sheherazade, symfonische suite.

Ravel schreef zijn Sprookjes van Moeder de Gans voor de kinderen van een bevriend koppel. Hij las deze sprookjes vaak voor aan deze kinderen. In 1911 maakte hij er een orkestversie van en later een ballet. Het is de balletversie die we te horen krijgen. Ze bestaat uit een prelude en zes sprookjestaferelen. De delen lopen zonder onderbreking in elkaar over.

Paukenist Luk Artois maakt zich klaar voor ‘Raise the Roof’

Daugherty schreef zijn concerto voor pauken en orkest in 2003, in opdracht van het Detroit Symfony Orchestra. Raise the Roof, uit zijn dak gaan of de pannen van het dak spelen is hier wel een beetje letterlijk te nemen want de componist haalt de pauken voor één keer naar de voorgrond: ze zijn de basis waarop hij een grote akoestische constructie optrekt. De paukenist speelt soms lange expressieve melodieën en maakt gebruik van een heel scala aan uitvoeringstechnieken. Raise the Roof werd nog nooit eerder in België uitgevoerd. Het Leuvens Alumni Orkest en Luk Artois brengen dus de Belgische première van dit stuk.

Na de pause worden we vergast op Nikolaj Rimsky-Korsakov en diens Sheherazade. De componist schreef deze symfonische suite in de winter van 1887-1888 geïnspireerd door de de oosterse verhalenbundel Duizend-en-één-nacht, een raamvertelling waarin verschillende verhalen passen zoals ze door de schrandere vrouw van sultan Shartar, Sheherazade, verteld worden. Het eerste deel waarin duidelijk wordt hoe vertrouwd Rimsky -Korsakov met de wereldzeeën was als lid van de Russische marine is het vooral het bekende derde deel waarin de soloviool van Roosmarij Clerxc ons binnenvoert in de gestalte van Sheherazade, wulps, sensueel, flemend en hypnotiserend gedurende het romantische liefdesverhaal van een prins en een prinses. Roosmarij Clercx (viool) en Jozefien Vanherpe (cello) werden met hun Dubbelconcert, Johannes Brahms trouwens ook winnaars van Speel het hard 2019.

Meer info: Luk Artois en het LAO

Met dank aan de samenstellers van het programmaboekje

O Magnum Mysterium – M. Lauridsen

O magnum Mysterium, 
et admirabile sacramentum 
ut animalia viderent Dominum natum 
jacentem in praesepio. 
Beata Virgo cuius viscera  
meruerunt portare 
Dominum Iesum Christum. 
Alleluia!

∼

O groot Mysterie 
en wonderbaarlijk sacrament 
dat dieren de pasgeboren Heer mogen aanschouwen 
liggend in een kribbe. 
Gelukkige Maagd, wier schoot het waard was 
Christus de Heer te dragen. 
Alleluia!

De Amerikaanse componist Morten Lauridsen (°1943) is de zoon van Deense immigranten. Hij groeide op in de staat Oregon. Sinds 1972 is hij hoogleraar compositie aan de University of Southern California (Thornton School of Music). Lauridsen heeft een groot aantal geestelijke composities op zijn naam staan. Zijn O magnum Mysterium, en Lux aeterna staan op het repertoire van katholieke (kerk)koren over de gehele wereld. Zijn werk heeft een sterk mystiek karakter.

Lauridsen werd meermalen onderscheiden. In 2007 ontving hij de National Medal of Arts uit handen van de Amerikaanse president George. W. Bush. bron: wikipedia

The French Connection – Leuvens Alumni Orkest o.l.v Hans Casteleyn*****

Terwijl zondagmiddag  in Leuven de kerstmarkt langzaam volliep vond in de Rector De Someraula het jaarlijkse winterconcert van het LAO plaats. Altijd weer een muzikale ervaring die zoals Wim De Vilder in zijn inleiding aangaf ‘de platgetreden paden verlaat’.

Onder de leiding van dirigent Hans Casteleyn werden we vergast op stukken van Franse componisten of componisten ‘with a French Connection’.

We luisterden in het eerste deel naar de ouverture LE CARNAVAL ROMAIN op.9 (1844) van Hector Berlioz. Als één componist het predicaat ‘romantisch’ verdient dan zeker hij., lezen we in het programmaboekje. Berlioz leefde gepassioneerd, stortte zich in stormachtige liefdes, kende succes en momenten van extase maar evengoed diepe ellende en afwijzing. Zijn kunstenaarschap zag hij als een grootse roeping. Le carnaval is een virtuoos showstuk, kleurrijk en vol verrassende wendingen. Mooi is de delicate, romantische liefdesmelodie die een ritmische Italiaanse springdans onderbreekt. Eerst horen we ze als solo voor de althobo of Engelse hoorn, dan voor de strijkers en tenslotte voor het hele orkest.

Vervolgens was Gabriel Fauré aan de beurt met de DOLLY-SUITE op. 56 (1894-1997). Fauré is als zachte componist de tegenvoeter van Berlioz. De DOLLY-SUITE  is een reeks stukjes voor piano vierhandig opgedragen aan het dochtertje van de zangeres Emma Bardac, een intieme vriendin van de componist. Het meisje heette Hélène maar werd Dolly genoemd. We genoten van BERCEUSE, MI-A-O, LE JARDIN DE DOLLY, KITTY-VALSE, TENDRESSE en LE PAS ESPAGNOLE.

Het sluitstuk van het eerste deel werd het CONCERTO DA ESPERIMENTO voor fagot en orkest (ca. 1845) van Gioacchino Rossini. Voor deze driedelige ‘esperimento’ of meesterproef  werd de solo-contrafagottist bij het Koninklijk Concertgebouw Orkest  (Amsterdam), SIMON VAN HOLEN (B), uitgenodigd. We waren getuige van een adembenemende vertolking van fagottist en orkest.

Simon Van Holen met het Leuvens Alumni Orkest

Na de pauze volgde de SYMFONIE in d (1888) van CESAR FRANCK. Geen betere ambassadeur voor een Europa zonder grenzen dan de Nederlands-Belgisch-Frans-Duitse César Franck leren we uit de biografische notities. Door zijn afkomst bevindt deze componist zich op het snijvlak van de Germaanse en de Romaanse cultuur. Deze Symfonie zou zowat de Franse noblesse met de Duitse Tiefsinn verzoenen. Ik vond de uit twee delen en een finale bestaande symfonie heel moeilijk te verhapstukken: donker, melancholisch en met met erg wisselende stemmingen.

Met een klein maar fijn ‘toemaatje’ van Debussy bracht Hans Casteleyn ons echter weer helemaal in balans. 😊

Meer info over de solist: www.simonvanholen.be

Transcendence – Michael McGlynn – ANÚNA – Ierland

“Transcendence” is een sublieme en meditatieve verzameling van vocale muziek van ANÚNA, het nationale koor van Ierland. Elf van de dertien tracks zijn geschreven door de artistiek leider van de groep Michael McGlynn en het album eindigt met twee meesterwerken van het koorgenre nl. Antonio Lotti’s ‘Crucifixus’ en Gregorio Allegri’s ‘Miserere’.

“Dit album is een verzameling transcendente muziek die op een of andere wijze in het repertoire van Anúna voorkomt “, zegt McGlynn. “Het is heel gemakkelijk om het werk van ANÚNA te labelen en te categoriseren doch de kwaliteit van uitvoering en muziek is evident aanwezig in deze release en ik moet toegeven dat het een verrassing voor me was om de coherente muzikale spanningsboog te ervaren die zich over het album uitstrekt. ”

Deze compilatie van zeventig minuten werd geremastered met één nieuw stuk “Lorica” ​​(onder leiding van Stacie Lee Rossow) en eindigt met het majestueuze “Miserere”.

“Klassiek benaderen is altijd moeilijk, omdat er al zoveel interpretaties in de publieke arena bestaan”, zegt McGlynn. “Ik heb dit werk en het “Crucifixus” altijd beschouwd als dramatische voorstellingen. De invloed van de muziek uit deze periode en eerder, is overduidelijk in heel mijn werk aanwezig.”

Veel van de gepresenteerde werken werden in opdracht gemaakt. “Transcendence” werd in opdracht van het University College Dublin gemaakt voor haar 150-jarig jubileum, “Dormi Jesu” van Kultursamverkan Svenska kyrkan, “Lorica” ​​van het Schotse vocaal ensemble Canty en “Agnus Dei” van Chanticleer. Anúna bezielt deze prachtige werken met haar eigen vocale kleur.

Beschikbaar op alle digitale platformen en op BANDCAMP.

%d bloggers liken dit: