Maai Mei Niet

We zijn al met 1702 deelnemers voor Maai Mei Niet. Maai Mei Niet is een laagdrempelig citizen science-project. Door de actie elk jaar te herhalen, hoopt Knack een zicht te krijgen op wat groeit in de tuin van de Belg. De herhaling moet zowel de data doen accumuleren als het sensibiliseringseffect vergroten.

Maai Mei Niet is dus een project van Knack, met steun van KULeuven/Mijn Tuinlab, Bond Beter Leefmilieu, Velt en Het Ministerie voor Natuur. Wie meedoet d.i. in mei het gras niet maait of een deel van het gazon niet maait en nadien in 1 m2 ongemaaid gazon de bloemen telt op basis van een telformulier, kan op 29/5 en 30/5 zijn telresultaat ingeven en in de week nadien de nectarscore van zijn tuin toegestuurd krijgen.

Honigbij op paardenbloem – 26-4-2021

Alsof de grasmaaier het gehoord had dat hij een maand lang wat meer op non-actief gesteld zou worden, reageerde hij met een lekke band en een startprobleem. Hij moest dus afgehaald worden en zal meteen een onderhoudsbeurt krijgen. Ondertussen heb ik goed overdacht hoe ik een en ander wil gaan aanpakken. Als ik de afmetingen van de ongemaaide oppervlakken, waarbinnen ik dan ‘lukraak’ 1 m2 moet afbakenen, juist bereken, zal nadien de nectarscore van de tuin zo precies mogelijk berekend kunnen worden.

Oranjetipje, gespot in de tuin op 28-4-2021 – foto: wikipedia

Welke delen laat ik lustig groeien en welke delen probeer ik minder vaak dan normaal te maaien ? Misschien krijg ik wel zin om creatief te gaan maaien. Ik startte ook een wekelijkse vlinder- en vogeltelling, zo krijg ik een idee van wie in de tuin graag komen fourageren. 😉

Zonder de top te bereiken – Paolo Cognetti****

Waar zijn we naar op zoek wanneer we op reis gaan? Deze vraag staat centraal in Zonder de top te bereiken, dat is geschreven in de traditie van de grote reisliteratuur en vertelt over Dolpa, een afgelegen gebied in de Himalaya. Het is een boek over hoe een man tot inzichten komt op vijfduizend meter hoogte door één voet voor de andere te zetten. Hij reist door een land dat onaangetast is door de moderne tijd, vergezeld door een ezel en Peter Matthiessens reisklassieker De sneeuwluipaard. Maar Zonder de top te bereiken is meer dan een reisverslag: het is een eerlijke vertelling over iemand die probeert zijn grenzen te vinden, die vele oude zekerheden ziet vervagen en die de pracht ontdekt in kleine zaken, zoals een onverwachte ontmoeting met een Tibetaanse hond. De hoofdpersoon zoekt balans in zijn leven en vindt die in de schoonheid van de natuur.

Zo probeert de flaptekst ons over te halen om dit autobiografische boek van Paolo Cognetti, auteur van De acht bergen, te lezen. Thematisch sluit het perfect aan bij De acht bergen en lijkt het als het ware het onontkomelijke vervolg ervan. Dat de auteur hier via een trekkingexpeditie in de Himalaya, zijn grenzen verkent en erover gaat, voert hem naar een transparantie waarvan hij weet dat ze – terug in de drukte van de wereld – nog slechts herinnering zal zijn.

Het reisverhaal begint als volgt:

Eind 2017 – tevens het einde van mijn veertigste levensjaar – vertrok ik met een paar vrienden naar de regio Dolpo, een hoogvlakte in het Noorwesten van Nepal, waar we ongeveer een maand te voet, over meer dan vijfduizend meter hoge passen langs de grens met Tibet zouden trekken. Tibet zelf was onbereikbaar (…) genadeloos gekoloniseerd door het kapitalistische China (…) bestond dat oude rijk van monniken, kooplieden en nomadische herders eenvoudigweg niet meer. p 9

*

Zonder de top te bereiken focust op het hier-en-nu van het stap-voor-stap een pad volgen en wel in een karavaan van zevenenveertig trekkers bestaande uit een keukenploeg, gidsen, dragers, muildieren en een tiental Westerse toeristen. De trekking van zo’n vijfhonderd kilometer voert door het Himalaya gebergte. Topdoel van de expeditie is de Shey Gompa, het kristallen klooster, laatste overblijfsel van het oude, verdwenen Tibet. Het Shey-klooster en het Shey Palace-complex zijn constructies op een heuvel in Shey, 15 kilometer ten zuiden van Leh in Ladakh, Noord-India . Shey was in het verleden de zomerhoofdstad van Ladakh.

Gedurende deze veeleisende tocht wordt Cognetti regelmatig gekweld door de hoogtedemon, zoals hij zijn hoogteziekte noemt, die hem boven de 3000 meter fysiek zwaar op de proef stelt. Tegelijkertijd houdt zijn grote gevoeligheid voor het niet tastbare hem aandachtig en alert. 

Het lijkt ook alsof deze expeditie voor Cognetti de expeditie van de laatste kans is want waar zijn inspirator Peter Matthiessen veertig jaar eerder meent ‘de ondergang van een beschaving’ te bespeuren door de voedselschaarste en de moeizame strijd om het bestaan op de hooggelegen koude plateaus, ziet Cognetti dat het eigen is aan bergbewoners om met voedselschaarste om te gaan en ‘op een dag zullen deze menselijke wezens een rechtstreekse weg naar China aanleggen. Hier zullen vrachtwagens vol koopwaar en illegale verstekelingen langskomen, over de hele lengte van het dal zullen barakken verschijnen en de rivierbedding zal verworden tot een vuilstortplaats; en dan zullen de laatste sporen van een oude Tibetaanse cultuur verwaaien tussen het afval en de mobiele telefoons.’ p 98

*

Ik wist dat je in de bergen altijd alleen loopt, ook als je met iemand samen bent, maar ik was blij mijn eenzaamheid met deze reisgenoten te kunnen delen. p12

Ik herinnerde me dat de belangrijkste Tibetaanse pelgrimstocht daarentegen in een cirkel rond de berg Kailash voert, die in die cultuur heilig is. Kora in het Tibetaans, oftewel circumambulatie: christenen planten kruisen boven op bergen, boeddhisten lopen eromheen. Die eerste handeling had in mijn ogen iets agressiefs; de tweede iets zachtmoedigs; een verlangen om te veroveren versus een verlangen om te begrijpen. p 30

Op een rotswand stond de mantra Om Mani Padme Hum geschilderd, zes symbolen die ik had leren herkennen en die ik af en toe hoorde chanten. ‘O, parel in de lotusbloem’, een geheimzinnige regel die op duizend manieren geïnterpreteerd kan worden en die zinspeelt op het op het onzichtbare dat schuilt in hetgeen je ziet.p 32

Ook als je niet weet waar je naar op zoek bent, dacht ik, kun je maar het beste een stroom volgen: die geeft altijd de richting aan , voert omhoog naar zijn bron en naarmate je hem helderder ziet worden voel je dat je op weg bent naar zijn zuiverheid en naar de jouwe. p35

Daar waar alleen de verbeelding kwam, lag de weg van morgen. p 49

Eenmaal boven tussen de in elkaar verstrengelde geraakte gebedsvlaggen, legde Lakba (zijn zwijgzame gids, BK) zijn steen op een stapel steentjes. ‘Ki Ki, so so,’ mompelde hij. Ook ik legde mijn steen op de stapel, maar zei niets. p 69

De hond Kanji in de ogen kijkend: ‘Jij bent toch degene die heeft geschreven: “Een glimp van je eigen ware aard zien is als naar huis terugkeren”? p 94

In een winkel kocht ik een lap stof met een blauwe, een gele, een rode, een witte en een oranje baan en bond die aan mijn rugzak. Ik had er geen enkele bedoeling mee; het was vermoedelijk mijn manier om uiting te geven aan mijn weezin tegen grenzen. p 101

Over de sneeuwluipaard: Toen ik er die dag over nadacht had ik het idee dat die ongrijpbaarheid, dat talent ergens te zijn en uit het zicht te blijven, niet alleen karakteristiek was voor hém, maar voor heel Dolpo. p 104

Ik liet iets achter wat niet gezien en niet aangeraakt was, maar ik was er zo dichtbij geweest dat ik de aanwezigheid had gevoeld. Dat is wat je ervaart als je afdaalt uit de bergen. p 137

*

Zonder de top te bereiken dringt door tot de essentie van het menselijk bestaan en weet de kern van ‘geluk’ en van ‘leven in het moment’ feilloos naar boven te halen:

Ik realiseerde me dat alleen al in woorden als winnen en verliezen een volkomen westerse, economische opvatting van bergwandelen besloten lag, waarin hoogte en afstand het kapitaal zijn dat we met onze inspanningen vergaren, een investering die we niet graag willen verkwisten. Ik meende de stem van Peter te horen: kies voor andere woorden, zei hij. Kies voor een andere manier van denken. Wie heeft de Kailash gezien vanaf de ongerepte top van de Kristalberg? Zoek het antwoord in het stijgen en het dalen zelf, want door alles te verliezen wat je dacht gewonnen te hebben, leer je dat het pad veel waardevoller is dan de top. Put uit elke stap betekenis. p 127

Dat is precies wat Cognetti met deze reiservaring, dit reisverslag de lezer ook wil laten voelen en beleven, helemaal in het teken van het Terzani-motto dat hij het boek meegaf:

Ik zou liever schilder willen zijn
dan woordkunstenaar,
vanochtend.
In de nevel tekenen zich,
met hun grote bemoste omhelzingen,
de machtige rododendrons af.

Tiziano Terzani, Een idee van het lot.

De Weerdse Kronkelwandeling: uitgelicht

Weerde – Dorpsplein
Koos Meindert op een infobord van De Witte Kinderbosfietsroute
De Weerdse Visvijver
Geef je oren de kost!
Onder de spoorwegbrug Brussel – Mechelen
Een wolkje, de zon en Japanse duizendknoop op mijn pad
De 13de eeuwse Sluistoren op de Zenne
Dorpsgezicht Weerde

Traject van de wandeling: De Weerdse Kronkel

%d bloggers liken dit: