TAZ# een namiddag cultuur aan zee

Theater aan zee (TAZ# 27/7 – 5/8), Editie 21, kijkt vooruit, met respect voor het verleden. TAZ# maakt zich klaar voor de toekomst. Het wordt geen breuk met het verleden. Er worden accenten verlegd en enkele stevige inhoudelijke lijnen uitgezet. TAZ# is geen themafestival maar biedt een mooi, ruim en divers programma waarvan Dirk Pauwels de ‘inspirator’ en curator is. Daarmee werd iemand binnengehaald die sociaal gevoelig is en artistiek vooruitblikkend. Passend dus bij de visie van TAZ#.

De cultuurkans die TAZ# en KNACK-magazine haar lezers deze zomer bood, maakte deel uit van de omarmende, warme en verzorgende gemeenschap waar het festival de instigator van wenst te zijn.

De KNACK-namiddag ging, na de ontvangst in café Koer, van start met de fantastische voorstelling in CC De Grote Post van het stuk Montaigne, een monoloog. Een tekst van filosoof en schrijver Alexander Roose, auteur van De vrolijke wijsheid. Zoeken, denken en leven met Michel de Montaigne, uitgeverij Polisen grandioos gebracht door Koen De Sutter. Samen met zijn zoon Cesar, zelf muzikant en schrijver van de muziek.

Koen De Sutter en zoon Cesar in Montaigne, een monoloog – CC De Grote Post

Michel de Montaigne schreef niet voor ons. Hij begon zijn gedachten te noteren om greep te krijgen op zichzelf. Zijn Essays behoren tot de boeiendste filosofische teksten ooit. Montaigne leefde in een tijdperk van wetenschappelijke omwentelingen, godsdienstoorlogen en politieke instabiliteit. Zijn ‘probeersels’ zijn een therapie, een zelfportret en een publieke bekentenis. De gentleman-filosoof dialogeert met filosofen uit de oudheid – stoïcijnen, sceptici, epicuristen – voor wie filosofie altijd meer was dan een theorie. Want moedig en waarachtig leven, dat wil Montaigne.- achterflap van het boek

Montaigne, een monoloog – “de geest die [in crisismomententen] te keer gaat als een op hol geslagen paard”
In een interview voor de website Filosofie zegt Koen De Sutter: ’Montaigne leert mij nederig te zijn.’  En Tinneke Beeckman, filosofe, columniste en vrouw van Alexander Roose, verzamelde op haar website een reeks recensies van het stuk.

Na de voorstelling kregen de KNACK-abonnees de kans om in Mu.ZEE de tentoonstellingen Het museum van de eigenzin of Frans Masereel en hedendaagse kunst: verzet in beelden  te gaan bezoeken.

La famille en lecture – Frans Masereel voor de Wereldtentoonstelling in Parijs, 1937

Tussendoor zorgde de KNACK-foodtruck voor een hartige hap en konden we met een digitale consumptiepas van een drankje genieten. Een fijne namiddag en avond die ik afsloot met een wandeling op de Albert-I promenade.

Albert I – promenade – Oostende

‘Hofstade Plage’ door toneelkring Labyrint – Elewijt (B)

flyer-a5_theatercafe_nov2016

Om de vier jaar houdt toneelkring Labyrint theatercafé. Ze bouwen hun voorstelling dan op rond een speciaal thema. Dit jaar werd dat ‘Hofstade plage‘. Rond het  recreatiedomein Sport Vlaanderen dus, dat zich  in Hofstade, deelgemeente van Zemst (B) bevindt. Ze nemen het publiek mee door de rijke geschiedenis van dit domein: vanaf de beginjaren, met de officiële opening door Koning Albert I, tot wat het Bloso-domein – nu Sport Vlaanderen – vandaag de dag is.

Hofstade Plage was en is in onze contreien nog steeds veruit de populairste bestemming om gedurende de warme zomerdagen wat verkoeling te zoeken. Ook in de boeken van auteur Dirk Verbruggen (1951-2009), die inwoner van Elewijt was, vormde het domein en zijn omgeving vaak de ruimte van de handeling.

Labyrint bracht de geschiedenis van het domein op het podium aan de hand van sketches, film en dans, afgewisseld met een medley van schlagers en volksdeuntjes die door het publiek gretig werden meegezongen. Het duo Celleke & Joske gaf vanaf de zijlijn soms snedige commentaar en  een duo muzikanten ondersteunden  zang en dans.

Met de intro Hofstade, gah zeh toch voor mij (naar het bekende Strangerslied) werd het geheel op gang getrokken. In een eerste deel over het ontstaan en de beginperiode van het domein kregen we de inhuldiging door Koning Albert I met een speech in de taal en stijl van de monarchie uit de dertiger jaren van vorige eeuw; een team dames dat de toeschouwers de charlestontijd in danste; de pastoor die vanaf de kansel waarschuwde voor ‘het verderf’ van de Plage waarna twee zussen picknickend op het strand van gedachte wisselen en van mening verschillen over de lichte zeden van de vaak Brusselse strandgangers. Eén kijkt in het rond. Ze droomt van een prins. Eén kijkt in het rond. Ze spot haar man maar niet alleen.

Na de pauze belandden we is de oorlogstijd met het verhaal over de ‘in de putten van Hofstade’ neergestorte Messerschmitt en een solozang van het soldatenlied Lili Marleen gevolgd door de volkse variant De koolmarshaent over de rantsoenering.  Maar dra dienden de ‘golden sixties’ zich aan en het publiek zong uit volle borst mee over de Itsy Bitsy Teenie Weenie Yellow Polka Dot Bikini. Een persiflage op Gaston Berghmans’ Joske in De lening moest duidelijk maken dat Hofstade de publiekstrekker van de streek was. De kleuters en baby’s worden thuis alleen gelaten; de ouders, ‘poeffers‘, hangen rond in cafés aan en bij de Plage. Maar ondersteund door de bonte acteursbende zong het publiek nadien, tekstboekje in de hand, dat Op Hofstadestrand romantisch bootje varen, een wandeling rond de vijver, nadien op het strand of met zijn tweeën gaan zwemmen vaak eindigde in een huwelijkse band. Een damesteam gaf vervolgens een leuke Pretty Woman & Respect  dansact ten beste waarna nog een viertal sketches – Bij de burgemeester, opening hall Victor Boin, verwees naar de gelijknamige beginsketch maar dan acht decennia later – het tweede deel afrondden. Het enthousiaste publiek hief finaal Laat de zon in je hart. Ze schijnt toch voor iedereen. Geniet van het leven, want het duurt toch maar even aan en beloonde acteurs, zangers, dansers, muzikanten en regisseur met een daverend applaus. Een variété-avond die werd gesmaakt.

Meer info: www.toneelkringlabyrint.be

Datumloze dagen in Oostende

Theater beleven en flaneren in de koningin der badsteden

Oostende – foto: frie peeters

het regende al die tijd
de grauwe zee onder nog grauwere lucht
geen mens geen hond geen paard op het strand
alleen een uit elkaar gewaaide verregende krant
die omhoog wilde in de stuwende zeebries
als die krant zo voelde ik me
welke datum droeg die krant
dat ik me dat afvroeg weet ik nog
ik had het gevoel of mijn leven datumloos was geworden
en dit verder altijd zou blijven

Datumloze dagen –  Jeroen Brouwers / Tom Jansen

‘Bar du matin’ Radio 1 zondagochtend 31 juli. Tom Jansen vertelt er over zijn monoloog  Datumloze dagen op # TAZ . Vijf voorstellingen volledig uitverkocht. Er komt misschien nog een zesde. Ik ga dit even na op de website van #TAZ . Na afloop van het radioprogramma wordt er een zesde voorstelling ingelast. Ik reserveer een zitje en trein op zaterdag naar  zee. Ik flaneer door Oostende, zorg dat ik na het afhalen van mijn ticket in  CC De Grote Post en een lunchpauze op een bankje bij de Japanse tuin, tijdig bij Hotel Royal Astrid aankom want daar vindt om 14 u  de voorstelling plaats. Anderhalf uur is het publiek getuige van een taalvirtuositeit in een volkomen natuurlijke zegging, humor en ernst buitelen over elkaar, emoties, afstandelijk cool en onverschilligheid eveneens. Als in een kooi van onmacht zit een man, oud geworden, gevangen in malende gedachten  over wat hij fout deed in zijn leven. Zijn huwelijk werd al snel niks, hij kreeg een zoon Nathan die hij niet wenste, waar hij geen vader voor kon zijn tot die volwassen werd en terminaal ziek. Dan brengt hij uren door aan Nathans ziekbed en neemt vanuit een bijna radeloos onvermogen een beslissing.  Hij maakt een wandeling door het bos bij zijn woning, vertelt ons, maar vooral ook zichzelf, flarden uit dit, zijn leven, terwijl hij de bomen langs zijn pad telt.

Datumloze dagen – Tom Jansen op #TAZ – foto: frie peeters

Na de voorstelling trek ik naar de Koning Boudewijnpromenade. Aan het ijskarretje kan ik vandaag niet voorbij. In de Venetiaanse gaanderijen loopt een tentoonstelling Ullemuul’n van karikaturist Seemoose.  James Ensor, Kamagurka, Marvin Gay e.a. zijn goed herkenbaar. Hij portretteerde hen op kartonnen deksels van dozen, Ulle (deksel) muul’n (gezicht). Even verder bij de Westhelling van het Casino, het  Rio House 2016. Er liggen tatami’s in het midden van het Rio House, er vindt een judowedstrijd plaats terwijl we op het scherm het judo in Rio de Janeiro kunnen volgen. Veel wandelaars, fietsers en trapwagens passeren op de promenade. Ook op het strand is het druk. Ik wandel de Westelijke Strekdam op waar het een stuk rustiger is en geniet van de voorbijglijdende zeilers. Ik krijg er een mooi zicht op de Oostendse skyline. De zee ligt te blinken in de zon. Langs de Visserskaai geniet ik later in één van de restaurantjes van een lekkere portie Zeeuwse mosselen met frietjes en een glas koele witte wijn. Zo prettig ontspannend en afwisselend kan een dagje aan zee zijn. Met de trein Oostende – Welkenraedt en één overstapje kom ik weer aan het buurtstation waar mijn wagen geparkeerd staat. Op de terugweg naar huis hoor ik de sportcommentator over de radio uit de bol gaan. Greg Van Avermaet staat op het punt olympisch kampioen wegwielrennen te worden. Voor ik thuis ben is het beslecht: Greg heeft goud gepakt, realiseert het zichzelf amper. Hij heeft 260 km in de benen en is dolgelukkig. Geen datumloze dag voor Greg, beslist niet.

Bron: Recreatieve wandelroute: Oostendse luswandeling – Oostende, stad aan zee