Labyrint speelt ‘Kolderkatten’, wandelen tegen kanker

Toneelkring Labyrint van Elewijt speelde voorbije weekend hun eerste productie van het nieuwe toneelseizoen. Een generatie jonge mensen onder de leiding van regisseur Jo Vander Cammen speelde het stuk  ‘Kolderkatten’, naar ‘Cheshire Cats’ van de Britse schrijfster Gail Young. Zij schreef het stuk na haar deelname aan de Londense ‘Moon Walk’, – walking the walk against breast cancer – het jaarlijkse evenement met vele duizenden (voornamelijk vrouwelijke) deelnemers. Omdat enkelen van Labyrint (Goele, Peter, Mon, Patrick) deelnemen aan de 1000km van Kom op tegen Kanker werd beslist om op vrijdagavond een benefietavond te geven waarvan de opbrengst naar hun team gaat.

Het verhaal

Zes jonge vrouwen hebben besloten om deel te nemen aan een 21km lange wandeltocht in Antwerpen waarvan de opbrengst gaat naar de strijd tegen borstkanker. Het sportieve is voor hen eigenlijk bijzaak: het sponsorgeld en een leuk ‘girls-only’ weekend weg van hun mannen en de dagelijkse sleur zijn hun belangrijkste doel.

Wanneer eentje van hen onverwachts en op het laatste moment moet afhaken, moet snel voor vervanging gezorgd worden. De vraag is echter of die vervanging wel bij iedereen even goed in de smaak zal vallen …

Het spel

Heleen (Jolien Van Hamme) coach van het wandelteam profileert zich als de keiharde en doelgerichte aanvoerster van het team. Té schreeuwerig en meedogenloos lijkt het wel maar in  intiemer gesprek met Katrien (Ellen Vermeulen) komt de ware aan het licht. Vicky (Ruth De Keyser) romantische droomster, uit op een nieuwe relatie na haar scheiding, heeft haar oog laten vallen op ‘een charmant heerschap’ Andy (Jeroen Michiels) en vertelt daarover aan haar teammeisjes. Zij is de creatieveling die de leuke pakjes van de Kolderkatten op haar naam schrijft. Sofie (Sofia Bauwens) is net bevallen, wil ook meedoen maar geeft aan niet ‘afgetraind’ te zijn en het dus ook wat rustiger te willen aanpakken. Zij laat voor een kunstopdracht van haar artistieke opleiding het hele team op kaartjes noteren waarom zij aan de wandeltocht deelnemen. En dan is er nog Isabelle (Paulien De Broeck) die absoluut ‘geen mannen in het team’ wil en zich vreselijke blaren loopt omdat ze tegen elk wijs advies in met nieuwe sportschoenen de tocht heeft aangevangen. O, ongeluk der ongelukken … de vervanging van één van de ‘girls‘ wordt een man en dat werkt voor de rest van het spel grappig uit, mede door de vertolking van Isabelle, die als gegoten in haar rol zit.

De luim en de lach – o.a. door het Kolderkatten-staplied, de aerobictraining (Akkelien Ackermans) waarin het publiek betrokken wordt en het korte laconieke optreden van agent-verkeersleider (Fried Merckx) – wordt regelmatig onderbroken door intiemere tweegesprekken die de keerzijde van de situatie en de karakters toont. Soms ook door korte monologen op rijm die functioneren als momenten van introspectie.

Het team wordt een echt team, het doel wordt gezamenlijk bereikt, onenigheden worden bijgelegd, de kaartjes gelezen … inzicht, wijsheid en een laatste introspectieve monoloog van Sofie brengen het stuk tot een onverwacht slot.

Het decor en de kostuums

‘Pink’ of rozerood is de kleur die hier, heel symbolisch, de hoofdtoon voert. Een achttal klapstoeltjes, de oplichtende verkeersstok van de agent, de kattenpakjes … alle rozerood. Voor dit  decor- en kostuumontwerp tekenden Klem Michiels, Daniel Zwertvagher, Fried Merckx en Ger De Broeck. De grime lag in de handen van Els Berbé en Goele Michiels. Voor belichting en geluid zorgden Guy Bessendorffer, Daniel Zwertvagher en Sabrina Bauwens.

Volgende speeldata vrijdag 1 december en zaterdag 2 december 2017 telkens om 20 uur in zaal In den Prins in Elewijt. Toegang 9 EUR.

Alle info: Toneelkring Labyrint

Advertenties

TAZ# een namiddag cultuur aan zee

Theater aan zee (TAZ# 27/7 – 5/8), Editie 21, kijkt vooruit, met respect voor het verleden. TAZ# maakt zich klaar voor de toekomst. Het wordt geen breuk met het verleden. Er worden accenten verlegd en enkele stevige inhoudelijke lijnen uitgezet. TAZ# is geen themafestival maar biedt een mooi, ruim en divers programma waarvan Dirk Pauwels de ‘inspirator’ en curator is. Daarmee werd iemand binnengehaald die sociaal gevoelig is en artistiek vooruitblikkend. Passend dus bij de visie van TAZ#.

De cultuurkans die TAZ# en KNACK-magazine haar lezers deze zomer bood, maakte deel uit van de omarmende, warme en verzorgende gemeenschap waar het festival de instigator van wenst te zijn.

De KNACK-namiddag ging, na de ontvangst in café Koer, van start met de fantastische voorstelling in CC De Grote Post van het stuk Montaigne, een monoloog. Een tekst van filosoof en schrijver Alexander Roose, auteur van De vrolijke wijsheid. Zoeken, denken en leven met Michel de Montaigne, uitgeverij Polisen grandioos gebracht door Koen De Sutter. Samen met zijn zoon Cesar, zelf muzikant en schrijver van de muziek.

Koen De Sutter en zoon Cesar in Montaigne, een monoloog – CC De Grote Post

Michel de Montaigne schreef niet voor ons. Hij begon zijn gedachten te noteren om greep te krijgen op zichzelf. Zijn Essays behoren tot de boeiendste filosofische teksten ooit. Montaigne leefde in een tijdperk van wetenschappelijke omwentelingen, godsdienstoorlogen en politieke instabiliteit. Zijn ‘probeersels’ zijn een therapie, een zelfportret en een publieke bekentenis. De gentleman-filosoof dialogeert met filosofen uit de oudheid – stoïcijnen, sceptici, epicuristen – voor wie filosofie altijd meer was dan een theorie. Want moedig en waarachtig leven, dat wil Montaigne.- achterflap van het boek

Montaigne, een monoloog – “de geest die [in crisismomententen] te keer gaat als een op hol geslagen paard”
In een interview voor de website Filosofie zegt Koen De Sutter: ’Montaigne leert mij nederig te zijn.’  En Tinneke Beeckman, filosofe, columniste en vrouw van Alexander Roose, verzamelde op haar website een reeks recensies van het stuk.

Na de voorstelling kregen de KNACK-abonnees de kans om in Mu.ZEE de tentoonstellingen Het museum van de eigenzin of Frans Masereel en hedendaagse kunst: verzet in beelden  te gaan bezoeken.

La famille en lecture – Frans Masereel voor de Wereldtentoonstelling in Parijs, 1937

Tussendoor zorgde de KNACK-foodtruck voor een hartige hap en konden we met een digitale consumptiepas van een drankje genieten. Een fijne namiddag en avond die ik afsloot met een wandeling op de Albert-I promenade.

Albert I – promenade – Oostende

‘Hofstade Plage’ door toneelkring Labyrint – Elewijt (B)

flyer-a5_theatercafe_nov2016

Om de vier jaar houdt toneelkring Labyrint theatercafé. Ze bouwen hun voorstelling dan op rond een speciaal thema. Dit jaar werd dat ‘Hofstade plage‘. Rond het  recreatiedomein Sport Vlaanderen dus, dat zich  in Hofstade, deelgemeente van Zemst (B) bevindt. Ze nemen het publiek mee door de rijke geschiedenis van dit domein: vanaf de beginjaren, met de officiële opening door Koning Albert I, tot wat het Bloso-domein – nu Sport Vlaanderen – vandaag de dag is.

Hofstade Plage was en is in onze contreien nog steeds veruit de populairste bestemming om gedurende de warme zomerdagen wat verkoeling te zoeken. Ook in de boeken van auteur Dirk Verbruggen (1951-2009), die inwoner van Elewijt was, vormde het domein en zijn omgeving vaak de ruimte van de handeling.

Labyrint bracht de geschiedenis van het domein op het podium aan de hand van sketches, film en dans, afgewisseld met een medley van schlagers en volksdeuntjes die door het publiek gretig werden meegezongen. Het duo Celleke & Joske gaf vanaf de zijlijn soms snedige commentaar en  een duo muzikanten ondersteunden  zang en dans.

Met de intro Hofstade, gah zeh toch voor mij (naar het bekende Strangerslied) werd het geheel op gang getrokken. In een eerste deel over het ontstaan en de beginperiode van het domein kregen we de inhuldiging door Koning Albert I met een speech in de taal en stijl van de monarchie uit de dertiger jaren van vorige eeuw; een team dames dat de toeschouwers de charlestontijd in danste; de pastoor die vanaf de kansel waarschuwde voor ‘het verderf’ van de Plage waarna twee zussen picknickend op het strand van gedachte wisselen en van mening verschillen over de lichte zeden van de vaak Brusselse strandgangers. Eén kijkt in het rond. Ze droomt van een prins. Eén kijkt in het rond. Ze spot haar man maar niet alleen.

Na de pauze belandden we is de oorlogstijd met het verhaal over de ‘in de putten van Hofstade’ neergestorte Messerschmitt en een solozang van het soldatenlied Lili Marleen gevolgd door de volkse variant De koolmarshaent over de rantsoenering.  Maar dra dienden de ‘golden sixties’ zich aan en het publiek zong uit volle borst mee over de Itsy Bitsy Teenie Weenie Yellow Polka Dot Bikini. Een persiflage op Gaston Berghmans’ Joske in De lening moest duidelijk maken dat Hofstade de publiekstrekker van de streek was. De kleuters en baby’s worden thuis alleen gelaten; de ouders, ‘poeffers‘, hangen rond in cafés aan en bij de Plage. Maar ondersteund door de bonte acteursbende zong het publiek nadien, tekstboekje in de hand, dat Op Hofstadestrand romantisch bootje varen, een wandeling rond de vijver, nadien op het strand of met zijn tweeën gaan zwemmen vaak eindigde in een huwelijkse band. Een damesteam gaf vervolgens een leuke Pretty Woman & Respect  dansact ten beste waarna nog een viertal sketches – Bij de burgemeester, opening hall Victor Boin, verwees naar de gelijknamige beginsketch maar dan acht decennia later – het tweede deel afrondden. Het enthousiaste publiek hief finaal Laat de zon in je hart. Ze schijnt toch voor iedereen. Geniet van het leven, want het duurt toch maar even aan en beloonde acteurs, zangers, dansers, muzikanten en regisseur met een daverend applaus. Een variété-avond die werd gesmaakt.

Meer info: www.toneelkringlabyrint.be