Doorbraak

foto: frie peeters – 17 oktober 2022
Der Mensch soll nicht die Dinge fliehen und sich in eine Einöde begeben,
sondern er muss lernen, durch die Dinge hindurchzubrechen
und seinen Gott darinnen zu ergreifen.

Meister Eckhart (1260 -1328)
De mens moet de zaken niet ontvluchten en een woestenij binnengaan, 
maar hij moet leren, door de zaken heen te breken
en vanbinnen zijn God te vinden.

Meester Eckhart (1260 -1328)

Zonder de top te bereiken …

Met een verwijzing naar Paolo Cognetti’s relaas over zijn deelname aan een Himalayaexpeditie, wil ik het in dit logje even hebben over mijn wandelervaring voor Pink Ribbon Belgium vorige maand. In vorige edities was de meimaand vaak het warmst en zonnigst, dit jaar bleek dat ook waar voor de oktobermaand. Zacht, aangenaam weer maakte het wandelen tot een dagelijkse belevenis die best wel fijne verrassingen inhield: zeldzame paddestoelen en planten spotten, een nieuwe trage weg open wandelen, oude bekenden ontmoeten, steentjes van geloof en van hoop vinden, een bosuil met trage, brede vleugelslag zien opvliegen, een bomkrater-kikkerpoel vol kroos bezoeken … . Wandelen met de wandelclub, met de kleinkinderen of alleen, het stappen werd geen uiterst vermoeiende en uitdagende expeditie 😉 maar eerder een aandachtig observatiemoment dat me vooral in mezelf en in de eigen omgeving veel deed opmerken. En het rekenkundige resultaat van deze stapmaand:

Level 9 en 10 werden dus niet bereikt, maar met 337 km op de teller, lijkt me dat toch geen slecht resultaat. Dat de kleinkinderen van 5 en 3 met een paar korte, ingelaste rustpauzen toch 5 km kunnen stappen, is ook fijn om te ervaren. Deze voor mij 4de editie is meer dan de moeite waard geweest, ik ga zelfs de dagelijkse regelmaat van het voor enkele uren op stap gaan een beetje missen.

Trage herfstwandelingen

Aandachtig wandelen in het hier-en-nu vertoevend, is het tegenovergestelde van sportief of aerobic wandelen waarbij het om de snelheid en het sportieve trainen van het lichaam gaat, om prestatie eigenlijk. ‘Mindful’ wandelen verloopt helemaal anders; je neemt de tijd om te luisteren, te kijken, te voelen, te ruiken, stil te staan bij wat zich aandient in het moment. Je focus is anders. Soms wandel je met een woord, ga je naar binnen en vindt een rustpunt. Stilte verscherpt je aandacht en zelfs je meest vertrouwde pad komt je voor als nieuw. Het wandelen is het doel, niet het aankomen.

Bij traag wandelen is elke stap een stap in volle aandacht voor wat nu ‘is’: herfst, bladeren ritselen onder je voeten, bomen werpen hun bladeren en vruchten af, ze kleden zich in de bontste kleuren van bruin over bordeauxrood tot geel en paars; houtkap en stapels boomstammen, jaarringen vertellen over ziekte en leeftijd; je ziet meermaals een eekhoorn wegschieten in het struikgewas of je hoort een specht tokkelen op boomstammen; het zonlicht valt in brede lichtbundels door de bomen of enkele reeën vluchten schichtig weg; de rauwe kreet van een opvliegende fazant wanneer je hem nadert ontgaat je niet; het kraken van een boom evenmin, je richt je blik naar boven, hij helt gevaarlijk over het pad en vindt nog nauwelijks houvast in een kruin aan de overkant; de paddenstoelen springen je in het oog; de spinnenwebben spannen zich over de smalle paden waar je doorheen trekt, kleven soms aan je gezicht; een herfstzonnetje ruimt ’s morgens de ochtendnevel, de laatste stappen van je avondwandeling verlopen in het zicht van een mooie zonsondergang … .

Het is allemaal zo vertrouwd en toch op een wonderlijke wijze anders. Ik dacht aan Paul Demets, plattelandsdichter, die schreef: Als het lichaam traag mag zijn, komen de ideeën snel. Mijn trage herfstwandelingen maken me vredig, bewust van eigen vergankelijkheid, ze inspireren me om zoals de natuur naar binnen te gaan en stil te overwinteren, spirituele kracht te verzamelen voor een nieuw seizoen.

Pink Ribbon Belgium – De Roze Mars

We zetten ons met velen weer schrap voor een maand Stuur borstkanker wandelen! Ambassadrice van de Roze Mars dit jaar is presentatrice Evi Hanssen.

Zelf neem ik voor de 4de maal deel en probeer zo mijn steentje bij te dragen: dat betekent dagelijks minstens een paar uur stappen. Via de scoreborden kan iedereen die deze blog leest mijn individuele stapscore nagaan onder de naam Frieda Peeters. Klikken op mijn foto brengt je dan op mijn pagina met stapscore en mogelijjkheid tot sponseren.

Elke wandeling houdt altijd weer iets wonderlijks in petto en gisteren – de eerste wandeldag – vond ik dit steentje.

Hoop, het thema van mijn blog! De aanmoediging presenteerde zich bij een klein Mariakapelletje op mijn weg. Het was precies het gevoel dat me bezighield: de hoop dat ik deze editie tot een goed einde zou kunnen brengen want die eerste stapdag voelde ik me helemaal niet zo lekker nadat ik de vorige ochtend mijn vierde COVID – prik had gekregen: moe en een beetje grieperig, net als bij de derde prik. De wandeling verliep echter zonder problemen en vandaag was het ongemak van gisteren helemaal verdwenen. Dank aan een 13-tal fb-vrienden die mij door hun likes hun sympathie betuigden.

Met goede hoop vangt mijn wandelchallenge aan. Goede hoop en kracht wens ik ook alle bekende en onbekende getroffenen toe omdat ik in het verleden van heel nabij beleefd heb, hoe slopend kanker kan zijn.

Wandelsport Vlaanderen – De Witloofstappers – Kampenhout

Dit jaar organiseert wandelclub Witloofstappers en – trappers haar 10de Zomertocht. Alle hens aan dek dus voor de leden!

Zoals de affiche aangeeft, is er voor elk type wandelaar wat wils en wordt er op de rustposten ook aan de innerlijke mens gedacht.

We hopen veel wandelaars te mogen verwelkomen in onze mooie, landelijke gemeente en duimen voor aangenaam wandelweer.

Alle info over de club: Witloofstappers en -trappers

Meer info: Hof ten Dormaal

Meer info Kampenhout: Gemeente Kampenhout

Meer info Wandelsport Vlaanderen: Wandelblog

Marianum of Rozenkransmadonna – Zoutleeuw

Marianum in de Sint-Leonarduskerk van Zoutleeuw – foto: frie peeters

Een Marianum is een beeldhouwwerk bestaande uit twee ruggelings tegen elkaar geplaatste Mariabeelden, veelal omgeven door een krans van stralen, soms ook van bloemen in de vorm van een rozenkrans1.

Achteraan in het schip van de Sint-Leonarduskerk van Zoutleeuw hangt sinds 1534 het Marianum, een dubbelzijdig eikenhouten gepolychromeerd Mariabeeld. Op het voetstuk staan de wapenschilden van de schenkers. 

Maria wordt uitgebeeld als de vrouw uit de Apocalyps en als centrale figuur van de rozenkrans, die door zes engelen wordt vastgehouden. De schildjes dragen de bloedige wonden van Christus.

Maria heeft een lichtjes verschillende gelaatsuitdrukking aan beide kanten van het beeld2.

Tijdens een zondagse wandeling van Wandelsport Vlaanderen in Zoutleeuw kregen alle deelnemers de kans om dit Marianum te bewonderen naast de andere topstukken die er zich bevinden.

Uit het boek Apocalyps 11, 19a; 12, 1 + 3-6a + 10ab

Een vrouw, bekleed met de zon, de maan onder haar voeten.

Toen ging Gods tempel in de hemel open en er verscheen een indrukwekkend teken: een vrouw, bekleed met de zon, met de maan onder haar voeten en een krans van twaalf sterren op haar hoofd.
Er verscheen een tweede teken in de hemel: een grote, vuurrode draak, met zeven koppen en tien hoorns, en op elke kop een kroon. Met zijn staart sleepte hij een derde van de sterren aan de hemel mee en smeet ze op de aarde. De draak ging voor de vrouw staan die op het punt stond haar kind te baren, om het te verslinden zodra ze bevallen was. 
Maar toen ze het kind gebaard had – een zoon, die alle volken met een ijzeren herdersstaf zal hoeden –, werd het dadelijk weggevoerd naar God en zijn troon. 
De vrouw zelf vluchtte naar de woestijn. God had daar een plaats voor haar gereedgemaakt.
Toen hoorde ik een luide stem in de hemel zeggen: ‘Nu zijn de redding, de macht en het koningschap van onze God werkelijkheid geworden, en de heerschappij van zijn messias.’
Uit het evangelie volgens Lucas 1, 39-56

Mijn ziel prijst en looft de Heer, mijn hart juicht om God, mijn redder.

In die dagen reisde Maria in grote haast naar het bergland, naar een stad in Juda, waar ze het huis van Zacharias binnenging en Elisabet begroette. [...]

Bij de begroeting tussen deze twee grote vrouwen sprak Elisabet tot Maria: ‘Gelukkig is zij die geloofd heeft dat de woorden van de Heer in vervulling zullen gaan.’

Maria zei: ‘Mijn ziel prijst en looft de Heer, mijn hart juicht om God, mijn redder: Hij heeft oog gehad voor mij, zijn minste dienares. Alle geslachten zullen mij voortaan gelukkig prijzen, ja, grote dingen heeft de Machtige voor mij gedaan, heilig is zijn Naam. Barmhartig is Hij, van geslacht op geslacht, voor al wie Hem vereert. Hij toont zijn macht en de kracht van zijn arm en drijft uiteen wie zich verheven wanen, heersers stoot Hij van hun troon en wie gering is geeft Hij aanzien. Wie honger heeft overlaadt Hij met gaven, maar rijken stuurt Hij weg met lege handen. Hij trekt zich het lot aan van Israël, zijn dienaar, zoals Hij aan onze voorouders heeft beloofd: Hij herinnert zich zijn barmhartigheid jegens Abraham en zijn nageslacht, tot in eeuwigheid.’

Valérie Kabergs: Maria’s hemel voor de kleinen – nieuwwij.nl

Toegankelijkheid Sint-Leonarduskerk:

Vanaf 1 april tot 30 september:

Elke dag (behalve maandag) van 14.00 tot 17.00 uur
Oktober: elke zaterdag en zondag van 14.00 tot 17.00 u.

Zalig Hoogfeest!

______________________________________

  1. Wikipedia
  2. Zoutleeuw.be – Toerisme

Weekendje Oostduinkerke en hinterland ***

Vrouwelijke garnaalvisser te paard – Oostduinkerke – Strand

Het is alweer een paar weken gelegen maar toch nog een blogberichtje waard nu 11 juli er aankomt. Omdat de wandelclubs van Wandelsport Vlaanderen opnieuw uitnodigen tot wandelen overal in ’t land, koos ik voor het laatste weekend van juni Oostduinkerke uit om er de Paardenvisserstocht te maken georganiseerd door Wandelclub Nieuwpoort. Gedurende dat weekend vinden er de Garnaalfeesten plaats en te dier gelegenheid bruist het centrum van Oosrduinkerke van de activiteiten.

Oostduinkerke -Strand

Het evenement is een jaarlijkse ode aan de zee in het algemeen en de garnaalvissers in het bijzonder. Oostduinkerke, deelgemeente van Koksijde, is namelijk de enige kustgemeente ter wereld waar tot op vandaag te paard garnalen worden gevangen. En in 2013 heeft Unesco de garnaalvisserij te paard opgenomen op de lijst van Immaterieel Cultureel Erfgoed.

Folkloremarkt – Fabiolaplein

Gedurende dat weekend werden dan Mieke Garnaal en haar eredames aangesteld, was er op het Fabiolaplein een folkloremarkt, en op een buitenbuhne op de Zeedijk werd het straattheater Mariette Crevette opgevoerd in het zuiverste Westvlaams.

In de late namiddag, jammer genoeg in de druilregen, kregen we een optocht van de garnaalvissers te paard te zien begeleid door de plaatselijke harmonie die populaire deuntjes ten beste gaf en daardoor alle aanwezigen in een uptime-gevoel bracht. Drommen aanwezigen volgden de optocht naar zee waar de wedstrijd garnaalvissen te paard en te voet plaatsvond.

Mariakapel – Oostduinkerke

Zondagochtend ving dan aan met de Vissersmis in de Mariakapel gevolgd door het kampioenschap garnalen pellen en de Zeewijding van op de Zeedijk. Op het Astridplein wisten voor de middag folkloredansgroepen het publiek te enthousiasmeren en voor de Garnaalstoet hadden in de namiddag tal van toeschouwers zich langs de straten gepositioneerd.

Standbeeld Paul Delvaux, burger van Veurne – Stadspark Veurne

Zelf bracht ik ook nog een bezoek aan Veurne, waar ik een nachtje logeerde, en een korte stadswandeling maakte. En hier kom ik bij 11 juli. Terwijl ik op zaterdagavond de slaap probeerde te vatten, werden in het stadspark de pannen van het dak gezongen tijdens de meezingavond van Vlaanderen Zingt. Het moet die avond wijd en zijd geklonken hebben over ‘het vlakke land’ van Veurne en Diksmuide.

Nu goed, Vlaanderen heeft in de Westhoek veel leuke plekjes die doorgaans prima bereikbaar zijn met openbaar vervoer. Als 65+-er geniet je dan ook van interessante tarieven. Alles gebeurt weliswaar wat trager maar des te aandachtiger, bewuster en ecologischer. 😉

%d bloggers liken dit: