Labyrint speelt ‘Kolderkatten’, wandelen tegen kanker

Toneelkring Labyrint van Elewijt speelde voorbije weekend hun eerste productie van het nieuwe toneelseizoen. Een generatie jonge mensen onder de leiding van regisseur Jo Vander Cammen speelde het stuk  ‘Kolderkatten’, naar ‘Cheshire Cats’ van de Britse schrijfster Gail Young. Zij schreef het stuk na haar deelname aan de Londense ‘Moon Walk’, – walking the walk against breast cancer – het jaarlijkse evenement met vele duizenden (voornamelijk vrouwelijke) deelnemers. Omdat enkelen van Labyrint (Goele, Peter, Mon, Patrick) deelnemen aan de 1000km van Kom op tegen Kanker werd beslist om op vrijdagavond een benefietavond te geven waarvan de opbrengst naar hun team gaat.

Het verhaal

Zes jonge vrouwen hebben besloten om deel te nemen aan een 21km lange wandeltocht in Antwerpen waarvan de opbrengst gaat naar de strijd tegen borstkanker. Het sportieve is voor hen eigenlijk bijzaak: het sponsorgeld en een leuk ‘girls-only’ weekend weg van hun mannen en de dagelijkse sleur zijn hun belangrijkste doel.

Wanneer eentje van hen onverwachts en op het laatste moment moet afhaken, moet snel voor vervanging gezorgd worden. De vraag is echter of die vervanging wel bij iedereen even goed in de smaak zal vallen …

Het spel

Heleen (Jolien Van Hamme) coach van het wandelteam profileert zich als de keiharde en doelgerichte aanvoerster van het team. Té schreeuwerig en meedogenloos lijkt het wel maar in  intiemer gesprek met Katrien (Ellen Vermeulen) komt de ware aan het licht. Vicky (Ruth De Keyser) romantische droomster, uit op een nieuwe relatie na haar scheiding, heeft haar oog laten vallen op ‘een charmant heerschap’ Andy (Jeroen Michiels) en vertelt daarover aan haar teammeisjes. Zij is de creatieveling die de leuke pakjes van de Kolderkatten op haar naam schrijft. Sofie (Sofia Bauwens) is net bevallen, wil ook meedoen maar geeft aan niet ‘afgetraind’ te zijn en het dus ook wat rustiger te willen aanpakken. Zij laat voor een kunstopdracht van haar artistieke opleiding het hele team op kaartjes noteren waarom zij aan de wandeltocht deelnemen. En dan is er nog Isabelle (Paulien De Broeck) die absoluut ‘geen mannen in het team’ wil en zich vreselijke blaren loopt omdat ze tegen elk wijs advies in met nieuwe sportschoenen de tocht heeft aangevangen. O, ongeluk der ongelukken … de vervanging van één van de ‘girls‘ wordt een man en dat werkt voor de rest van het spel grappig uit, mede door de vertolking van Isabelle, die als gegoten in haar rol zit.

De luim en de lach – o.a. door het Kolderkatten-staplied, de aerobictraining (Akkelien Ackermans) waarin het publiek betrokken wordt en het korte laconieke optreden van agent-verkeersleider (Fried Merckx) – wordt regelmatig onderbroken door intiemere tweegesprekken die de keerzijde van de situatie en de karakters toont. Soms ook door korte monologen op rijm die functioneren als momenten van introspectie.

Het team wordt een echt team, het doel wordt gezamenlijk bereikt, onenigheden worden bijgelegd, de kaartjes gelezen … inzicht, wijsheid en een laatste introspectieve monoloog van Sofie brengen het stuk tot een onverwacht slot.

Het decor en de kostuums

‘Pink’ of rozerood is de kleur die hier, heel symbolisch, de hoofdtoon voert. Een achttal klapstoeltjes, de oplichtende verkeersstok van de agent, de kattenpakjes … alle rozerood. Voor dit  decor- en kostuumontwerp tekenden Klem Michiels, Daniel Zwertvagher, Fried Merckx en Ger De Broeck. De grime lag in de handen van Els Berbé en Goele Michiels. Voor belichting en geluid zorgden Guy Bessendorffer, Daniel Zwertvagher en Sabrina Bauwens.

Volgende speeldata vrijdag 1 december en zaterdag 2 december 2017 telkens om 20 uur in zaal In den Prins in Elewijt. Toegang 9 EUR.

Alle info: Toneelkring Labyrint

Advertenties

Door de lens van de bezetter. Vlaams Brabants Erfgoed op Duitse negatieven 1914 -1918

Op een zondag in oktober fietste ik nog even naar Tildonk. Er vond een gezellige Belevingsmarkt en Oogstfeest plaats vol ambiance. De bezoeker kon er een kijkje gaan nemen in de Nieuwe Kloostertuin, een samentuin in een uniek kader in hartje Tildonk en proeven van allerlei lekkere streekproducten.

Mechelsestraat in Leuven toen en nu.

In de kloostertuin van het Ursulineninstituut werden echter ook foto’s tentoongesteld afkomstig van de Duitse negatieven uit het Koninklijk Instituut voor het Kunstpatrimonium (KIK). Tijdens de twee laatste jaren van de Eerste Wereldoorlog reisde een team van ongeveer dertig Duitse kunsthistorici, fotografen en architecten doorheen het hele land om de belangrijkste monumenten op Belgische bodem te fotograferen. Zij realiseerden meer dan 10.000 opnames van Belgische kerken, begijnhoven, kastelen, herenwoningen, publieke monumenten, interieurs en kunstwerken. Tien jaar na het einde van de oorlog konden de originele fotografische negatieven – allemaal op glasplaten – aangekocht worden door de Belgische Staat. Sindsdien worden de ‘Duitse negatieven’ beheerd, bewaard en ontsloten door het KIK in Brussel.

Dat de tentoonstelling op deze historische site werd gepland, heeft natuurlijk te maken met de aanwezigheid van het Belevingscentrum ’14 -’18 in het kloosterpand. Aan de kerk vertrekt overigens ook een mooie wandeling die dwars door de tuin en langs het kanaal Leuven-Dijle voert nl. De Lipsewandeling

Fototentoonstelling nog tot en met 11 november 2017.

Meer info: Belevingscentrum ’14 -’18

Wandelen: een verzoening tussen vele polen

Geven en nemen, binnen en buiten, stilte en stem, hemel en aarde, heen en terug, ik en al het andere, dichtbij en ver weg, vlug en traag: de wandeling bewerkstelligt een verzoening tussen vele polen die deel uitmaken van ons leven en het bepalen. – Benoît Standaert

Een zonnige herfstnamiddag. Met oud-collega’s die ondertussen wandelcollega’s werden, maakten we een 10.000-stappenwandeling door het Bloso-domein van Hofstade-Zemst bij Mechelen. De natuur die zich terugtrekt, loslaat, beïnvloedt de gesprekken gedurende zo’n wandeling. Herinneringen, gedeelde gebeurtenissen uit het verleden maken het onderwerp van het gesprek uit. Het beeld van het ‘loslaten in de natuur’ inspireert, door de rust, de kleurenpracht, de verstilling die ervan uitgaat. We verglijden langzaam naar een dieptepunt in de seizoenencyclus maar de warmte van de verbondenheid, de brug die we al jarenlang naar elkaar toe slaan, is als geworteld zijn in een gezamenlijk verleden dat ook toekomst inhoudt. Niet alleen ons afgeronde beroepsleven maar ook onze familiale zorgen en zegeningen krijgen er ruimte, mogen er onder de aandacht komen. Wandelen is een kunst. Onze aandacht voor de andere vergezelt er ons op natuurlijke wijze.