In het voetspoor van de ‘sibille van de Rijn’

Bingen am Rhein (D)

Enkele dagen van een microklimaat genieten en kunnen wandelen tussen de wijnstokken met zicht op de door de romantici zo vaak bezongen rivier de Rijn is een weldaad voor geest en lichaam. ’s Avonds dan kunnen genieten van een heerlijk glas riesling of spätburgunder bij een met zorg bereide maaltijd, legt een glans over de dag die tot dankbaarheid stemt. De dag  van ‘Die Wende’ of hereniging van DDR en BDR na de val van de muur in 1989, nu haast 30 jaar geleden, blijkt voor sommige Duitsers ook een uitgelezen dag om in het huwelijksbootje te treden, zo mocht ik vaststellen.

Huwen op de Dag van de Eenheid (D)

Over de Rheingau ligt in deze dagen van de wijnoogst een gouden licht en de talrijke wijndomeinen, -proeverijen en -feesten stralen van levensvreugde.

Hildegard-Weg in Rüdesheim am Rhein (D)

En of dat Rijngoud, met mate genoten, heilzaam is? Ik laat Hildegard von Bingen (1098-1179) hierover aan het woord:

„Der Weinstock hat feurige Wärme, und jenes Feuer ist so stark, dass es seinem Saft einen Geschmack verleiht, der verschieden ist von dem anderer Kräuter. Der Wein macht das Blut des Trinkers gut und gesund.“

Ik ging in twee wandelingen – Bingen en Rüdesheim – de in 2012 tot kerklerares verheven Hildegard von Bingen achterna en liet me meenemen door het landschap waarin zij leefde en werkte.

Klosterweg – Sankt Hildegardabtei – Rüdesheim am Rhein (D)
Pfarrkirche Sankt Hildegard – Eibingen (D) – SCIVIAS-glasraam

Onderweg zijn in de Riesling Rheingau brengt je in contact met de unieke spiritualiteit van de regio die onder andere terug te vinden is in werelderfgoed als dat van Kloster Eberbach, de Basilica van Schloss Johannisberg en de abdij Sankt Hildegard.

Advertenties

Erfgoedwandeling De Spaanse Kroonweg – Leuven

DSC03674

Open Monumentendag  werd een wandeldag dit jaar. De keuze viel op een Erfgoedwandeling De Spaanse Kroonweg (14.4 km) bereikbaar vanuit het NMBS-station in Leuven. Via de Martelarenlaan (achteruitgang van het station) rechts naar de Tiensesteenweg vervolgens verder rechts over de spoorwegbrug en links de Tivolistraat in. De eigenlijke start van de route is het Heilig Hartinstituut, aan de Naamsesteenweg 355 in Heverlee (Leuven) maar het was op de Tiensesteenweg dat ik inpikte op het wandeltraject. De route verbindt twee prachtige sites met name die van het Heilig Hartinstituut en van de Parkabdij.  Dat de eerste site mij dierbaar is, heeft te maken met de studietijd (1962/1963 -1970) die ik er doorbracht en de leefgemeenschap van het internaat waar ik gedurende diezelfde jaren deel van mocht uitmaken. Maar laat ik een aantal foto’s van de route delen dan wordt duidelijk hoe in het ruime gebied tussen klooster en abdij  ‘het gezag van het hart nog steeds kleine en grote wonderen doet’. De bovenstaande  routelink geeft dan weer alle wetenswaardigheden over de belangrijke historische locaties van dit traject tussen de invalswegen van Tienen en Namen naar Leuven.

Stedelijke begraafplaats – Oorlogsgedenkteken Augustusdagen 1914 – Louis Jotthier (1866 -1934)

Het oorlogsgedenkteken is centraal in een rond plantsoen gelegen en opgetrokken in Euvillesteen in de vorm van een pseudo-obelisk met hoge basis en op de licht-konische zijden taferelen in half- en hoogreliëf, kwaliteitsvol en realistisch uitgewerkt, de hulde aan de slachtoffers, het leven aan het front en de brand van Leuven verbeeldend, en symbool voor moed, zelfopoffering en overwinning.

Dat Leuven dappere verzetsmannen en -vrouwen had gedurende de oorlog 1940 -1945 leert je de informatie over de Pleinstraat die eigenlijk Damanstraat zou moeten heten. Via de Philipssite, de Sportoase, de Geldenaaksebaan (de Sint-Norbertusschool), de Pakenstraat (O.-L-Vrouw van de Troostkerk), de Leeuwerikenstraat, de Hertogstraat en de Parkboslaan brengt rechts een voetweg je bij de hoofdingang van het Heilig Hartinstituut met onthaal in het Helleputgebouw (1894) een ontwerp van de Leuvense architect en politicus Joris Helleputte.

Helleputgebouw (1894) – neogotische stijl.
Helleputgebouw – kloostervleugel (1901)
Flos Campi (Veldbloem) in 1953 ontworpen door de Leuvense architect Victor Broos

Het gebouw was bestemd voor de Landbouwhuishoudschool. Vandaag zijn er de leslokalen van het Departement Lerarenopleiding en een gedeelte van het internaat in ondergebracht.

De Boodschapkapel (1932) een klassevol erfgoed in het hart van de site.

De Boodschapkapel, een ontwerp van Flor Van Reeth, samen met glazenier Eugeen Yoors en interieurontwerper Rie Haan, allen van de Pelgrimbeweging, onlokte in 1932 meteen zeer lovende woorden aan de pers. Terecht want wie deze oase van zuiders, warm licht binnengaat weet zich meteen opgenomen in een harmonieus samenspel van vormen en kleuren dat verstilt en ontroert. Albert Servaes schilderde voor de kapel in 1938 een unieke kruisweg. Ook het schilderij de ‘Boodschap’ in de ontvangstruimte van het onthaal is van zijn hand.

De Calvarielaan, een dreef met lindebomen sinds 1995 beschermd als landschappelijk erfgoed.

Voorbij aan de hoeve, het moderne wetenschapsblok met de de labo’s voor fysica en scheikunde (166 zonnepanelen op de zuidelijke dakhelling zorgen hier vandaag voor groene stroom) en de lokalen voor het internaat leidt de route naar de lindendreef en het kerkhof van de zusters. Langs de linkerkant van de dreef bevindt zich de campus van de Departementen Lerarenopleiding en Economisch Hoger Onderwijs van de Katholieke Hogeschool van Leuven.

Kerkhof van de zusters.

Achter het kerkhof verlaat de route het domein van het Heilig Hartinstituut. Op de grens bevindt zich langs de Kerspelstraat een Kapelletje gewijd aan O.-L.-Vrouw van Banneux hier gebouwd na de behouden afloop van WO II. Rechts van de Kerspelstraat, in de verte, zicht op het klooster van de missiezusters van De Jacht die het domein (12 ha) in 1928 kochten van de gesekwestreerde goederen van de hertog van Arenberg.

Kapel O.-L.-Vrouw van Banneux met in de verte het klooster De Jacht.

Aan het einde van de Kerspelstraat links de Bierbeekpleindreef inslaan langs het Commonwealth oorlogskerkhof voor geallieerde soldaten, vooral bemanning van de luchtvloot die rond Leuven sneuvelde. Een vijftigtal van deze slachtoffers overleed in het 101 British General Hospital dat 1944 -1945 in het Heilig Hartinstituut was ondergebracht.

Commonwealth War Graves – links één van de twee schuilhuisjes bij de ingang.

Verder langs de Bierbeekpleindreef loopt het traject rechts voorbij aan de stadsbegraafplaats van Heverlee De Jacht (Leuven) en links de Kazerne de Hemptinne. Op het kruispunt met de Hertogstraat oversteken en het geasfalteerde smalle fietspaadje nemen naar de Milseweg.

Fietspaadje dat eindigt op de Milseweg.

Verder de Milseweg aflopen en rechts de Abdijdreef instappen naar de site van de Abdij van het Park met de vijvers, de watermolen, het neerhof, de tiendenschuur, de biowinkel ‘De wikke‘ en de abdijkerk.

De watermolen en de vijvers van de abdij.
De Sint-Janspoort toegang tot het neerhof van de abdij.

Via de Norbertijnenweg en de vijvers terug naar de Abdijstraat en onder de spoorwegtunnel door naar de Hoegaardenstraat (Duivelshoeve) en rechts de Ziekelingenstraat in naar de Oude Baan

Ziekelingenstraat

De overlevering vertelt dat de Hertog van Alva (Spaanse generaal en landvoogd van den Nederlanden) hier zijn tegenstanders ophing en vervolgens in het moeras, het gebied tussen de grote en de kleine beek, gooide. Het was ook de plek waar zich aan het einde bij de Oude Baan (naar Tienen) een leprozerie bevond. Melaatsen werden in de middeleeuwen ver van de stadskern ondergebracht.
Via de Molweg waar in ‘de Root’, arbeidershuizen die in ’14-’18 in brand werden gestoken, veel burgerslachtoffers vielen en nu de C&A is, naar Kasteel Bunswyck en afspanning De Mol, nu restaurant Zita (Tiensesteenweg), terug langs de Molstraat naar de Oude Baan, de Philipsstraat en de Hoegaardenstraat (oude heirbaan Leuven-Hoegaarden) waar zich rechts de afspanning De Spaanse Kroon (1777) bevindt.

Afspanning De Spaanse Kroon 1777 in de Hoegaardenstraat.

Het verlengde van de Hoegaardenstraat is de Brugstraat waarvan men het laatste stuk de Adjudant Harboortstraat noemde als eerbetoon aan Adjudant Harboort die in de Brugstraat, 1 woonde en zwaar gewond werd in Sallenelles (Frankrijk) in augustus 1944 terwijl hij op kop van zijn peleton de weg vrijmaakte van mijnen. Dit alles gebeurde onder het vuur van de vijand en had als bedoeling een ander peleton met pantserauto’s en infanterie door te laten. Zijn rechterhand, pols en rechterbeen werden afgerukt door de ontploffing van een mijn nadat hij al meer dan 12 andere mijnen had uitgeschakeld. Ondanks deze afgrijselijke verwondingen bleef hij nog verder instructies geven aan zijn peleton om de opmars te vergemakkelijken.

Deze wandeling confronteerde me met een ver en nabij verleden van oorlog, verdriet en verlies maar ook met hoop, troost, vertrouwen en veerkracht.  Wie deze zuidoostelijke hoek van Groot-Leuven wil leren kennen moet deze wandeling beslist op zijn wandellijst zetten.

 

Verrassend Boortmeerbeek

 

Toen ik zondag besliste om de Drie Torenwandeling (12 km) in Boortmeerbeek te maken was dat vooral omdat ik al zo vaak voorbij het zeshoekige infobordje met rode opdruk van Toerisme Vlaams-Brabant was gefietst op weg naar de winkel waar ik mijn wekelijkse boodschappen doe. Telkens denk ik dan, die wandeling moet ik beslist eens maken, zo dichtbij. Het is leuk  om je onmiddellijke omgeving te voet te verkennen. Je komt dan langs plekjes waar je doorgaans met de wagen of met de fiets gewoon voorbij raast.  In dit geval hoefde ik zelfs de wagen of de fiets niet te nemen om op het routetraject te komen. De aanloopafstand bedroeg iets minder dan twee kilometer. Dat zou dus 16 km wandelen worden. Mijn stappenteller gaf die dag 16.7 km aan, want er ontbrak onderweg een infobordje en dat kostte me een kleine kilometer extra. Wie maalt er echter om wat extra stappen als je op het traject wordt verrast door mooie natuur of door een bakker waar je een paar ongewoon lekkere koffiekoeken vindt, of iemand die vogelgezang op noten heeft gezet of weer iemand anders die velden vol prachtige calla’s kweekt of door een stemmige stille ruimte die je zomaar kan binnenstappen voor een bezinnend moment met in de buurt het monument ter herdenking van de gesneuvelden van de Slag bij Schiplaken in augustus en september 1914 en de graven van de 90 officieren en soldaten die naast de ‘derde toren’ begraven liggen.

Te lang heb ik gewacht om deze wandeling te maken!