Novembermijmering

In deze novemberdagen staan velen stil bij afscheid en verlies en de manier waarop ze dat een plaats in hun leven geven. Mijn gang naar het kerkhof is een ritueel geworden in mijn leven. Een dankbaar terugdenken aan mensen die veel betekend hebben in mijn leven en in wiens voetspoor ik onbewust ben gaan lopen.

De sobere eenvoud van de grafstenen met de foto’s van de dierbaren confronteren me telkens weer met de vraag: wat is de zin van jou leven? Aan elk van deze overledenen heb ik een haarscherpe herinnering bewaard. Soms voel ik ze in me verder leven in woord en gebaar. Soms herken ik ze  in mijn eigen kinderen. Die continuïteit is soms erg verrassend. Nu ik zelf minder jaren voor me heb dan  die waarop ik kan terugblikken, stel Ik mezelf soms de vraag waar en wanneer God zijn uurwerk in mijn handen zal leggen, hoeveel tijd me nog gegeven is?
De eerste vorst heeft aan de natuur het signaal gegeven dat de wortels gevoed moeten worden. De herfstbladeren vallen. Een bont  tapijt van warme tinten, beschermt de wortels. Loslaten is wat de mens in de herfsttij van zijn leven leert. Loslaten en voeden met de ervaring van zijn leven. Elke mens trekt een spoor in zijn leven. Ons ervan bewust worden dat elke voetstap ertoe doet. Dat het ertoe doet hoe je door dit leven gaat. Dat toewijding en aandacht ons in het hier en nu brengen en onze handelingen kleuren met eerbied en respect. Dat innerlijke vrede leidt naar vrede waar we in deze gewelddadige wereld zo’n behoefte aan hebben.
 
 
                                                                                                                         
  
Advertenties

Boekenbeurs

Gisteren op lerarendag een bezoek gebracht aan de Boekenbeurs. Interessante sessie van Wolters-Plantyn bijgewoond in de Groene zaal.
Pedro De Bruyckere stelde er het boek voor "Is het nu Generatie X, Y of Einstein? Faq voor leraren, opvoeders of ouders’.
Jongeren ‘leren’ vandaag de dag razendsnel langs allerlei mediakanalen; ze leven in een multimediale maatschappij en leren daar bijna spontaan mee omgaan. Maar ze doen dat op een geheel andere manier dan hun ouders of leerkrachten, op een manier die ‘meer gemeen heeft met Einstein (creatief, multidisipinair) dan met Newton(rationeel, logisch, lineair).
Via Klasse kon je van dezelfde uitgeverij ook een praktijkboekje krijgen dat je helpt aan kwaliteitszorg en -bewaking te doen in je lessen volgens de PDCS-cirkel(Plan, Do, Check, Act) of het verbeterwiel.
 
 

Proeven van liefde – Essays in Love – Alain de Botton **

Ik had net ‘De kunst van het reizen’ van Alain de Botton gelezen toen er, geheel toevallig, me een filosofisch essay over de liefde en  verliefdheid van zijn hand in  de bibliotheek onder ogen kwam. Niet meteen recent naar ik op de eerste bladzijde vaststelde (1993), maar ik nam het toch mee.
Een filosofische roman over liefde en verliefdheid die vooral mensen die al kennis hebben gemaakt met het ‘lijden van de liefde’ zal boeien. De auteur analyseert met een haarscherp verstand de ontwikkeling en neergang van een liefdesrelatie tussen een jonge man en Chloé. Volwassen, onvolwassen liefde en haar oorzaken, gevolgen en eventuele bijsturingen worden onder de loep genomen terwijl de ik-figuur zijn eigen analytische beperktheid erkent en aan het einde het risico voelt van een nieuwe verliefdheid die hij verkiest boven het stoïcijnse afzien van elke mogelijke liefdesverhouding.
‘Hoe moedig hij ook was, uiteindelijk was de stoicijn een lafaard op het punt van misschien wel de hoogste realiteit, op het moment van de liefde’ (uit ‘Proeven van liefde’)
‘De liefde bracht de analytische geest een zekere nederigheid bij, de les dat, hoezeer hij ook zijn best deed om tot onwankelbare zekerheden te komen, analyse nooit anders dan gebrekkig kon zijn- en zodoende altijd in de buurt van ironie zou blijven. Dergelijke lessen leken des te relevanter toen Rachel mijn uitnodiging om volgende week uit eten te gaan aannam en alleen al de gedachte aan haar rillingen begon te veroorzaken in de streek die de dichters hart hebben genoemd, en ik wist dat die rillingen maar één ding konden betekenen-dat ik opnieuw begon te vallen.’ (uit ‘Proeven van liefde’)
De disfuncties in de liefde worden haarfijn geobserveerd en geanalyseerd:
‘Als ik moedig wilde zijn, bood de liefde dan geen grotere kansen op heldendom (dan het stoïcisme)? De liefde als de weg naar ‘heldendom’ veeleer dan de ‘vergetelheid van een stoïcijns klooosterleven’. Met Jezus-complex: martelaar van de liefde. Zo ziet de ik-figuur zichzelf na elke afwijzing en deze  afwijzingen maken hem  naar eigen inschatting beroemd. Verliefdheid die in haar oorsprong mislukking inbouwt en uit die mislukking bewust garen spint. Bestaan of niet bestaan: de keuze is snel gemaakt voor onze ik-figuur.