E=mc2

 
Energie is massa vermenigvuldigd met het kwadraat van de lichtsnelheid. Op de site van Thurn & Taxis (prachtig gerestaureerde industriële architectuur) de tentoonstelling Einstein Anders bekeken bezocht en meteen weer mijn kennis van fysica wat geüpdated. Mijn massa (m) zou volgens de relativiteitsformule België gedurende 24,4 jaar van elektriciteit kunnen voorzien, tenminste volgens de weegschaal op de tentoonstelling. Ik besefte plots wel dat sedert mijn humaniorajaren ( 1968-1970 latijn-wetenschappen) er in de natuurwetenschappen en hun praktische toepassingen quantumsprongen zijn gemaakt. De visualisering van de quantummechanische processen en de kosmologische Big Bangtheorie was zonder meer fascinerend. 
 
 
Advertenties

Beaufort 2006

Met Pasen naar Oostende met de jongens; koffietje, strandwandeling (het was er zonnig), samen op restaurant (Ravelingen) en nadien de Cracking Art Group in de Venetiaanse Gaanderijeren en Beaufort 2006 Inside in het PMMK. We hebben er met z’n drietjes van genoten. Mijn paraplu vergeten in PMMK en het vestiairenummer 37 nog in mijn jaszak. Ik moet beslist nog eens terug!

Première ‘Hoe ver het is van hier’ – ’t Arsenaal – Mechelen

Net de Vlaamse première van Hoe ver het is van hier in een regie van Domien Van der Meiren bijgewoond. Het stuk werd vertaald door Jeroen Olyslaegers en is van Neil LaBute (The Distance from Here). Eerder al zag ik Disco Pigs (KVS/de Bottelarij) van Enda Walsh in een vertaling van Jeroen Olyslaegers.
Het verhaal: Darrell is het personage waar alles om draait; hij is gewelddadig, manipuleert zijn omgeving tot voorbij de grenzen van het draaglijke maar zijn paranoïde geest slaat tilt als hij iets te weten komt wat zijn lief voor hem verborgen houdt. Hoe ver het is van hier is een theaterstuk vol teenage kicks, dat volwassenen en jeugd een spiegel voorhoudt.
Geen optimistische opgeklopte romantiek, geen rebelse heroïek, wel een veel naturalistischere tienerwereld wordt hier geschetst, één zonder perspectief waar geen liefde wordt ontvangen en waar men als bijna evidente gevolg niet weet hoe liefde te geven. De zeer jonge cast is Hollands-Vlaams; de Noord-Nederlandse spelers zijn geestig door het gebruik van hun hebdegij-tussentaaltje en allen bewegen ze zich moeiteloos in de geüpdatete jongerentaal. Het decor is sober gehouden: een paar matrassen, een aftandse zonnestoel, centraal een tv aan een grote ketting, een transparante plastic achterwand alsof de acteurs daar de koelafdeling van Colruyt binnenstappen nl. de keuken. In die keuken is het bij wijlen heet koken!
Voor ons begon het stuk met luidende klokken (Hanswijkkerk) die uit Rome terugkwamen, meldde de directeur Guido Wevers. Dus even wachten tot die vrolijke klokken gingen zwijgen.
Dit stuk loopt nog de komende weken  in ’t Arsenaal en is een aanrader; het heeft alles in huis om een klassieker te worden.