Marc Tritsmans’ gedicht ‘Uitgesproken’ wint de HDC-publieksprijs 2011

Uitgesproken

praat met mij en doe dat

honderduit, vertel me zwijgend

waarover een leven gaat

hoeveel tederheid er nodig is

en adem gulzig tot het eind

 

spreek dit lichaam zonder

een spoor van schroom, spreek

het, spel het volledig uit

laat me duizelen  breng me

in totale ademnood geef je

 

eindelijk helemaal bloot

uit: Studie van de schaduw – 2010

 

Uit het juryverslag: “Een huis, een boom, de vlucht van een roofvogel: het zijn de gewone dingen die bij Tritsmans aanleiding geven tot een overweging, een inzicht, een emotie. Toch is hij niet bang van ontroering; ze komt hem aanwaaien vanuit het detail, de anekdote, de toevallige ontmoeting. Tritsmans verwoordt het allemaal op een toegankelijke en eenvoudige manier. Zo is deze poëzie voor de lezer ‘bruikbaar’: herkenbaar en toch verrassend, troostend maar niet tranerig.”

 

 

Emmeken (Het Ongerijmde)*** – Stadsschouwburg Mechelen

Het bekende Middelnederlandse mirakelspel “Marieke van Nieumeghen” uit het begin van de16de eeuw werd door Het Ongerijmde op een zeer originele manier geïnterpreteerd in de voorstelling “Emmeken”. Voor schoolgroepen een eigentijdse, creatieve en boeiende opvoering met subtiele verwijzingen naar de huidige jongerencultuur. In een uiterst eenvoudig decor, met kostuums die verwijzen naar de psychologie van de personages (Emmeken in groene jurk over een zwarte sous-pull en panty en dito groene laarsjes), met rolwissel voor ‘het spel in het spel’ (Emmeken wordt Maria, Moenen wordt God de Vader en Oom Pastoor wordt Masscheroen) worden we ook meteen geconfronteerd met het feit dat ‘kwaad soms goed en goed soms kwaad kan zijn’. Net als in de Middeleeuwen, heeft het gezelschap gekozen voor een voorstelling in tafereeltjes door de klankband gemarkeerd met religieus gezang als intermezzo. Danny Timmermans (Oom en Masscheroen) Brenda Bertin (Marieke en Maria) en Gordon Wilson (Moenen en God de Vader) gaan dus met deze 16de eeuwse tekst aan de slag en maken er een moderne vertaling van – eenvoudige taal met behoud van de paarsgewijs rijmende verzen – met een hedendaagse enscenering.

Geheel de uwe – Connie Palmen****

Deze 383 bladzijden tellende roman van Connie Palmen heeft alles van een magnum opus. Aan het begin van deze 21ste eeuw (2002) uitgegeven en als dusdanig een psychologische-filosofische reflectie op het ‘geluksleed’ van de naoorlogse generatie, trekt deze roman Palmens generatiegenoten (waartoe ik overigens behoor) mee in uiterst boeiende beschouwingen over de vaderloze maatschappij. Dat zij dit weet te verwoorden in een uiterst heldere vertelstijl (want als de zin niet goed loopt is het niet waar wat er staat, aldus één van haar personages in het boek) maakt dat je niet genoeg krijgt van haar beschouwingen. Dat je leest en overdenkt; dat je weer verderleest en denkt hoe waar het allemaal is terwijl het toch fictie is waarmee je bezig bent. Aanvankelijk ervaar je de romanconstructie als een hersenkraker: wie is Saar de Vries en Benjamien Schwartz en achter wie is Saar de Vries met haar zelfdoding aangelopen? Waarom ontvangt ene Charlie van een notaris de opdracht de biografie te schrijven van Salomon Schwartz? De roman ontwikkelt zich verder binnen een cirkelstructuur en laat vijf vrouwen aan het woord (telkens vanuit een wisselend ik -vertelstandpunt) over hun ervaringen met de Don Juan, Mon Schwartz. Elk relaas weerspiegelt echter ook de persoon die ze zelf zijn. Elk van deze persoonlijkheden  worden onderwerp van bespiegelingen over de theatrale persoonlijkheid, de relatie tussen gevoel en geld, het wezen en de betekenis van een biografie en van de verloren vaderfiguur. Waarom dit werk dan ‘Geheel de uwe’ heet, heeft te maken met de columns in briefvorm die Schwartz in het tijdschrift De Wereld pleegt en die hij steevast afsluit met TT (Totus tuus), een slotformule die thuishoort in de liefdesbrief. Liefde en al haar wetmatigheden staan in en door Salomon Schwartz dan ook centraal in deze roman.

“Ein kompositorisches Meisterwerk voll lakonischer Eleganz geschrieben” Angelika Hager , Profil

www.conniepalmen.nl