Dieven van vuur – Ivo Victoria****

17142_vdh9789085423935Het is bizar hoe snel de jaren zijn vergleden, de jaren die volgden op die nachten, het startschot waarop ik zolang had gewacht, en daarna was het rennen, doorgaan, niet omkijken, terwijl de tijd onopvallend rondscharrelde, als een kip pikkend in de grond. Tikketittok, tikkettitak. Het leven werd  een ritme, een verslavende elpee met liedjes die ik zo goed kende dat het leek alsof ik ze zelf geschreven had. Dezer dagen valt er niks meer te verzinnen. Ik lijk alle melodieën al te kennen, al veel te lang, als vrienden, mijn allerbeste vrienden van vroeger. Die zie ik ook nooit meer; dat zijn de echte. blz.282  

Zo vangt het Xde en laatste hoofdstuk van de nieuwste roman Dieven van vuur (De Bezige Bij, A’dam, 2014) van Ivo Victoria aan. De protagonist een late dertiger, gehuwd met Anna, twee kinderen en wonende in Amsterdam, wordt luisterend naar de elpee On This Night – Archie Shepp terug in zijn verleden geslingerd d.i. de Antwerpse scene op ’t Zuid in het midden van de jaren negentig net voor kerst:

Ik kon het allemaal zien. Die ochtend, de ochtend van de verdelger (n.v.d.r. er diende een wespennest verdelgd  in huize Victoria in A’dam). Buiten droegen de wespen nietsvermoednd het gif hun nest in. Binnen nam de muziek van OnThis Night bezit van de kamer, gleed door de gang de keuken in, stak door naar de trappenhal, en verspreidde zich zo trede voor trede verder omhoog en omlaag totdat het hele huis leek te zingen. blz 11

De jazzelpee die hij beluistert is één van de 2000 platen die ze met drieën Jelle, Bennie en hijzelf in die tijd, gedurende vier nachten, uit een leegstaand dakappartement van een uitgebrand appartementsgebouw aan de Plantin en Moretuslei hebben buit gemaakt samen met een blauw mapje brieven van Josée De Cuyper aan DJ Clive Davis van de destijds populaire stadsradio Annick.  De protagonist besluit om na twintig jaar het appartement in Antwerpen terug op te zoeken. Residentie Ring werd gerenoveerd en heet nu het Arass Aparthotel. Appartement 115 bus 7 is er nog. Hij logeert er en feiten en fictie vermengen zich tot een wonderbaarlijk geïmproviseerd verhaal  dat zich langs verschillende lijnen ritmisch voortbeweegt: de drie op ’t Zuid in de negentiger jaren, Josée De Cuyper & DJ Clive Davis (n.a.v de blauwe map met brieven), het oude dametje van de Rolwagenstraat, de ik-verteller en zijn vrouw Anna in Amsterdam. Net voor hij op het einde van de roman het appartement weer verlaat om met de trein terug naar Amsterdam te reizen, Valt het hem niet zwaar te zien. blz 290 als in een droom, een hallucinatie:

De auto van Bennie die remt. De lift die op en neer gaat, steeds sneller, hij wil het gebouw ontvluchten, steeds sneller, hij wil het gebouw ontvluchten, de lucht in, maar bereikt de gewenste snelheid niet. En ik zie mezelf, en Jelle. We smijten plastic bakken vol vuur die vreemd genoeg niet smelten, in de kofferbak van de Peugeot en Bennie zegt niks, hij zit onbeweeglijk – een mummie met de ogen wijd en de vuisten om het stuur geklemd. Jelle en ik willen meer, gaan weer naar boven, slaan de hitte van ons af als stof, gaan opnieuw de kamer in en ik schrap de vlammen uit de kasten als vederlicht goud en ik geef ze door aan Jelle, die lacht, oorverdovende holle klanken, en ik schep en hij vult die bakken met vuur tot al die kasten leeg zijn en de kamer plots koel en droog is geworden. blz 291

Dieven van vuur is een roman die een erg precies beeld weet op te hangen van de hippe generatie in de negentiger jaren op ’t Zuid in Antwerpen, in de hoogdagen van dEUS met frontman Tom Barman. De vlotte vertelstijl maakt dat het boek aangenaam wegleest. De verschillende verhaallijnen spelen zoals in de jazz -zigzaggend in de tijd – in op elkaar wanneer Archie Shepp’s On This Night de ik-verteller twintig jaar later in een melancholisch-nostalgische mood terugvoert naar de stad en de nachten waarin hét allemaal gebeurde. Immers ‘Jazz gaat over zijn, in plaats van bestaan omdat geen enkel moment ooit weer kan keren.’ 

Hugo Raes 1929 – 2013

Hugo Raes 1929 – 2013 – Ons Erfdeel.

Hugo RaesVorige maandag overleed de Vlaamse schrijver Hugo Raes op 84-jarige leeftijd. Hij koos voor euthanasie. De Vlaams-Nederlands culturele instelling vzw Ons Erfdeel wijdt een zeer uitvoerige bijdrage aan de auteur.

Sinds 2006 is er een Literaire Kring Hugo Raes (LHKR). Zij wil “de persoon en het werk van Hugo Raes behoeden voor de toekomst”. In 2007 overhandigde de LKHR het volledige archief van Raes, met daarin manuscripten, foto- en filmmateriaal en correspondentie met onder andere Anaïs Nin, aan het Letterenhuis in Antwerpen. Tweemaal per jaar stuurt de LHKR een nieuwsbrief de wereld in en regelmatig organiseert ze een activiteit in het teken van de literatuur en kunst waar Hugo Raes bij betrokken was.

De officiële website van Hugo Raes vindt u hier. 

Johannespassie J.S. Bach – La Petite Bande – Sigiswald Kuijken in Canvas Klassiek – Palmzondag

Vandaag Palmzondag kunt u op Canvas Klassiek om 12:00 genieten van een uitzonderlijk concert van La Petite Bande onder leiding van Sigiswald Kuijken.


“Met La Petite Bande onder leiding van Sigiswald Kuijken maakte VRT een aantal legendarische opnamen. Eén ervan is de Johannespassie van Johann Sebastian Bach, in de Antwerpse barokkerk Carolus Borromaeus.
Met de Passio secundum Johannem presenteert Bach zich op 7 april 1724 aan de kerkgangers in Leipzig, kort na zijn aanstelling als cantor daar. Bach bleef aan de passie vijlen tijdens de uitvoeringen van 1725, 1730 en vermoedelijk ook nog van 1739.
In deze schitterende opname uit 1996 zijn Sigiswald Kuijken en La Petite Bande op het toppunt van hun roem. Ook de solisten zijn schitterend: Christoph Prégardien, de beste evangelist van zijn generatie. De nog jonge altus Andreas Scholl.Gabriele Rossmanith zingt de sopraanaria’s, Markus Schaeffer de tenoraria’s. Werner Van Mechelen is de bas. Huub Claessens vertolkt de partij van Christus. Koor en orkest van La Petite Bande staan onder leiding van Sigiswald Kuijken.” – bron: canvas klassiek – Zaterdag 30 maart om 14u21 (herhaling) – duur: 111 minuten

De Syrische schreeuw om hulp krijgt weerklank

Er komt beweging in de internationale gemeenschap rond de humanitaire tragedie in Syrië.Terwijl ik in de loop van vorige week slechts ‘dilemma’ en ‘impasse’ ontwaarde en vooral ook weigering van de Syrisch Nationale Oppositie Coalitie – voozitter  Moaz al- Khatib om aan de onderhandelingstafel te komen omdat zijn achterban vond dat hij niet ‘cavalier seul’ kon spelen en er eerst een consensus daarover moest gevonden worden binnen de koepel, merk ik nu dat VS Minister van Buitenlandse zaken John Kerry na overleg met David Cameron en Minister van Buitenlandse zaken William Hague rechtstreeks contact zou opgenomen hebben met al-Khatib en verkregen heeft dat er een delegatie van de Syrische Nationale Oppositie naar Berlijn, Rome en Moskou zal komen op voorwaarde dat het rond de tafel gaan ook hulp zal opleveren en dus meer wordt dan ‘een praatwinkel’. Zelfs het Syrische regime zou bereid zijn om te praten met de rebellen.

Ook in eigen land komt politieke beweging rond Syrië. Minister van Buitenlandse zaken Didier Reynders onderneemt een meerdaagse reis naar Jordanië (vluchtelingenkampen) en Irak waarna hij doorreist naar de VN Mensenrechtenraad in Genève. En op 5 maart 2013 vindt in de Bourlaschouwburg in Antwerpen een protestconcert The Syrian Cry plaats in samenwerking met Toneelhuis

“On the news I saw the horrific images of children being killed in their beds. By then already more than 1000 children had died in this brutal war. I felt sick, sad, angry and the need to do something. I grabbed my guitar and wrote this song”

Koen Kohlbacher

Birds That Change Colour

                            

Uitreiking Herman De Coninck – poëzieprijs 2013 – Arenbergschouwburg

ArenbergJa, ik was gisteren één van de gelukkigen met een gratis ticket voor de uitreiking van de Herman De Coninckprijs 2013 in de Arenbergschouwburg in Antwerpen. En het heeft wel wat om de winnaars te horen voordragen uit hun werk. Voeg daar de gipsy jazz van Sarah Ferri aan toe en je hebt een swingende avond vol poëtisch-muzikale hoogstandjes. Volop genieten dus van fragmenten uit de winnnende bundel De oksels van de bok van Annemarie Estor, het tweetalige Het vertrek van Maeterlinck van Michaël Vandebril, de prettig gestoorde verzen uit Blinde gedichten van Delphine Lecompte, de woordentsunami van Xavier Roelens met verzen uit zijn bundel Stormen, olielekken, motetten en tenslotte David Troch, winnaar van de publieksprijs met gezel. Zo’n avonden zijn de perfecte promotie voor poëzie, de introductie in het werk van de gelauwerde dichters, de smaakmakers voor nog meer. Ik nodig je uit om de links in deze blogpost te verkennen, je keuze te maken, vervolgens naar de boekhandel te snellen en er 15€ aan je favoriete dichters te besteden om zo de dalende poëziebundelverkoop een halt toe te roepen. De dichters zelf zijn in touw om je mee te trekken in hun wereld. Bezoek hun websites en laat je verrassen. Want met de ‘Staat van de poëzie’ is kennelijk wat aan de hand, daar wordt namelijk in Gent op 21 maart 2013, UNESCO-dag van de poëzie, over nagedacht.

%d bloggers liken dit: