Op zoek naar Utopia in M – Leuven*****

Familieportret van Sir Thomas More door Rowland Lockey, naar Hans Holbein de Jongere, 1593 – 3de v.l.n.r. Sir Thomas More met de gouden ambtsketen van Lord Chancellor, een keten van S’en (Spiritus Sanctus) met Tudor-roos hanger .

Nog één week kan de bezoeker naar de tentoonstelling Op zoek naar Utopia in het M-Museum in Leuven. De stad, de universiteit, het museum, de Vlaamse Gemeenschap en last but not least Koningin Mathilde, de gedroomde ambassadrice voor dit project, maakten er een topevenement van, zo lazen we in de pers. Zeven jaar voorbereiding vergde het. Dit huzarenstukje wilden we dan toch echt niet missen en dus trokken we, drie oud-germanisten van KU Leuven, naar Leuven en maakten er een blij-weerzien-daguitstap van. Samen lunchen in Notre Dame/Quasimodo aan de Grote Markt en dan naar het M-Museum aan de L. Vanderkelenstraat waar we ondanks de grote drukte aan de ticketbalie, dankzij onze reservatie online, via de fastline meteen de audiogids konden afhalen en beginnen aan het bezoek.

Nog nooit werden in Leuven zoveel meesterwerken samengebracht. Het is een uitgepuurde selectie van schilderijen, wandtapijten, sculpturen, tekeningen, wetenschappelijke instrumenten en miniaturen. Ze vertellen allen het verhaal van de mens die vijfhonderd jaar geleden koortsachtig op zoek ging naar Utopia, naar een betere wereld. De tentoonstelling steunt op drie stevige pijlers: ze biedt een staalkaart van Vlaamse Meesters, toont topwerken die nooit eerder samen te zien waren én ze bevat een grote diversiteit aan objecten. – Museum-M

Wie was More? Wat was zijn relatie met Erasmus? Wie was Pieter Gillis? Waarom schreef More zijn Utopia? En hoe werd Dirk Martens in Leuven de drukker van dit gouden boekje dat de wereld veroverde? Antwoord op deze vragen, een overzicht van de opbouw van deze uitzonderlijke tentoonstelling, foto’s van de topstukken, reportages over de evenementen, doorverwijzingen naar nog meer tentoonstellingen zoals die in de universiteitsbibliotheek, tips om een dag uit in Leuven te plannen dat alles biedt de goed gedocumenteerde website The Future is More – 500 jaar Utopia –Leuven.
Na ons bezoek bleven we nog wat napraten in  brasserie Den Beiaard aan het Ladeuzeplein. Het portret van Thomas More uit de kunstcollectie van koningin Elisbeth II, het Familieportret van de familie More en dat van Lady More, het Schuttersfeest waarop te zien is hoe niet iedereen toegang heeft tot de utopische tuin, de prachtige gobelins, de meticuleus gerestaureerde Besloten Hofkens, de distopie-schilderijen, de Mappamundi van Pierre Desceliers op perkament uitgetekend voor de Franse koning, Jan Gossaerts jonge Deense prinses met het armillarium op zijn kop, de uur- en kalenderwijzerplaat , de originele Leuvense armillaria uit de 16de eeuw … We waren het erover eens: het is ontegensprekelijk een fascinerende tentoonstelling die je onderdompelt in het wereldbeeld van de 16de eeuw waaraan visionairen als Thomas More een nieuwe impuls gaven die tot op vandaag actualiteitswaarde heeft.

België verovert 11 medailles in Rio: “Een fantastische editie”

Dikke proficiat voor deze dappere dames en heren

Belgisch Paralympisch Team 2016 – foto: paralympic.be

Ons land heeft de voorbije dagen op de Paralympische Spelen in Rio de Janeiro 11 medailles behaald. “De atleten hebben uitstekend werk geleverd”, klinkt het bij het Belgisch Paralympisch Comité (BPC). “We hopen dat de atleten met hun prestaties de Belgische maatschappij kunnen inspireren.”

De Belgische selectie reisde naar Rio de Janeiro af met een duidelijk doel: 8 medailles veroveren op de Paralympische Spelen. Maar de Belgische atleten hebben zichzelf overtroffen en kunnen met 11 medailles in hun koffer terugkeren naar Brussel.

“Deze editie was fantastisch”, verklaarde Anne d’Ieteren, voorzitster van het Belgisch Paralympisch Comité, nadat de laatste Belgische sporter in actie was gekomen. “Voor België was dit absoluut een positieve editie.”

“Onze officiële doelstelling was 8 medailles, maar aan de staf had ik gezegd dat ik meer dan 10 medailles wou. De atleten hebben uitstekend werk geleverd. Vrijdag behaalden we zelfs 4 medailles op 1 dag. Dat hadden we nog niet meegemaakt.”

De Spelen in Rio zijn voor de Belgen de meest succesvolle editie in 16 jaar. “Maar je mag geen vergelijking maken met de periode voor Sydney 2000. Toen waren er enorm veel categorieën.”

“Uiteindelijk zijn er nieuwe klassen gekomen. Soms lijken die categorieën niet rechtvaardig, maar we mogen die niet in vraag stellen. De indeling is er gekomen op basis van ernstige wetenschappelijke studies.”

“Onophoudelijke inzet, positieve sfeer en professionalisering”

“Drie factoren hebben bijgedragen tot dit succes”, verklaart delegatieleider Olek Kazimirowski. “Er is de onophoudelijke inzet van alle atleten, hun ouders en de staf gedurende de voorbije jaren.”

“Ten tweede zijn we erin geslaagd om een positieve sfeer te creëren in het paralympisch dorp. Maar ook de professionalisering van de structuren is een belangrijke factor. Het BPC, Parantee en Ligue Handisport Francophone hebben goed samengewerkt. Voor Tokio willen we absoluut voortdoen met die professionalisering.”

“We hopen dat de atleten met hun prestaties de Belgische maatschappij kunnen inspireren en dat mensen hierdoor anders kijken naar een persoon met een handicap. Maar we hebben nog een hele weg af te leggen.”

Overzicht van de 11 Belgische medailles in Rio de Janeiro

  • Goud (5): rolstoelatleet Peter Genyn (2x), tafeltennissers Laurens Devos en Florian Van Acker, amazone Michèle George
  • Zilver (3): wielrenner Kris Bosmans, rolstoelatlete Marieke Vervoort en amazone Michèle George
  • Brons (3): rolstoeltennisser Joachim Gérard, rolstoelatlete Marieke Vervoort en het handbiketrio Jean-François Deberg, Christophe Hindricq en Jonas Van de Steene

bron: sporza.be

Identiteit, diversiteit en mededogen | Kunstenfestival Watou 2016

 

Requiem voor Watou kopte  De Tijd, Geen mededogen voor Watou lezen we in nrc.nl, Alleen maar verliezers in dit verhaal meent Het Laatste Nieuws,  Afscheid in schoonheid  weet Knack. Echter, deze week dook in de pers plots een ander bericht op namelijk Kunstenfestival Watou naar Raad van State na verlies erkenning. Hoop voor Watou dus want bij de beoordeling van het dossier liep een en ander fout. Donderdag 14 juli, trok ik naar Watou, het kleine kunstdorpje aan de Schreve. Daar was het op een doordeweekse dag om 11 u. al behoorlijk druk. Het weer zat mee, zonnig met een lichte bries, fijn wandelweer om de kunstroute langs 11 locaties te lopen, poëzie te proeven, de kunstwerken op me te laten inwerken en ook wat foto’s te maken. De laatste editie van Watou: de mooiste ooit  las ik in De Morgen en ik was uiteraard benieuwd of ze het bij het rechte eind hadden. Maar om het met Fred Eerdekens , Belgisch beeldend kunstenaar, te zeggen: I hate words, 2005. Omwille van de frustratie die ontstaat  als je niet de geschikte woorden vindt om de realiteit van het verhaal achter de mens weer te geven. Als we met taal de wereld konden doorgronden dan zouden beide elkaar perfect spiegelen. Niet zo. Ik laat het woord dus aan mijn imperfecte foto’s op de onderstaande wandellink (een klik op de foto’s vergroot de weergave) en bij dit inleidende stukje. Ze proberen een beeld op te hangen van mijn verwondering.

Toen ik die avond het nieuws over Nice  vernam in het late journaal, dacht ik aan Cleon Petersons  Masters of Death, 2016.  Hij pint zijn strijdende figuren vast middenin een brutale daad. Door de overkill aan geweld in de media treedt gewenning op, er ontstaat een afstand tussen ons en de gebeurtenissen die resulteert in een gebrek aan mededogen dat groeit omdat veel mensen zich in onze maatschappij outsider voelen. Volgens hem kan kunst in dit verband een belangrijke verbindende rol spelen. De Poezienema-documentaire op het festival toont precies hoe een multiculturele tienergroep poetry slammers We are poets uit Leeds zich via hun teksten een plek in de wereld veroveren en blijk geven van een bijzondere maatschappelijke betrokkenheid.

Bron: Recreatieve wandelroute: Kunstroute – Kunstenfestival Watou 2016