Kunstenfestival Watou ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ !

13307243_1054708947909993_2966799063122487458_nZo vaak al is Watou en zijn Poëziezomer / Kunstenfestival mijn favoriete zomeruitstap geweest, dat ik nauwelijks begrijp waarom de Commissie Beeldende Kunst dit project zou willen schrappen. Wat mij betreft dus GEEN K.O. VOOR KUNSTENFESTIVAL WATOU. Dat de hele bezoekende goegemeente haar mening over Watou late horen en de commissie op andere gedachten brenge:  De commissie beeldende kunst twijfelt in haar pre-advies aan de artistieke expertise van vzw Kunst, organisator van trans-disciplinaire cultuurprojecten die vele tienduizenden bezoekers bereiken met onder andere Kunstenfestival Watou, Beaufort en CWRM. Uiteraard spreken wij dat tegen met bijvoorbeeld en onder andere enkele actuele argumenten… Wie ons genegen is, steunt ons met dit bericht te delen. Toen kende bijna niemand [de volgende kunstenaars, BK], vandaag… lees meer.

Met veel trots en zin in het nieuwe festivalseizoen, laten we vandaag het campagnebeeld voor Kunstenfestival Watou 2016 op jullie los!

Op de affiche zie je een detail van het werk Conversation Piece van Juan Muñoz, een krachtig beeld dat onze ondertitel ‘Over de kracht van mededogen’ versterkt. Muñoz laat beelden zien met een gesloten blik, elk wankelend op hun eigen wereldbol. De half menselijke wezens proberen elkaar de hand te reiken en lijken met elkaar te willen communiceren, maar als kijker blijf je een afstand voelen tussen ‘wij’ en ‘hen’. Alleen door het verhaal achter de mensen te blijven zien, door genereus naar de wereld te kijken, door te luisteren naar en te spreken met elkaar, zijn we in staat tot verbondenheid. Kunstenfestival Watou 2016: over identiteit, diversiteit en empathie, de sleutel die ons op deze wankelende wereldbol verbindt.(courtesy Juan Muñoz Estate)

Bron: Kunstenfestival Watou

 

Brussels terror attacks – 22nd March 2016

DSC01692

BELGICA – Felix Van Groeningen****

Op zondagmiddag in Touché (Radio 1) bij Fried’l Lesage, Felix Van Groeningen horen vertellen over zichzelf en zijn film Belgica die vorige week in de bioscopen kwam  en die film dan dankzij Knack Club – tickets meteen ook kunnen zien, dat is mooi !

Qua stijl een duidelijk herkenbare Van Groeningen, qua onderwerp een compleet ander gegeven dan dat van  The Broken Circle Breakdown. Meeslepend door de fantastische soundtrack, de realistische inkijk in de ups en downs van de Frank-helpt-Jo-rock’n roll-geschiedenis, het succes en de neergang van hun danscafé Belgica en de impact daarvan op hun privéleven.  Vertederend door de  vader-zoonmomenten (Frank en zoontje), de moeder-zoonmomenten (Jo), het broederlijke ‘stick together’. Weinig gemoraliseer maar rauwe rechttoe-rechtaan-realiteit die voor zichzelf spreekt naast subtiele hints in beeld en repliek geven deze prent haar universele karakter.

screencapture-www-youtube-com-watch-1457350313772

Felix van Groeningen aan het woord over het ontstaan van Belgica in een interview met Knack Focus-journalist Geert Zagers: ‘Als er in een scenario niets zit waar ik kapot van ben, kan ik het niet opbrengen om de film te maken.’

Het gaat Felix Van Groeningen voor de wind. Eerst werd zijn film ‘Belgica’ positief onthaald op het Sundance Filmfestival en hij won er de Prijs voor Beste Regisseur, en nu heeft Netflix de wereldwijde rechten op de film gekocht.
Enkel de exploitatie binnen de Benelux en enkele Europese landen waar ook ‘The Broken Circle Breakdown’ het goed deed, komt niet in de handen van Netflix. Het is de eerste keer dat een Belgische film wereldwijd verkocht wordt aan de streamingdienst.
De soundtrack van de film werd gemaakt door Soulwax, die voor de gelegenheid samenwerkte met verschillende bands. bron: Knack Focus (JL)

screencapture-www-youtube-com-watch-1457350690749-001

Enkele recensiefragmenten:

Minstens zo opvallend als de film is de soundtrack, die met gemak het derde personage in Belgica genoemd mag worden. Elke noot die je in de film hoort, komt uit de koker van Soulwax. Al zie je die naam niet één keer in de credits opduiken. Hoe dat komt? Stephen en David Dewaele bedachten voor de gelegenheid vijftien nieuwe groepen, stelden die eigenhandig samen met het kruim van de Belgische muziekscène en schreven, produceten én mixten de integrale geluidsband. Een huzarenstukje! Daarbij leggen de Dewaeles bovendien een groot talent voor productie aan de dag. Zonder verpinken schuifelen beide boers tussen stijlen en (sub)genres, zonder aan authenticiteit in te boeten.’ – De Morgen 25/02/2016****

Lashings of adultery, domestic violence, horrendous business acumen and more cocaine see the brothers butt heads and rather predictably fall out. It’s at that point van Groeningen switches things up. Instead of a morality tale about excess and its certain fatal consequences, things look a lot more like real life. Jo and Frank attempt to work out their differences. Characters who were the life and soul of the party aren’t dead or in prison, they’re at an art gallery looking decidedly middle class, and finally there’s a realisation that things have to slow down. Anyone who has pushed things a bit too far, and woken up with one too many “wtf” mornings, will appreciate how close Belgica has got to replicating hedonism going off the rails.’ – The Guardian 22/01/2016****

“Belgica” has a restless, pulsating rhythm all its own, treating expertly cut musical montages (the awesome score is by Belgian rock-electronica group Soulwax) as a vital storytelling technique in between its quieter moments of fallible human interaction. There are a few too many breakable objects tossed in anger at walls and on floors, but Groeningen and co-writer Arne Sierens mostly avoid these hoary melodramatic fallbacks for something purer and realer. As Frank, Tom Vermeir rivetingly sells his character’s troubling downhill slide and the resulting neglect of his son and wife Isabelle (Charlotte Vandermeersch), while Stef Aerts (2015’s “Cub”) paints Jo as caddish and disheveled, but not without a steadier moral compass. This doesn’t mean he is immune to mistakes—far from it—and the manner in which he handles the rather mature decisions vivacious girlfriend Marieke (a standout Hélène De Vos) makes in regard to both their futures is detestable. By the time he realizes the error of his ways, the damage has been done. His are actions he will have to live with in order to move forward. At first glance, the concluding scenes appear to come too neatly and easily, but looking closer reveals far more cutting, pessimistic—but, ultimately, accurate—implications. From lowly hole in the wall to an orgiastic, three-story Dante’s Inferno, is Cafe Belgica worth saving? And moreover, will anyone still show up if it aims for a modicum of class? “Belgica” finishes on an unsettling note worth pondering.’ – Dustin Putman’s The Film File ***

In past features, van Groeningen employed sophisticated cutting and inventive nonlinear tricks to avoid the overly simplistic rise-and-fall structure that emerges here. This time, he embraces a purely straightforward chronology, albeit one that doesn’t always connect the dots. In one scene the brothers might be snorting coke with the Shitz lead singer Davy Coppens (Boris Van Severen), only to be called to a funeral (but whose?)the next .[Het gaat hier om de begrafenis van de vader van Jo en Frank, natuurlijk. Dat de man in het ziekenhuis lag, ongeneeslijk ziek was en dat feit een woordenwisseling tussen de broers over ‘vergeven’ voor gevolg had waarop Frank (gelijkend op zijn vader) wanneer hij de oorzaak van de ondergang van de Belgica wordt, terugkomt, heeft deze recensent gemist. BK]. This may be a boys’ story, but the director’s sympathy clearly extends to their maligned female lovers, and as the darkness encroaches and tragedy mounts, it actually seems to take their side.

Life is a dizzying tilt-a-whirl, powered by the dynamically wide-ranging music of a group called Soulwax, who’ve created not only the epic vibe that powers the film itself, but also the individual sounds of the many made-up acts who give the Belgica its legendary status. Whether outsiders demonstrate any interest in the ups and downs of an obscure Flemish rock club remains to be seen, though at least the music makes a case for why they should care.’ – Peter Debruge – Variety.com  21/01/2016