Mistaken – Evenbeeld – Neil Jordan*****

1001004011225440De roman Mistaken (2011) van de Ierse Neil Jordan, naar het Nederlands vertaald als Evenbeeld (2011) door Joop van Helmond voor uitgeverij Anthos, voert je binnen in een mythisch, mysterieuze, Ierse wereld die hoofdzakelijk gesitueerd is in Dublin. Meer bepaald het Dublin van de vijftiger jaren van vorige eeuw tot heden. Ook het Londen van de zeventiger jaren, het hedendaagse goed bewaarde Europese laat-negentiende-eeuwse Manhattan en het Berlijn van net voor en na ‘die Wende’ vormen het decor van de belevenissen van de hoofdfiguur Kevin Thunder.

De verteller is (Kevin Thunder), een in Berlijn wonende en werkende ontwerper van computergames. Hij is naar zijn geboortestad Dublin teruggekeerd voor de begrafenis van de schrijver Gerald Spain, een man die bij leven en welzijn griezelig sterk op Thunder leek.

Wanneer de kist van Gerald het graf in gaat, staat Kevin toevallig naast Geralds dochter Emily en haar hond Toby. ‘De hond voelde iets, zoals honden dat kunnen, draaide zich om en likte mijn linkerhand.’

Gerald leefde jarenlang, tot aan zijn dood, in onmin met zijn dochter. Emily voelt zich op een vreemde manier vertrouwd met Kevin en spreekt hem onbewust aan met ‘Gerald’. Na de begrafenis spreken ze af elkaar op een later tijdstip opnieuw te ontmoeten. Met stukjes en beetjes zal Kevin haar vertellen over zijn bizarre relatie met haar vader, zijn evenbeeld Gerald Spain.

De jonge Kevin Thunder groeit eind jaren zestig op in een groot troosteloos huis aan Fairview Park in Marino Crescent, een wijk waar de lower middle-class van Dublin samenhokt. Het huis naast het zijne – nummer 15 – was het geboortehuis van Bram Stoker, de schepper van Dracula. Kevins vader is bookmaker en zijn moeder verhuurt kamers op de bovenste verdieping om de financiële putten te dempen die haar man maakt.

Wanneer Kevin op een dag goedgemutst op de bus stapt, krijgt hij van de buschauffeur een fikse oorvijg en wordt hij ervan beschuldigd de vorige keer niet betaald te hebben. Een paar dagen later wordt hij door een verkoper Woolworths uit gejaagd. ‘Als je hier nog een keer terugkomt, bekakte kleine dief, bel ik de politie.’

Kevin snapt er niets van, tot hij erachter komt dat er een jongen in Dublin woont, Gerald Spain, die zijn perfecte dubbelganger is. Spain is het zoontje van een advocaat, gaat naar een chique school en woont in een statig herenhuis aan Palmerston Park. ‘Mijn park was een spookpark en had gemeentelijke tulpenbedden en het zijne had slangenbomen en een piano waarop Chopin werd gespeeld.’

Thunder en Spain reageren eerst onwennig op hun dubbelgangerschap, tot ze er de voordelen van beginnen in te zien. De jaren erna zullen ze elkaars liefjes afsnoepen en elkaars afkomst en klasse gebruiken en misbruiken. Tot het aannemen van elkaars identiteit gevolgen krijgt die ze niet wilden en konden voorzien.1

Mistaken comes complete with a plot as precise and as crafted as that of the finest thriller, filtered through an insistent narrative voice that holds the stricken reader as if at gunpoint. For all the revelation and atmosphere, all the yearning and the anger, it is the writing, the linguistic artistry that ultimately leaves one gasping. Be warned: this is a great international novel, a great Irish novel and, most of all, a great Dublin novel that thoughtfully heeds Joyce and then breaks free the way a child eventually shrugs off even the most loving and beloved of parents. […] … this is Jordan’s moment; he alone has pushed narrative and has broken free of everyone. Irish fiction needed a cohesively great novel, pulsing with darkness, intelligence and revelation. Here it is.2

  1. Knack, Stevens, Jan,  Evenbeeld – Neil Jordan, 31 augustus 2011
  2. The Irish Times, Battersby, Eileen, Neil Jordan, great Irish novelist, 24 december 2010

Liebster award

Door Wouter van Heiningen  werd ik genomineerd voor een Liebster award. Waarvoor mijn hartelijke dank. liebster-award

Dit zijn de voorwaarden voor deze award:

Regels

  1. List 11 facts about yourself
  2. Answer the 11 questions the blogger who nominated you left
  3. Ask 11 new questions for those you nominate
  4. Choose 11 bloggers with less than 200 followers to nominate
  5. Go to each bloggers page and let them know about the award
  6. Thank the person who nominated you and link back to their blog

Feiten over mezelf

1.Ik las als kind vaak stiekem in bed met een zaklampje onder de deken.

2.Ik was 16 in het legendarische jaar ’68 en werd tijdens de studentenrevolte in de Leuvense straten druipnat gespoten door de politie.

3.Ik ontdekte in ’72  de Welshe dichter Dylan Thomas’ en was weg van zijn hoorspel ‘Under Milkwood’.

4.Ik luisterde Bob Dylans ‘The times they are achangin’ kapot en Boudewijn de Groots ‘Eenzame fietser’.

5.Ik was gek van London en de YMCA.

6.Ik kreeg twee prachtige zonen

7.Ik verkende bijna alle hoofdsteden van Europa.

8.Het onderwijs bleef veertig jaar mijn werkterrein.

9.Met een boek in de leeshoek, dat  is opperste gelukzaligheid.

10.Ik miste geen aflevering van de Deense serie ‘Borgen’

11.Voor mij is het glas altijd halfvol!

Vragen van Wouter

1. Poëzie of proza? Beide maar poëziebundels koester ik meer.

2. Publiceren of voordragen? Eerder publiceren al heb ik inmijn loopbaan als lerares ook vaak voorgedragen.

3. Pen of PC? Pen voor lekker ouwerwets briefschrijven; PC voor alle digitale communicatie.

4. Lezen of luisteren? Beide maar ik luister bijzonder graag naar interessante radio-interviews en dichters die uit hun werk voordragen.

5. Waarom is poëzie belangrijk? Omdat ze een daad is van verzet tegen 101 dingen: te vlug aan de dingen voorbij leven, te grote zakelijkheid, oppervlakkigheid, te veel aandacht voor hebben, te veel rat race…

6. Welke (nog relatief onbekende) dichter verdient een oeuvreprijs? De in Mechelen in april 2009 overleden Dirk Verbruggen

7. Wat is een goede prijs voor een poëziewedstrijd? 7 daguitstappen naar 7 poëtisch plekken die zo inspireren dat ze 7 nieuwe gedichten opleveren.

8. Welke stad zou je graag bezoeken? Havanna

9. Over welk onderwerp in relatie tot poëzie zou ik op mijn blog kunnen schrijven? De dichter en zijn verzet tegen…

10. Ik schrijf want ik? … wil me uitspreken en delen.

11. Wat is je favoriete dichter? Herman De Coninck zoals ingeleid en verzameld door Kristien Hemmerechts in Geef me nu eindelijk wat ik altijd al had

Vragen voor wie ik nomineerde voor de Liebster Award:

1. Waarom begon u een weblog?

2. Hoe belangrijk vindt u de taal van uw blogposts?

3. Beeld of tekst: wat geniet uw voorkeur?

4.Wat doet fictie met u?

5.Als u non-fictie leest, wat leest u dan vooral?

6.Wat vindt u van de functie ‘stadsdichter’?

7.Koopt en/of leest u wel eens poëzie?

8. Hoe belangrijk is theater voor u?

9. Laat u zich beïnvloeden door bepaalde recensenten?

10.Wanneer kan volgens u een werk het label ‘klassieker’ krijgen?

11.Zal het e-boek volgens u het printboek uit de markt duwen?

.

Time and Tide – Edna O’ Brien****

‘Time and Tide is the most inclusive of Edna O’Brien’s fictions, not just in the technical resource of its narrative or the range and empathy of its characterisations, but for the intensity of its spiritual concern, its deep intellectual seriousness, I judge it her masterpiece’Augustine Martin in the Irish Literary Supplement

Dit is wat de Penguineditie (1993) vermeldt. De roman werd gepubliceerd in Groot – Brittannië in 1992 door Viking en werd toen niet door iedereen zo enthousiast onthaald.

Hoofdpersonage Nell  Steadman werkt als revisor en publicist bij een Londense uitgeverij en geeft in die hoedanigheid advies aan – vaak vrouwelijke – auteurs over hun manuscripten.

. . . sit with your story, your rich, raw, bleak, relentless story, the one you are so near to, too near to, and moisten it with every drop and suppuration that you have until in the end it glistens with the exquisite glow of a freshly- dredged pearl . . . It is as fundamental as motherhood, but the seed is within yourself. ‘How?’ I hear you ask. Simple. The sperms are the moonbeams and sunbeams and shadows of every thought, half-thought and follicle of feeling that have attended you since your last breath of hardship . . .

Het is naar deze passage dat de volgende recensente verwijst wanneer ze schrijft:

‘This, like all the other Oirish tosh that Nell  is forever unloading on people, receives O’Brien’s evident and enthusiastic approbation. Indeed it is by adhering to just such nonsensical notions of the literary project that Time and Tide ends up being the tedious, soppy, overblown novel it is.’ – Zoe Heller in The Independant (22/09/1992)

Tedious? Saai, vervelend? In geen geval. Je leest de roman niet in één ruk uit. O’Brien kiest voor de techniek van de korte stukjes (46) samengebracht in vijf delen nl. Prologue-Part I-II-II-IV waardoor je het verhaal, na behoorlijk zware passages, even kunt wegleggen en later weer oppikken. Want ze slaagt erin om (vrouwelijke) emoties raak weer te geven. Nells relatie met haar Ierse roots, met haar Londonse man, met haar kinderen en haar eenzaamheid en de manier waarop ze met het falen op elk van deze domeinen omgaat, is so ‘damn real’ dat die realiteit inderdaad soms hard op de lezer afkomt. Die moet af en toe verwerkingstijd gegund worden.

Soppy? Allerminst. O’Brien stopt de vrouwelijke emotionaliteit niet onder stoelen of banken. De evolutie die Nell doormaakt door de ‘hardships’ haar in de schoot geworpen, is psychologisch correct en authentiek. En hoe kan het grenzeloze verdriet dat het verlies van een kind meebrengt ooit sentimenteel genoemd worden? Je kunt hiertegenover alleen ‘grenzeloze’ empathie voor de hoofdpersoon hebben.

Overblown? Hoogdravend en overdreven? Evenmin. Eerder gedragen, doorleefd en getuigend van inzicht in de vrouwelijke psyche  en spiritualiteit. Nell Steadman is een jonge talentvolle vrouw die zich losrukt uit bekrompenheid en denigrerende bevoogding en daarvoor een hoge prijs betaalt. Een persoonlijkheid die aan het einde van de roman als volgt wordt beschreven: “I can bear it, she said , and looked around at the air so harmless, so flacid, and so still, stillness such as she had not known since it had happened, or maybe ever. In the stillness there was a silence, but there was no word for that yet because it was so new; pale sanctuary devoid at last of all consolation. “You can bear it,” the silence said, because that is all there is, this now that then, this present that past, this life that death, and the unvoluntary shudder that keeps reminding us we are alive. (p326)

http://literature.britishcouncil.org/edna-obrien

Olympic Games 2012 – Verbluffende openingsceremonie

Gisteravond tot vannacht afstemmen op BBC 1 was getuige zijn van de fantastische openingsceremonie van de Olympische Spelen 2012 in London. Het was meteen duidelijk dat filmregisseur Dany Boyle met z’n spektakel Groot-Brittannië een groen imago wou aanmeten. ‘Leftish’ was  de commentaar van wie vond dat er te veel gefocust werd op de feiten waarin Groot-Brittannië in het verleden net niet zo groot was geweest. De ‘Peoples Games’ waarvoor London de derde maal (1908-1948-2012) de gastheer is, werden in historisch perpectief geplaatst maar willen vooral de jeugd inspireren om de fakkel over te nemen. Bij de slotceremonie werd de olympische vlam naar het olympisch stadion  gelopen door Sir Steve Redgrave en doorgegeven aan 7 jonge atleten die op hun beurt het vuur aanstaken in 7  bloemblaadjes van een reuzegrote metalen bloem waarna het vuur zich pijlsnel voortplantte in de andere bloemblaadjes die samengroeiden tot één  enorme vuurbloem. Adembenemend en symbolisch bijzonder sterk. De apotheose was voor Sir Paul Mc Cartney met de Beatlessong ‘Hey, Jude’. It gave me the goose bumps! En vanmorgen in het BBC1-programma Olympic Breakfast werd o.a. het wielrennen doorheen verschillende boroughs van London gecoverd. In het groene Boxhill (prachtig wandelparadijs) legde een vrijwilliger van de National Trust uit hoe ze het traject hadden uitgetekend met oog voor de beschermde natuur van Boxhill en de noden van een ongewone toeschouwersmassa. Duurzaamheid is  ook  bij het ontwerp en de voorbereiding van dit ‘global event’ een sleutelwoord gebleken. So to be (green and sustainable and sportive and peaceful) or not to be is (still) the question. Een beeldreportage van Knack Sport vindt u hier

www.nationaltrust.org.uk/glastonbury-tor/.

 

%d bloggers liken dit: