Het Kunstuur 2 – Mechelen *****

In de Heilige Geestkapel tegenover de Sint-Romboutskathedraal in Mechelen loopt momenteel het toch wel unieke kunstconcept Het Kunstuur 2. Wie de eerste editie vorig jaar bezocht, hoeft niet meer overtuigd te worden van de innovatieve, creatieve en boeiende format van deze tentoonstelling. De topwerken van Belgische kunstenaars komen uit de periode 1880-1950. Een periode die heel rijk was aan diverse kunststromingen. Meer dan de helft van de werken komt uit privébezit en werden zelden eerder vertoond. Het feit dat bekende en minder bekende Vlamingen hun licht werpen op de schilderijen waarmee ze een link hebben, geeft de audiovisuele rondleiding een verrassende persoonlijke toets. Je luistert er onder anderen naar Bart Somers over ‘Kaai te Mechelen’ van Anna Boch of Arno over ‘De dronkaards’ van James Ensor, Elodie Ouedrago bij ‘De tenor’ en ‘De Soprano’ van Alfred Ost en Dirk De Wachter bij het prachtige ‘De Wiedster’ van Constant Permeke.

De Dronkaards, 1883 – James Ensor

In de historische Heilige Geestkapel uit de 13de eeuw, vertelt Jo De Meyere tenslotte levensverhalen bij werken van Xavier Mellery, Eugène Laermans, Prosper De Troyer, Léon De Smet, Floris Jespers, Frits van den Berghe en Emile Claus. Van deze laatste het onlangs in de kelder van het kasteel van Potegem (Waregem) teruggevonden ‘Het Hanengevecht’ uit 1882.

Het Hanengevecht, 1882 – Emile Claus

Wat de kunstbeleving in dit kunstuur nog aangenamer maakt is de door Dirk Brossé gecomponeerde muziek die naast de verhalen, via je eigen oortjes of de koptelefoon van het museum, te beluisteren is.

Nadien nog wat gezellig en coronaproof (per vier aan tafel) napraten op het terras van cultuurcafé KUUB kan een leuke afsluiter zijn. Wij, een groepje oud-collega’s, moesten er donderdagmiddag een koude meiwind trotseren. Dat namen we er echter, na al die maanden, wel even bij. Hoop op beter weer en iets meer versoepeling, doet leven!

Meer info: Het Kunstuur 2 – Mechelen

Voor het te laat was: beklijvende films van Basir Mahmoud en Eric Baudelaire

Sociaal Huis – Mechelen

Loods Sociaal Huis

Pallavi Paul en Cynthia’s dromen

Filippa César & Louis Henderson en de vuurtorens als bakens in het donker

Adelita Husni-Bey en haar pedagogisch model ‘Agency’, 2014

De ‘coolies’ van Basir Mahmoud in ‘Moments of Arrival and Return’, 2016

Hof van Savoye – Gerechtshof

Lawrence Habu Amdan en Wissams manifest voor het islamitisch concept Taqiyya

Eric Baudelaires film ‘Also Known as Jihadi’, 2017 (99′)

Contour 8 – Polyphonic Worlds: Justice as Medium – Mechelen****

Huis De Clippel – The Leftovers, 2017 by Otobong Nkanga – CC Mechelen – Code Names, 2001 – ongoing by Trevor Paglan – Tibetgebed – Can you brighten up yourselves?, 2017 by Karrabing Film Collective – Glistening Troubles, 2017 by Suzanne M. Winterling

Mechelen, donderdag, 18 mei – Contour 8,  het tweejaarlijkse kunstenfestival, via een gegidste rondleiding van Vormingplus bezocht met een groepje kennissen en oud-collega’s. Deze uit-middag was mooi te combineren met een heen-en-weerfietstocht langs de Vaartdijk naar Mechelen, 23 km.  Mechelen, de stad die ik pleeg te kennen als mijn jaszak, heeft de laatste jaren een ware metamorfose ondergaan. Mede door de Mechelaars zelf, werd hun burgemeester onlangs tot de beste ter wereld verkozen. Dat Mechelen, als multiculturele stad,  al jaren de kaart trekt van de inclusieve samenleving hoeft niet te verbazen. Die evolutie diende zich al vroeg in de onderwijswerkelijkheid van deze stad als de enige toekomstgerichte mogelijkheid aan. Mechelen is ook fietsstad: een prachtige, verkeersluwe, historische binnenstad. De Grote Markt en de andere pleinen leven: ontelbare terrasjes, wandelpaden langs de Dijle, talrijke school- en hogeschoolomgevingen, het stadtheater ‘t Arsenaal/Lazarus in de groene Kruidtuin, de omgeving van de oude brouwerij Lamot, de Vismarkt, het mooie Hof van Savoye, het Klein Begijnhof …

Bij het CC Mechelen aan de Minderbroedersgang was het druk. Basisschoolklasjes op schooluitstap. Alle in fluohesje en hun fietsen netjes gestald. Ze zaten op de banken te picknicken, klaar om even later weer even netjes twee-aan-twee hun bezoek aan de stad aan te vatten. Als een lange leuke glimworm bij klaarlichte dag slingerde de rij zich door de straten.

Op dezelfde plek vingen ook wij de Contour 8 – rondleiding aan. Eerst naar het barokhuis De Clippel aan de Korenmarkt, vervolgens naar het renaissancegebouw In den Grooten Zalm aan de Zoutwerf en het Schepenhuis in het hart van de stad. De Garage, Onder de Toren, eigenlijk het startpunt van Contour 8, werd onze laatste halte. Het Hof van Savoye (gerechtshof) en de Loods Sociaal Huis (Battelsesteenweg) deden we niet aan. Voor beide plekken diende een langere tijd uitgetrokken te worden. We kregen echter wel een ticket dat ons toeliet om er op individuele basis (tot en met 21/5/2017 18u) een kijkje te gaan nemen.

Omdat we graag wat napraatten, zakten we nadien af naar één van de vele cafeetjes aan de Grote Markt.

De gids verdiende alle lof vanwege haar deskundige duidelijkheid. Contour Biennale 8 toont hedendaagse kunst tegen de achtergrond van het 400 jaar oude verleden van de Grote Raad. Dit Mechelse gerechtshof (Schepenhuis) was het juridische centrum van Europa. De kunstwerken belichten het thema rechtvaardigheid elk vanuit een eigen invalshoek. Film, video, installaties en performance dompelen je onder in de wereld van recht, rechtspraak en rechtvaardigheid.  Dat de Vlaamse polyfonie of meerstemmigheid de metafoor werd van de biënnale is mede te danken aan het 15de -16de-eeuwse Koorboek van Margaretha van Oostenrijk uit het Petrus Alamire atelier waarvan in het Schepenhuis een facsimile of replica te zien is.

Curator Natasha Ginwala besluit in haar introductie tot de bezoekersgids:

It has been said, time and again: “The arc of the universe is long, but it bends towards justice … ” Een mooie en hoopgevende gedachte waarmee we dit bezoek afrondden.

Meer info over het stadsfestival: www.oprechtmechelen.be

Het kraken van de maan | t,arsenaal | Mechelen*****

het-kraken-van-de-maan-afficheSoms heeft de liefde een breekijzer nodig. Soms gaat de liefde vanzelf. Drie vrouwen. Een jonge vrouw neemt afscheid van haar vriend en spuwt een laatste keer haar gal. Een tweede vrouw, onvruchtbaar, onderneemt wanhopige pogingen om een kind te krijgen. Een derde vrouw, in de herfst van haar leven, grijpt haar laatste kans op de liefde. Drie momenten uit het leven van een vrouw. Drie vrouwen in een leven.

Voor Het kraken van de maan gaat Michael De Cock aan de slag met een aantal oerthema’s. Liefde, vruchtbaarheid, bedrog en wraak. Thema’s die van oudsher gestalte krijgen in vrouwenfiguren.

In de Griekse mythologie is sprake van drie wraakgodinnen, de Furiën. Hun haar bestond uit slangen. Uit hun ogen droop bloed. De Bijbelse Sara, vrouw van Abraham, was onvruchtbaar. Om haar man een kind te schenken, leende ze hem haar slavin.

Met deze eeuwenoude Grote Verhalen in het achterhoofd schetst De Cock drie hedendaagse vrouwen op een kantelpunt. Het zou uw buurvrouw kunnen zijn, die de maan hoort kraken.

Zo bereidt de infobrochure de toeschouwer voor op  Het kraken van de maan  in  t,arsenaal,  Mechelen.

De maan, staat in de scenografie (Kathleen Vinck) en de songtekstkeuze  van het stuk, voor het matriarchale, vrouwelijke principe, voor het gemoed, de gevoelens, de onbewuste en instinctieve reacties. Soms kraakt die maan en moeten er harde noten gekraakt worden: ‘Hoe raar is dat?’ ‘Hoe ziek is dat?’ De projectie van een maanoppervlak op een rechtopstaande, scenehoge, verrolbare cirkel  en op een podiumbrede achterwand brengt het publiek, samen met de soundscapes (Rudi Gentbrugge), in de kosmische, universele sfeer van het ondermaanse.

Sophie Derijcke, de onvruchtbare Sara met naar het einde toe wraakzuchtige Medea-overwegingen, steekt van wal met een meesterlijke vertolking  van  ‘I am a fool to want you’ (Frank Sinatra/Billie Holiday/Bob Dylan) voor de croonersmicrfoon. Op de maancirkel, een projectie  van een draaiende COLUMBIA  LP. Marlies Bosmans, aanvankelijk wat zenuwachtig op haar eerste  premièreavond  maar doorheen het stuk bijzonder overtuigend, schittert als de jongste van de drie furiën in haar eerste grote rol als ongelukkige, bedrogen verliefde met een wraakdroom. Billie (naar Billie Holiday) de naam van de baby die ze liet weghalen na haar spaakgelopen relatie.  En last not least Chris Lomme, de eminence grise van het Vlaamse theater, in de rol van een om de tuin geleide oudere dame, verliefd op haar 24/24 beschikbare loodgieter Raoul, die graag mambo en jive danst en haar begeerte weer even doet ontvlammen maar met wie ze eens te meer een ‘verrotte klootzak’ heeft binnengehaald. De Vlaamse diva bespeelt haar publiek con brio door haar afgemeten spreektempo.

Het kantelpunt  in hun leven of  ‘het kraken van de maan’ verbindt de vrouwen onderling. Het zouden drie fases uit één en hetzelfde vrouwenleven kunnen zijn. Fases waarin ‘een vrouw’ steeds opnieuw in de foute relaties terechtkomt, steeds weer foute beslissingen maakt en zich bewust wordt van de waarheid dat ‘de mens de organisator is van zijn eigen ongeluk’.

De acteerprestaties van de drie dames, uitgedost in stijlvolle (geïnspireerd op Amie Winehouse ?) kostuums van Myriam Van Gucht, begeesteren, trekken de toeschouwer binnen in het geleden leed en in het bewustzijn van deze drie ongelukkige vrouwenzielen. Dat bij dit stuk de choreografe  Bahar Temiz haar bewegingsadvies gaf, tilde het stuk ongetwijfeld op tot een kijkervaring die tot in de ‘stills’ als een prachtig artistiek geheel overkwam.

Een absolute must see!

Meer info: www.tarsenaal.be

A.S. Adventurewandeling in ’t Mechels Broek – Recreatieve wandelroute | RouteYou

A.S. Adventurewandeling in ’t Mechels Broek – Recreatieve wandelroute | RouteYou.

IMG_1586

Terwijl de campagne van vzw Natuurpunt loopt voor het behoud van de natuurgebieden in Vlaanderen, beslisten we om te gaan wandelen in één van de mooiste natuurgebieden aan de zuidoostzijde van de stad Mechelen, ’t Mechels Broek. Voor de langeafstandswandelaars: ook de GR-paden 12 en Dijleland doorkruisen het gebied. Bovenstaande koppeling begeleidt u op een korter (6 km), avontuurlijk wandeltraject door het natuurgebied. Het draagt de littekens van WO II. Bomkraters getuigen er van de bombardementen op het Duitse wapenarsenaal bij het station van Mechelen. De kraters werden echter omgetoverd tot vreedzame poeltjes met bies die heel wat watervogels aantrekken. Galloway-runderen begrazen de weiden. Ooievaars uit het dierenpark Planckendael strijken er neer. We zagen broedende Canadese Ganzen en grondelende Wilde Eenden. Het fluitenkruid in de berm stond persoonshoog in volle bloei. We genoten van dit natuurgebied, nu het nog kan!

Prikkelende ideeën van Machiavelli – prof. dr. Bart Raymaekers – VAM *****

Machiavelli_AF

Machiavelli (1469-1527) wordt beschouwd als één van de meest controversiële politieke denkers. Iedereen kent wel de uitspraak die aan hem wordt toegeschreven: het doel heiligt de middelen en je tegenstander omschrijven als een machiavellist geldt niet meteen als een compliment.
Achter deze clichés schuilt een politieke denker van formaat. Machiavelli kende de politiek van binnenuit omdat hij vele jaren zijn stad Firenze diende vanuit de hoogste politieke functies. Hij kende ook de relativiteit van politieke actie. Nadat hij zich noodgedwongen moest terugtrekken, besteedde hij zijn tijd aan enkele van de belangrijkste politieke teksten: Il Principe (1513) en de Discorsi, gedachten over staat en politiek (1519), over de geschiedenis van het oude Rome. Zijn teksten laten hem kennen als een scherpe waarnemer van de politiek uit zijn tijd, maar ook als een groot bewonderaar van de Romeinse republiek. Geschreven in een nuchtere en heldere stijl, hebben zijn teksten niets aan actualiteit ingeboet. Zijn realisme en zijn analyse hebben ervoor gezorgd dat hij tot op vandaag wordt beschouwd als één van de eerste moderne politieke denkers. In deze voordracht werd een heldere schets gebracht van Machiavelli’s denken in beide bovengenoemde werken en werd in discussie gegaan over de betekenis van zijn aanbevelingen.

Kern van Machiavelli’s denken: politiek en moraal hebben niets met elkaar te maken. In zijn functie van verantwoordelijke van de Buitenlandse Betrekkingen van de stadstaat Firenze, profileert Machiavelli zich niet als een kamergeleerde maar als man van de politieke daadkracht. Hij valt echter in ongenade en trekt zich terug in San Casciano waar hij begint te schrijven in de Italiaanse volkstaal, voor die tijd ongewoon.

De mensopvatting van Machiavelli is er een van illusieloos realisme. Mensen zijn slechts geïnteresseerd in eigenbelang, in eigen geldbeugel. Als het slecht gaat in de staat, zijn beschaving en cultuur slechts een dun laagje vernis. Mensen laten zich bij uitstek leiden door begeerte en vrees. Als ze dan toch al naar de moraal leven dan is dat uit vrees, zwakheid, onwetendheid. Politiek handelen is voor deze Florentijnse filosoof, technisch d.i. met kennis van zake handelen. De plicht van elke politicus is het verwerven van de macht en ze te behouden en te vermeerderen. Politiek is wat je hebt weten te realiseren. Het is een vorm van toegepaste wetenschap: de politicus moet in staat zijn de wetmatigheden van de gemeenschap waarin hij functioneert te (her)kennen om ze te gebruiken. Hij moet kunnen steunen op ervaring en historische kennis. Hij moet vertrekken van de feitelijke realiteit, zonder blauwdrukken, utopieën, of opvattingen over de ideale staat. Politiek heeft absoluut geen boodschap aan moraal. De mens handelt uit eigenbelang dus moet de politicus dat eveneens doen. Het is een kwestie van efficiëntie: het doel heiligt de middelen. Macchiavelli heeft een koude, scherpe, analytische blik op de mens en derhalve ook op de politiek. De politicus, de leider kan niet anders dan immoreel handelen: leugen, moord, geweld, wreedheid, ontrouw, vleierij behoren tot de mogelijke middelen om het doel te bereiken. Divide et impera; Si fecisti, nega; Fac et excusa zijn slechts enkele van de aanbevelingen. In ‘De heerser’ komen nog meer gelijkaardige aanbevelingen voor ze mogen alleen niet tot anarchie leiden; moeten dus met enig inzicht en steeds tot vermeerdering van eigen macht aangewend worden. Is Machiavelli voorstander van een bepaalde regeringsvorm? Neen, de omstandigheden, de context bepalen voor hem de regeringsvorm. Democratie vereist wel over het algemeen een hogere intelligentie- en ontwikkelingsgraad.

In discussie met Machiavelli kwamen aan bod:

  • Machiavellisme behoedt voor overdreven moralisme
  • Is politiek een techniek?
  • Kan een immorele politiek iets duurzaams realiseren?

Interessante discussiepunten die een boeiende uiteenzetting besloten. Zeer veel prikkelende ideeën die een grond van waarheid bevatten, tegelijk waar en niet waar zijn, nuancering behoeven. De politicus moet ervoor zorgen dat het ‘poein’ (technisch handelen) en het prattein (de praxis, the good practice), in een gezond evenwicht worden gebracht bij het creëren van een respectvolle samenleving. Doel en middelen schuiven dus voor zo’n politicus als het ware in elkaar. Machiavelli present op menig politicusbureau, een must misschien ook op dat van ieder die geïnteresseerd is in politiek.

image_previewBart Raymaekers (°1959) is gewoon hoogleraar en sinds 2013 decaan aan het Hoger Instituut voor Wijsbegeerte aan KULeuven. Hij doceert ethiek en rechtsfilosofie aan het HIW en aan de Rechtsfaculteit KULeuven. Zijn onderzoek spitst zich toe op de vraag naar de grondslagen van normativiteit en op de relatie tussen ethiek en recht. Hij publiceerde over Kant, Hegel en Machiavelli. Hij is auteur van o.m. Ethiek, recht en samenleving (2013), Ethiek. De basis (2012). Hij gaf gastcolleges aan Peking University (China) en Karoly Gaspar University (Budapest).

Zin en onzin van de gevaren van kernenergie | prof. dr. Nathal Severijns | VAM*****

Het debat rond kernenergie in ons land woedt al enige tijd en is onlosmakelijk verbonden met de politieke keuzes die dienen gemaakt om de elektriciteitsvoorziening te garanderen. Daarom nodigde de Vlaamse Academici Mechelen prof. dr. Nathal Severijns uit om zijn visie te geven over een aantal aannames in verband met kernenergie.

In een helder gestructureerde en gedocumenteerde presentatie had prof. Severijns het over 1. Atomen en atoomkernen 2. Energie uit atoomkernen 3. Soorten ioniserende straling 4. Belgische kerncentrales 5. Veiligheid – Fukushima/ Tsjernobyl 6. Kernafval 7. Kernfusie 8. Bedenkingen bij het Belgische elektriciteitsvraagstuk.

De principes van de huidige vorm van kernenergie (kernsplijting) en van kernfusie werden ons op een fascinerende didactisch-wetenschappelijke wijze uiteengezet. De spreker ging uitvoerig in op de voor- en nadelen van kernenergie, alsook op de mogelijke gevaren. In het hoofdstuk dat handelde over de soorten straling en de stralingsdosissen die ziekten kunnen veroorzaken of veroorzaakten in het verleden, plaatste hij de zaken in een verduidelijkend perspectief. Via een vergelijkende analyse van veiligheidsvoorzieningen van de reactoren van Fukushima en Tsjernobyl met de Belgische in Doel en Tihange wist hij zijn publiek te overtuigen van de hoge voorzorgsmaatregelen die België treft. De problematiek van de ‘scheurtjes’ in de stalen reactorvaten, hot issue in de media vandaag, kwam eveneens uitvoerig aan bod, en wel zonder stemmingmakerij. De reële veiligheidsdreiging komt echter uit een andere hoek.

Het kernafvalprobleem en zijn technologische oplossing, waaraan in ons land ook voortdurend gewerkt wordt – het Accelerator Driven System van het MYRRHA-project – zal uiteindelijk in staat zijn om de afbraakperiode van kernafval van 3000 jaar naar 300 jaar terug te brengen, aldus prof. Severijns.

De mogelijkheden van kernfusie als lange-termijn energiebron, zowel ‘warme’ als ‘koude’  kernfusie, bieden volgens de professor een hoopgevend perspectief op de toekomstige energievoorziening. Het publiek kreeg daarbij een prachtig videobeeld te zien van kernfusie – slechts een fractie van een seconde – in een reactor.

Ten slotte nam prof. Severijns de huidige problematiek van energievoorziening in ons land onder de loep en formuleerde onomwonden zijn kritische bedenkingen: te weinig of zelfs geen beleid, zo klonk het. We kunnen 50 procent van onze elektriciteit tegen 2025 niet vervangen. Er werd te weinig aan alternatieven gedacht in het verleden. We moeten kunnen blijven voldoen aan de vraag en die moet voor iedereen betaalbaar blijven. We moeten rekening houden met veiligheid en CO2 en waar mogelijk op hernieuwbare bronnen omschakelen. Maar de subsidiëring van de zonnepanelen lag veel te hoog, het windmolenpark op zee evolueert te traag. Overigens moet de overheid durven investeren in betere technologie op dit vlak. Niet de hoeveelheid wel de kwaliteit van de molens is belangrijk. En we moeten realistisch blijven, in ons land is wind- en zonne-energie niet constant beschikbaar dus 100 procent zoals in noordelijkere landen, halen we hier nooit. Maximaal 20 tot 30 procent. Ook gas- en stroomcentrales zijn geen volwaardig alternatief. Een kernuitstap vindt hij helemaal niet slim en nieuwe veilige centrales zijn duur, kosten 2 tot 3 miljard euro.

Hoe ziet hij dan de energievoorziening en – verdeling in de 21ste eeuw? Op middellange termijn: 1/3 hernieuwbare energie, 1/3 nieuwe kernreactoren, ADS-kernafvalverwerking 1∼4 gewone reactoren, 1/3 STEG-centrales. Op lange termijn moeten we naar een CO2-vrije productie met zowel hernieuwbare als kernenergie.

De voordracht bracht visie en inzicht en werd door het publiek op een zeer warm applaus onthaald.

NathalNathal Severijns doceert experimentele kern-  en deeltjesfysica.  Hij doet research in internationaal verband,  aan meerdere onderzoeksinstellingen  o.a. het CERN in Genève. Nathal Severijns is verantwoordelijk voor de masteropeiding medische stralingsfysica aan de universiteit. Hij  is  tevens het aansprekingspunt voor pers en communicatie in verband met ioniserende straling, radioactiviteit en kernenergie voor KULeuven.

%d bloggers liken dit: