Als het me raakt …

Wie het onwezenlijke debat tussen rector Herman Van Goethem (UA), Mia Doornaert en Minister Benjamin Dalle gisterenavond op De Afspraak zag in verband met haar column over ‘de jeugd van vandaag’ (Generatie watjes, DS) en niet in het minst over het onderstaande onderwerp, moet wel achterover gevallen zijn van verbazing. Toegegeven, professoren hebben niet altijd alle wijsheid in pacht maar wie het huldigen van een Ambassadeur van de Vrede in Kazerne Dossin een provocatie noemt, moet eerst goed weten wat de missie van dit, mij na aan het hart liggend museum, is. Ludo Abicht moest bij zijn boekvoorstelling De eeuwige kop van Jood, een geschiedenis van het antisemitisme eveneens uitwijken omdat Brigitte Herremans het nawoord schreef. Abicht waarschuwt ervoor dat dergelijke overtrokken reacties het antisemitisme juist aanwakkeren.

Waarom stapten tien wetenschappers uit de wetenschappelijke raad van Kazerne Dossin?

Maandagavond stapten negen leden uit de wetenschappelijke raad van Kazerne Dossin, het Memoriaal, museum en documentatiecentrum over Holocaust en Mensenrechten in Mechelen. Dinsdag steeg dat aantal naar tien nadat ook Dimokritos Kavadias (VUB) vertrok. De onenigheid tussen bestuursorganen over het evenwicht tussen herdenking van de Holocaust en actualisering van de mensenrechtenthematiek sleepte al even aan en zorgt nu voor een grote afvloeiing van de wetenschappelijke raad.

Waarover gaat het dispuut? Het dagelijks bestuur richt zich te veel op het herdenkingsluik, vinden de wetenschappers. Volgens de missie van de Kazerne Dossin moet er ook aandacht zijn voor het luik mensenrechten. De evenwichtsoefening tussen die twee zorgde in het verleden al voor discussie tussen de wetenschappelijke raad en het dagelijks bestuur. Bron: Knack-artikel 11/3/2020 van Dario Van Fleteren en Simon Demeulemeester

foto: pax christi

Op 12 december 2019 werden de nieuwe Ambassadeurs voor de Vrede van Pax Christi Vlaanderen in Mechelen tijdens een hartelijke huldiging in de bloemen gezet. De twintigste editie van de viering moest te elfder ure uitwijken van de Kazerne Dossin naar de nabijgelegen Predikheren-bibliotheek. In een brief die Pax Christi Vlaanderen drie uur voor aanvang van de feestelijkheden ontving, liet het bestuur van de Kazerne Dossin weten dat de huldiging niet in het gebouw van Kazerne Dossin mocht doorgaan, omdat sommigen van de laureaten niet op hun plek zouden zijn op de plaats waar vijfentwintigduizend mensen naar vernietigingskampen werden gedeporteerd.

Brief van Théas

In het inderhaast klaargestoomde huldigingsdecor las Annemarie Gielen bij haar verwelkoming een passage voor uit de brief van 30 augustus 1942 van Pierre-Marie Théas, medestichter van Pax Christi. Daarin sprak hij zich als bisschop van Montauban onomwonden uit tegen het antisemitisme van het nazi- en Vichy-regime en de gruwelijke barbaarsheid waarmee de Joodse medeburgers werden behandeld. Théas kreeg in 1969 de eretitel Rechtvaardige onder de Volkeren van Yad Vashem, voor het redden van Joden. Annemarie verwees ook naar de wake die Pax Christi Vlaanderen in 1995 hield op de binnenplaats van de Dossinkazerne, samen met de Joodse gemeenschap en in het bijzijn van kampoverlevende en bezieler van het museum Natan Ramet. Voormalig voorzitter van Pax Christi Vlaanderen Katlijn Malfliet werd ter gelegenheid van de jubileumeditie eveneens in de bloemen gezet. Zij riep de titel, die voor het eerst in 1999 werd toegekend, in het leven om rolmodellen die aan vrede werken in onze samenleving als ‘ambassadeurs’ en pleitbezorgers uit te sturen. Een mooie delegatie Ambassadeurs voor de Vrede van de afgelopen twintig jaar sloot bij de viering aan.

Radicale hoop

Journalist Peter Verlinden interviewde met professionele flair de laureaten voor een volle zaal. Brigitte Herremans schetste eerst hoe zij als 14-jarig meisje, gegrepen door de Shoah, met haar vader Israël bezocht. De nieuwsgierigheid naar Israël en Palestina leidde haar naar studies Arabisch en Bijbels Hebreeuws. De scherpe polarisering van de laatste jaren, die onder meer leidde tot haar uitwijzing uit Israël en de beslissing van Kazerne Dossin, is langzaam opgebouwd en gegroeid, zei Brigitte. “De tegenstand komt voort uit twee zaken: hoe wij kijken naar de Shoah en de herinnering eraan, en hoe wij kijken naar de situatie in Israël en Palestina. De manier waarop er met de herinnering aan de Shoah wordt omgegaan, wordt nu heel erg door Israël bepaald. Christelijke organisaties wordt vaak aangewreven dat zij in hun oproep tot recht en rechtvaardigheid te veel de Palestijnse kant zijn opgegaan, en dat zij het leed van het Joodse volk niet kunnen begrijpen.”

Kunstenfestival Watou – Taysir Batniji, Gaza – Untitled (Keys)

“Om de polarisatie die heel erg leeft te overstijgen, moeten wij teruggaan naar de fundamentele kwetsbaarheid van de mens. Ik put veel inspiratie uit Hannah Arendt. In donkere tijden kun je niet de Grote verlichting opzoeken, maar de kleine lichtjes. We moeten hoop koesteren en ons niet terugtrekken, niet uit het debat treden. Wij moeten er vanuit een zekere kwetsbaarheid en onze geschiedenis op wijzen welke lessen wij hieruit kunnen leren”. “Primo Levi kreeg in het concentratiekamp ook te horen dat niemand hem zou geloven, dat hij vergeten zou worden. Maar we lezen ‘Is dit een mens’ nog steeds, en getuigenissen zoals die van Primo Levi zorgden ervoor dat we de slachtoffers van de Shoah niet zijn vergeten. Dit bewijst dat we de radicale hoop moeten koesteren, ook in conflicten vandaag nog, dat de geschiedenis niet zal worden uitgeveegd.”

Over de rol die zij na haar uitwijzing nog kan spelen, zei Brigitte: “De verbondenheid met de mensen in Israël en Palestina blijft sterk. Het gaat ook niet over mijn persoon, maar over de mensen zelf en de transnationale verbondenheid tussen mensenrechtenactivisten. We kunnen kritiek hebben op de echokamers van sociale media, maar in mijn werk zijn sociale media vooral erg mobiliserend, ze voeden solidariteit.”

“De belangrijkste voorwaarde voor vrede in conflictgebieden – ook in Syrië bijvoorbeeld – is het respect voor de internationale basisverdragen én voor ‘de ander’. Die verdragen zijn de afgelopen vijf jaar meer en meer papier geworden. De staten moeten die verdragen ratificeren. Ontmenselijking kan je niet zomaar omdraaien, maar ik koester ‘radicale hoop’…”

Politieke onwil en menselijke waardigheid

Artsen Zonder Grenzen in België werd gelauwerd voor de redding van mensen op zee. Dr. Marc Biot, Operationeel directeur van AZG België, noemde in het gesprek met Peter Verlinden de keuze om daartoe over te gaan ’een natuurlijke keuze’, die voortkomt uit de acute nood van mensen. Hun werk op zee wordt hen door Europese landen niet in dank afgenomen, en zelfs belemmerd. Maar dat mag volgens Biot hulpverleners niet afschrikken om toch door te zetten. Hun nieuwe schip redde sinds augustus 2019 al meer dan 800 mensen uit de Middellandse zee.

Bron: Innemende huldiging van de nieuwe Ambassadeurs voor de Vrede | Pax Christi Vlaanderen

Hart boven haat | Pax Christi

Standpunt Vanuit het Platform Geen Gevechtsvliegtuigen werd deze reactie op de aanslagen in Brussel en Zaventem uitgestuurd. Pax Christi Vlaanderen onderschreef deze reactie, die in licht gewijzigde vorm verscheen op Knack.be

De blinde terreur heeft opnieuw toegeslagen. Ditmaal was ons land aan de beurt. We worden er pijnlijk aan herinnerd dat oorlog en geweld geen grenzen kennen. We rouwen over de slachtoffers van de aanslagen in Brussel, zoals we rouwen met alle slachtoffers van aanslagen en oorlogen in Irak, Syrië, Turkije, Ivoorkust, Mali en elders in de wereld.

Terrorisme bombardeer je niet weg

De aanslagen doen ons met verstomming slaan. Ze roepen onbegrip, machteloosheid en woede op. Ze doden de hoop, ze maken slachtoffers. Na de aanslagen in Parijs sprak de Franse regering oorlogstaal. Meteen werden de luchtbombardementen op Syrië opgevoerd. Maar de terreur slaat terug. Het is van belang dat we ons grondig bezinnen over ons antwoord op de terreurdaden in Brussel. We mogen de fouten uit het verleden niet meer herhalen. De war on terror duurt nu al jaren. Verschillende militaire interventies later, in Afghanistan, Irak, Libië,.. hebben ze in geen van de landen vrede en stabiliteit gebracht. Integendeel, het recept draagt bij aan de kwaal. Ze creëren de voedingsbodem voor terreurgroepen als de Islamitische Staat. Ze negeren ook de wortels van de haat.

Geweld en terreur komen niet zomaar uit de lucht vallen. In het Midden-Oosten groeit een generatie jongeren op zonder enig perspectief. Corrupte elites en militaire machthebbers maken er elke democratische verandering van onderuit onmogelijk. Met veel van die regimes onderhouden we goede betrekkingen. Dat onder meer Saoedi-Arabië en Qatar religieus extremisme voeden in de regio (en ver daarbuiten) en extremistische groepen bewapenen is al lang bekend. Dat dit gebeurt met Europese wapens weten we ook. Maar onze overheden laten hun belangen primeren en sluiten hun ogen voor de gevolgen.

We moeten eindelijk eens de grondoorzaken van het geweld aanpakken en vuur niet met vuur beantwoorden. Er is een coherent beleid nodig waarin economie, diplomatie en alle andere vormen van buitenlands optreden op elkaar afgestemd zijn. Echte veiligheid is meer dan de afwezigheid van geweld. Menselijke veiligheid is werk maken van een economische, sociale en ecologisch duurzame samenleving. Is tolerant en respectvol zijn voor andere culturen. Europa onderschrijft heel wat waarden, maar is niet altijd even consequent in het uitdragen ervan. Nu kiezen we voor investeringen in militaire apparaten, verkwisten we geld aan nieuwe gevechtsvliegtuigen en moeten de defensie-uitgaven omhoog. Dat is het foute antwoord.

#dailyracism?

We mogen niet in de val trappen van de terreurorganisaties die haat en verdeeldheid willen zaaien met hun acties. Over religies en culturen heen is het belangrijk dat we solidair en eensgezind reageren. Net na de aanslagen van 9/11 kwamen mensen uit de Arabisch-Amerikaanse gemeenschap aan het woord die hun bezorgdheid uitdrukten over het groeiende haatklimaat. We zijn 15 jaar verder, en toch is dat net aan het gebeuren.

De vermoedelijke daders van de aanslagen in Brussel en Parijs groeiden hier op. Ze radicaliseerden hier. Sommigen van hen trokken vervolgens naar Irak of Syrië. Ze zitten met gevoelens van ongenoegen over de plaats die ze niet krijgen of vinden in de samenleving. Nog teveel jongeren worden geconfronteerd met drempels om op volwaardige wijze deel te nemen aan onze samenleving. Om te vermijden dat ze voer worden voor fanatisme, zullen overheden meer moeten investeren in kwaliteitsvolle toegang tot onderwijs, de arbeidsmarkt en cultuur voor iedereen, in een samenleving waarin respect heerst voor ieders geloof en overtuiging.

Als de democratie in gevaar is, is minder democratie niet de oplossing

Naast een duurzaam buitenlands beleid moet een verstandige aanpak staan van de binnenlandse terrorismedreiging. Vanuit de sense of urgency wordt beleid gemaakt dat in andere omstandigheden ondenkbaar zou zijn. Politie en gerecht moeten hun werk kunnen doen om de daders te vatten en te berechten, maar dit moet gebeuren binnen de grenzen van de democratische rechtsstaat.

Dat we niet ons heil moeten zoeken in meer repressie, maar juist investeren in de samenleving waarin iedereen zijn plaats vindt. Stoer krachtdadig optreden kan bijdragen aan een psychologisch gevoel van veiligheid, maar zelfs een volledig leger in de straten van Brussel kan het risico op een aanslag nooit helemaal herleiden tot nul.

Reactie vanuit het Platform Geen Gevechtsvliegtuigen

Legerkolonel: ‘Nieuwe gevechtsvliegtuigen kosten 15 miljard euro’

Op 24 april 2016 organiseert de vredesbeweging in Brussel een Nationale Manifestatie tegen de aankoop van nieuwe gevechtsvliegtuigen. Meer informatie op geengevechtsvliegtuigen.be

Lees ook het dossier dat de visie van Pax Christi Vlaanderen op internationale vrede en veiligheid uiteenzet (november 2015).

Petitie geen gevechtsvliegtuigen

bron: www.paxchristi.be

 

Pax Christi | Vermandere en Laporte geëerd als Ambassadeurs voor de Vrede

1465348_296757890449228_964846341_nIn vergadercentrum De Stroming in Antwerpen zijn woensdagavond de titels van Ambassadeurs voor de Vrede overhandigd aan kleinkunstenaar Willem Vermandere en Jaklin Laporte, bekend van het project “De Pestjuf”. De titels zijn een initiatief van vredesbeweging Pax Christi Vlaanderen en worden jaarlijks uitgereikt aan mensen die volgehouden inspanningen hebben geleverd voor vrede, verbondenheid en mensenrechten.Willem Vermandere, naast zanger en muzikant ook auteur en beeldhouwer, schreef volgens Pax Christi van bij het begin van zijn carrière “behalve treffende en minzame liedjes over “gewone” mensen en alledaagse dingen, ook beklijvende chansons over de Grote Oorlog en de Westhoek waarin hij de gruwel en de absurditeit van oorlog poëtisch verwoordt”. Pax Christi looft ook de maatschappijkritische liedjes van Vermandere, zoals “Bange Blanke Man”. De gepensioneerde lerares Jaklin de pestjuf praten met kinderen hoe doet ze dat  Laporte is als laureate een wat minder bekende naam. Laporte was echter jarenlang de drijvende kracht achter “De pestjuf”, een project dat pestgedrag tegengaat door kinderen de mogelijkheid te bieden om hun angsten en woede te uiten. Na haar pensionering ging Laporte verder met vorming van ouders, leerkrachten en studenten om “op een geweldloze manier, met respect voor de andere, te communiceren om tot een duurzaam resultaat te komen. Willem Vermandere mocht woensdag zelf voor de muzikale afsluiter van de uitreiking zorgen”. [bron: deredactie.be Vermandere en Laporte geëerd als Ambassadeurs voor de Vrede] foto: pax christi .

 

Brood is leven – vasten voor het Syrische volk | Pax Christi Vlaanderen

Brood is leven – vasten voor het Syrische volk | Pax Christi Vlaanderen.

Pax Christi Ambassadeur voor de Vrede - Rudy Vranckx - VRT-journalist
Pax Christi Ambassadeur voor de Vrede – Rudi Vranckx – VRT-journalist

Human Rights Watch: Government attacking bread lines (30/08/2012)

Bombardement op bakkerij in de Syrische stad Halfaya. (deredactie.be – 23/12/2012)

Terzake drukt op de pauzeknop voor Syrië (Terzake – 30 januari 2013)

Nonviolence for the Third Millennium – Simon Harak S.J.

“Als we in gemeenschap vasten gebruiken wij onze honger in zekere zin als motor voor
het streven naar vrede en gerechtigheid voor een bepaalde groep mensen, wie zij ook
zijn. We brengen de honger van degenen voor wie we vasten in de politieke entiteit en we
roepen die politieke entiteit tot een reactie op. ” pater Simon Harak, SJ

Mijn godsdienst leert mij dat men moet vasten en bidden, telkens wanneer er een nood
is die men niet kan lenigen.” Mahatma Gandhi

%d bloggers liken dit: