Stem voor je favoriete gedicht! – 4

peter_verhelst

Peter Verhelst is de vierde in de rij van de 5 dichters die dingen naar de Herman De Coninckprijs 2017, de winnaar kennen we op 24 januari. 5 gedichten dingen naar een ereplaats op de Gedichtendagposter. Wat is jouw favoriet? Doe mee en maak kans op een boekencheque of een uitnodiging voor twee om de prijsuitreiking bij te wonen in de Arenbergschouwburg in A’werpen.

Stem en win!

Stem voor je favoriete gedicht! – 3

hannah_van_binsbergen

Hannah van Binsbergen is de derde in de rij van de 5 dichters die dingen naar de Herman de Coninckprijs 2017, de winnaar kennen we op 24 januari. 5 gedichten dingen naar een ereplaats op de Gedichtendagposter. Wat is jouw favoriet? Doe mee en maak kans op een boekencheque of een uitnodiging voor twee om de prijsuitreiking bij te wonen in de Arenbergschouwburg in A’werpen.

Stem en win!

Stem voor je favoriete gedicht! – 2

roland_jooris

Roland Jooris is de tweede in de rij van de 5 dichters die dingen naar de Herman De Coninckprijs 2017, de winnaar kennen we op 24 januari. 5 gedichten dingen naar een ereplaats op de Gedichtendagposter. Wat is jouw favoriet? Doe mee en maak kans op een boekencheque of een uitnodiging voor twee om de prijsuitreiking bij te wonen in de Arenbergschouwburg in A’werpen.

Stem en win!

Stem voor je favoriete gedicht! – 1

eva_gerlach

Eva Gerlach is de eerste in de rij van de 5 dichters die dingen naar de Herman De Coninckprijs 2017, de winnaar kennen we op 24 januari. 5 gedichten dingen naar een ereplaats op de Gedichtendagposter. Wat is jouw favoriet? Doe mee en maak kans op een boekencheque of een uitnodiging voor twee om de prijsuitreiking bij te wonen in de Arenbergschouwburg in A’werpen.

Stem en win!

‘Bericht voor de toekomst’ van Laurence Vielle vereeuwigd op de muren van Kasteel d’Ursel – Dichter des Vaderlands

Kasteel d’Ursel – Hingene (B) – foto: frie peeters

Voor het project Schrijf en blijf. Voor altijd in het kasteel schreven Dichter des Vaderlands Laurence Vielle en de Jonge Dichters des Vaderlands Jens Meijen (Nederlandstalig) en Antoine Vermeersch (Franstalig) samen met andere dichters en schrijflustigen een boodschap voor de toekomst. Kalligraaf/kunstenaar Brody Neuenschwander schrijft alle teksten op de muren van Kasteel d’Ursel die enkel tijdens het openingsweekend, vrijdag 10 maart tot zondag 12 maart 2017, te bekijken zijn. Hierna verdwijnen ze achter het gerestaureerde behang. [cursief & vetjes, BK]

Bericht voor de toekomst

Ik schrijf je uit een land waar de noordpool op drift is geslagen
motoren verpesten de lucht
en kleuren onze longen zwart
kinderen draven in de schermen
dieren worden in ijltempo geslacht
om onze pensen flets vlees te voeren
we kopen verbruiken gooien weg
de tijd vliegt vliegt en vliegt
we maken het wapen dat ons allemaal uit zal roeien
gewoon door een knop in te drukken
we verdelen de planeet met onzichtbare lijnen
die je niet mag overschrijden als je asielzoeker bent
we dromen ervan de ruimte te veroveren
om een andere aarde uit te hongeren
onze broeders sterven van honger en van kou
op de trottoirs van de rijkemensenlanden
oudjes creperen in sterfhuizen
het water het mooie ruisende water
wordt gefilterd om onze dorst te lessen
In je hart dat morgen zal kloppen
zal iets van mijn hart zingen
zing ja zing het morgen van vandaag
je leest deze woorden omdat je leeft
vier het leven dat verstrijkt
loop loop trek over de wegen
en hou ja hou hand in hand met alle anderen
van de wereld die jou toebehoort
en vind met je lippen en je adem
de woorden uit van je gedicht
lichtend vlees voor de kinderen van morgen.

Laurence Vielle

Boodschap aan de toekomst

Donald Trump is president; Google een leger. Haat gloeit op in alle landen; de noordpool zweet haar angsten uit. De wereld heeft koorts. Volgens ons duurt het niet lang meer.
We trekken bloedrode krijtstrepen over de aardkorst. Spuwen rookpluimen de hoogte in.
We tasten de grens van onze menselijkheid af, proeven van het leven als machine. Met voorzichtige slokken. Nu nog.
We graviteren rond de luwte van de cyberspace. Staan aan de rand van een mandarijnkleurig ravijn. Smokkelen herfstbladeren in jaszakken.
De geur van een vermoeid woud –
kennen jullie dat nog?
Het gevoel van erwtensoep en griep –
Alles moet maakbaar zijn; ook wij – het verleden balanceert op onze lippen. Kantelt in een rozenstruik.
Durf twijfelen.
Durf weerstaan aan de vervreemding.
Blijf mens

Jens Meijen

Bron: Dichter des Vaderlands / Poète National / Nationaler Dichter

Identiteit, diversiteit en mededogen | Kunstenfestival Watou 2016

 

Requiem voor Watou kopte  De Tijd, Geen mededogen voor Watou lezen we in nrc.nl, Alleen maar verliezers in dit verhaal meent Het Laatste Nieuws,  Afscheid in schoonheid  weet Knack. Echter, deze week dook in de pers plots een ander bericht op namelijk Kunstenfestival Watou naar Raad van State na verlies erkenning. Hoop voor Watou dus want bij de beoordeling van het dossier liep een en ander fout. Donderdag 14 juli, trok ik naar Watou, het kleine kunstdorpje aan de Schreve. Daar was het op een doordeweekse dag om 11 u. al behoorlijk druk. Het weer zat mee, zonnig met een lichte bries, fijn wandelweer om de kunstroute langs 11 locaties te lopen, poëzie te proeven, de kunstwerken op me te laten inwerken en ook wat foto’s te maken. De laatste editie van Watou: de mooiste ooit  las ik in De Morgen en ik was uiteraard benieuwd of ze het bij het rechte eind hadden. Maar om het met Fred Eerdekens , Belgisch beeldend kunstenaar, te zeggen: I hate words, 2005. Omwille van de frustratie die ontstaat  als je niet de geschikte woorden vindt om de realiteit van het verhaal achter de mens weer te geven. Als we met taal de wereld konden doorgronden dan zouden beide elkaar perfect spiegelen. Niet zo. Ik laat het woord dus aan mijn imperfecte foto’s op de onderstaande wandellink (een klik op de foto’s vergroot de weergave) en bij dit inleidende stukje. Ze proberen een beeld op te hangen van mijn verwondering.

Toen ik die avond het nieuws over Nice  vernam in het late journaal, dacht ik aan Cleon Petersons  Masters of Death, 2016.  Hij pint zijn strijdende figuren vast middenin een brutale daad. Door de overkill aan geweld in de media treedt gewenning op, er ontstaat een afstand tussen ons en de gebeurtenissen die resulteert in een gebrek aan mededogen dat groeit omdat veel mensen zich in onze maatschappij outsider voelen. Volgens hem kan kunst in dit verband een belangrijke verbindende rol spelen. De Poezienema-documentaire op het festival toont precies hoe een multiculturele tienergroep poetry slammers We are poets uit Leeds zich via hun teksten een plek in de wereld veroveren en blijk geven van een bijzondere maatschappelijke betrokkenheid.

Bron: Recreatieve wandelroute: Kunstroute – Kunstenfestival Watou 2016

Bezoek – Maarten Inghels

Waar we ons bevonden op 22/3 toen we de ontstellende berichten over de aanslagen in Brussel vernamen, zullen we wellicht nooit vergeten. Mijn radiowekker – op zes uur en Radio 1 afgesteld – was al een paar uur  met het programma De ochtend bezig toen plots het bericht over de aanslag op Zaventem binnenliep. Griep en koorts had me al een paar dagen in zijn greep en ik twijfelde of ik tussen waak en slaap wel goed had gehoord. Helaas, ja. De vertrekhal was het doelwit geworden van zelfmoordterroristen. Klaarwakker volgde ik nadien de nieuwsupdates op Radio 1 waar meteen alle prioriteit aan de gebeurtenissen gegeven werd en , jawel, amper een uur later hoorde ik dat ook in het metrostation Maalbeek een zo mogelijk nog vreselijker aanslag was gepleegd. Het verdere verloop van de dag en de week is ons genoeglijk bekend. De internationale commentaren, de beschuldigingen, het interne gekibbel, de internationale solidariteit brachten me in een gemengde gevoelens-modus: de beste stuurlui staan immers altijd aan wal wat niet wegneemt dat moet uitgespit worden waar het in de toekomst nationaal en internationaal beter kan. Leerkrachten uit multiculturele scholen weten al lang waar de klepel hangt, welke ‘frustraties’ onder de jongeren leven en waar en hoe radicalisering ontstaat. Wat zich zondag op het Beursplein afspeelde, leek me in dat verband geen akkefietje, ook Duitsland kampt ermee.

Maar de insteek voor mijn logje was 22/3, hoe en of we het ons zullen herinneren. Maarten Inghels schreef zijn gedicht Bezoek. Gedurende de paaswake van 26/3 wijdde onze parochiepriester er in zijn homilie ook een gedachte aan: waar was god op het tijdstip van de gruwel? Hij was, volgens hem, tussen de slachtoffers in Zaventem en Maalbeek en weende. Mijn gedachten gingen op dat ogenblik naar het schreeuwen van het kind in metro Maalbeek en ik kreeg het ijzig koud. Evolueren naar een warme samenleving, naar een samenlevingsniveau 4 wordt een moeilijke maar niet onmogelijke opdracht, een gedeelde verantwoordelijkheid.

%d bloggers liken dit: