Jusqu’ à la garde – Xavier Legrand

Dit zenuwslopende scheidingsdrama is het regiedebuut van de Franse acteur Xavier Legrand. Jusqua’ à la garde won zowel de prijs voor Beste Regie als die voor Beste Debuut op het filmfestival van Venetië vorige zomer. Het is met een KNACK CLUB-vrijkaart (♥) dat ik donderdagavond de prent in avant-première in BOZAR Brussel kon gaan zien. Na de projectie volgde nog een kort onderhoud met de regisseur en de producer waarin Legrand uit de doeken deed hoe hij tot het thema van de film kwam en zijn acteurs coachte.

Tijdens de scheidingsprocedure van haar man besluit Miriam (Léa Drucker) de volledige voogdij over hun 11-jarige zoon Julien (Thomas Gioria) aan te vragen, om hem te kunnen beschermen tegen haar gewelddadige ex Antoine (Denis Ménochet). Wanneer de rechter echter besluit om een gedeelde voogdij toe te kennen, voelt Julien zich verscheurd tussen zijn ouders, en is hij vastbesloten om er alles aan te doen om het ergst denkbare te voorkomen. Hun volwassen dochter Joséphine (Mathilde Auneveux) heeft eerder al de band met haar vader verbroken.

Xavier Legrand inspireerde zich op de wereld van de klassieke Griekse tragedie die hoofdzakelijk over conflicten tussen bloedverwanten gaat (Antigone, Phaedra, Oedipus …) en vatte het idee op om, afgaande op de actualiteit in Frankrijk, waar om de drie dagen een vrouw sterft door huiselijk geweld, die tragiek naar een hedendaags theaterstuk te verplaatsen. De theatertekst werd uiteindelijk filmscript en film. De 11-jarige Julien typecasten en voorbereiden op zijn toch wel zware rol is met de grootste omzichtigheid en begeleiding gebeurd. De dramaturgie voert langzaam via een expositio waarin we de personages, de tijd, de ruimte en de motor van de handeling leren kennen naar een absolute climax waarna de onontkoombare ondergang van de gewelddadige protagonist Antoine volgt. Legrand slaagt erin om hierbij elk cliché te vermijden.

Jusqua’ à la garde is hard en confronterend en voert een narcistische protagonist op die zijn hele entourage ontwricht en meesleept van de eis tot gedeelde voogdij naar een persoonlijke, onontkoombare ‘garde à vue’ of ‘hechtenis’.

Enkele recensies:

Technically, Custody was made in a sober and realistic style. In lieu of a traditional score, Legrand pays attention to the sounds that surround the characters, which can sometimes seem alarming and menacing in the film’s complex sound design. Production designer Jeremie Sfez’ locations underline the anonymous, working-class setting of the story, which in turn suggests that it’s not the only such story happening in France today. – The Hollywood Reporter

This low-key, yet high-impact study of domestic abuse builds from a joint-custody hearing to a terrifying confrontation with a violent ex. – Toronto Film Review

Regie: Xavier Legrand
Cast: Denis Ménochet | Léa Drucker | Thomas Gioria | Mathilde Auneveux
Genre: Thriller / Drama
Herkomst: Frankrijk
Speelduur: 94 minuten

Deux jours, une nuit – Jean-Pierre en Luc Dardenne*****

 

Dankzij Knack Club-vrijkaarten de kans gekregen om deze prachtige Belgische film te zien in Kinepolis Leuven:

Jean-Pierre en Luc Dardenne werken in het voor hun vertrouwde genre van het sociale drama, het kader voor een heel persoonlijk en zeer ontroerend relaas. Voor het eerst voegen ze daar een interessant element aan toe: ‘Deux jours, une nuit’ is een heuse psychologische thriller […] De film is feilloos opgebouwd. Het gevaar bestond er natuurlijk in dat de vertelling repetitief zou worden, aangezien Sandra steeds dezelfde vraag aan verschillende mensen moet gaan stellen. Maar de Dardennes zijn daarvoor te intelligente scenaristen. Ze weten op gepaste momenten, heel subtiel, de spanning weer op te drijven. Het allereerste telefoontje dat Sandra doet, de “test case” zeg maar voor de gehele onderneming, doet je op het puntje van je stoel zitten.Geen enkele seconde in de film is niet van belang. Zelfs een woordeloos shot van Sandra op de bus, onderweg naar een volgende, mogelijks verpletterende teleurstelling, is vol van betekenis. In Marion Cotillard hebben de regisserende broers ook een droom van een hoofdrolspeelster gevonden. Voor het eerst werken ze met zo’n grote naam: Cotillard is Oscarwinnares voor haar vertolking van Edith Piaf en een volwaardige superster van de Europese film. Ze laat haar inherente glamour achterwege en gaat helemaal op in het Dardenne-universum. In al die lange takes speelt ze met een rauwe overtuiging en een inherente droefheid, gecommuniceerd via Cotillards grootste instrument: die prachtige, hypnotiserende ogen [bron: Cobra.be Deux jours, une nuit – Jean-Pierre en Luc Dardenne] De broers Dardenne hebben op het filmfestival in Cannes de prijs van de Oecumenische Jury voor hun hele oeuvre in ontvangst genomen. Volgens deze jury geeft hun werk blijk van “een diepe menselijkheid” en “zetten ze de evangelische waarden voorop”. In hun dankwoord zeiden de broers “erg vereerd” te zijn door deze erkenning.[bron: deredactie.be Filmfestival van Cannes]

 

 

I, Anna – Barnaby Southcombe***

Ik had de kans om via Knack Club de film I, Anna van regisseur Barnaby Southcombe te zien. Spannende thriller met prachtig acteerwerk van Charlotte Rampling die de hele film draagt. Al is  Cobra, de cultuurwebsite van de VRT, minder lovend over de film toch heeft deze prent mij tot het einde in de ban gehouden . Het ‘style over substance’ en de ‘elegische mood’ leken me eerder sterkte- dan zwaktepunten. Ook de bijzondere montage schrijft zich in op de creditzijde. Vooral de slotscène is erg aangrijpend en nestelt zich als een klassieke ‘catharsis’ in het geheugen.

%d bloggers liken dit: