Verzet in beelden – Mu.Zee – Oostende

Mary Evans (1963°) is geboren in Nigeria en arriveerde op zesjarige leeftijd in Londen. Ze werd geconfronteerd met een totaal nieuw systeem, een nieuwe taal, nieuwe gedragscodes, ongeschreven regels, liedjes en verhalen. Geleidelijk aan verloor ze de ritmes en de taal uit haar vroege jeugd. In haar creaties kiest ze voor beelden die een universele betekenis hebben, die gemakkelijk leesbaar en toegankelijk zijn. Ze onderzoekt welke invloeden vluchtelingen ondergaan; wat ze onthouden en vergeten; hoe ze onomkeerbaar zijn veranderd. Haar thema’s: identiteit, bezit, vervreemding, herinnering en verlangen.

Tableau Vivant, 2017  dat in Mu.Zee  tegenover La famille en lecture, 1937 van Frans Masereel hangt, toont een landschap met silhouetten dat doet denken aan een historisch tafereel. De silhouetten zijn uitgesneden uit bruin inpakpapier, een verwijzing naar ras en huidskleur. Haar taferelen gaan niet over een specifieke gebeurtenis, maar verhalen over algemene thema’s uit het collectief historisch en hedendaags bewustzijn. Vele hedendaagse gebeurtenissen beschouwt ze als een herneming uit het verleden.

Terecht want 80 jaar geleden schilderde Frans Masereel, op aanraden van zijn vriend Henry Van de Velde, het grote olieverfschilderij La famille en lecture voor het Belgische paviljoen op de Wereldtentoonstelling van Parijs, waar de paviljoenen van de totalitaire ideologieën van het fascistische Duitsland en het communistische Rusland tegenover elkaar stonden. Het schilderij bevat veel elementen die ook in andere werken van Masereel voorkomen. Ondanks de talloze aanklachten die hij tekent, schildert en uit hout snijdt, blijft de mens in zijn werk solidair en bewust aan een betere toekomst denken.

 

Met dank aan de bezoekersgids van de tentoonstelling.

Van goden en mensen en Syrische christenen

Vandaag stelde ik me de vraag: wat gebeurt er met de Syrische christenen?

Omdat ze net als de alawieten tot een confessionele minderheid behoren (10%), zouden ze, omdat Assad hen gedoogde, altijd het regime gesteund hebben. Syrië liet na de oorlog tussen Israël en de Hezbollah, christenen uit Libanon toe op haar grondgebied en ook de oorlog in Irak dreef christenen die er woonden over de grens naar Syrië. Hoewel zij tot op heden, zoals ik in verschillende getuigenissen las, meestal in een harmonische verstandhouding met de moslims samenleefden, blijken ze nu door jihadrebellen vervolgd te worden. Het sectarische geweld heeft ook hen tot doelwit gemaakt zodat ze opnieuw moeten vluchten. Christenen in Syrië bevinden zich net als in Irak tussen hamer en aanbeeld.

Terry Waite, ooit in 1987 gedurende 1763 dagen gegijzeld door de jihad in een Libanese isoleercel toen hij  op vreedzame wijze probeerde te onderhandelen om gegijzelden vrij te krijgen, vertelt in de CNN footage over de situatie van de christenen die gevlucht zijn uit het noordoosten van Syrië ( Homs en Aleppo) en nu in Libanon, in de dorpen net over de grens, een onderkomen hebben gezocht.