Blogthema

Deze foto is een detail van het kunstwerk ‘Hoop’ (2010) van de Vlaamse ceramiste Natasja Lefevre (°1968 ). Het was één van de kunstwerken op het Kunstenfestival Watou 2011. Nu dit kunstenfestival ter ziele gaat door de besparingen van Vlaams Minister van Cultuur, Media, Jeugd en Brussel, Sven Gatz (OpenVLD), en 2016 de laatste editie wordt, heb ik besloten mijn website om te bouwen. Achtergrondfoto wordt blogthema. 

“De oorspronkelijkheid van de beelden ligt niet in het feit dat woorden tekort schieten -al verdrijft de rede het mysterie – maar in het direct contact met het trauma: door de klei te duwen naar de confrontatie met het besef, te drijven naar het vitale” – Natasja Lefevre.

“… in zuivere klei gemaakte sculpturen zoals ‘Hoop’ evoceert de beladen stilte een subliem gevoel van tijdloosheid. Lefevre werkt vaak in reeksen rond een vast thema of een specifieke vormstructuur. Vanuit een hunker naar communicatie plaatst ze de beelden vaak in een groep samen. Voor  Natasja Lefevre is het beeld een weerspiegeling van het onbewuste waar de kwetsuren zich verschuilen en tonen.” – Lieve Defour en Fiorella Stinders in “Tussen taal en beeld”- Watou 2011.

“Zo heeft Nastasja Lefevre in een kamer van een klooster tientallen kinderlaarsjes neergezet. De laarsjes staan mooi in rijen geordend, als ging het om een gedisciplineerde klas. Op zich is zulks niet veel zaaks, tot men kijkt door het venster van de kamer. Dat venster ziet uit op de tegenoverliggende begraafplaats die paalt aan de kerk.De aanblik doet even verstijven, want ook daar staan de grafstenen strak op een rij. De repetitieve orde van het kerkhof herinnert aan de opgelegde orde op school. De dril duurt gans het leven, tot over de dood. De straat die het kloostergebouw van het kerkhof scheidt, kan de bezoeker met enige verbeelding aanzien voor de Styx, de rivier uit de Griekse mythologie, die elke mens moest oversteken bij zijn overlijden” – De Tijd, 12 juli 2011.

“One of the most arresting works at this year’s festival is the installation “Hope” by ceramic artist Natasja Lefevre. A native of the coastal town Nieuwpoort, Lefevre’s haunting installation, which shows 200 pairs of children’s boots in a convent prayer room, captures two sides of remembering. “the duality of our existence fascinates me; I play with the concept in much of my work,” says Lefevre. In “Hope” lies a “duality of the recognisable shape and the empty inner space to which the viewer’s gaze is constantly drawn. But rubber booties are also symbolic of a child that begins to explore the world. As a child, I loved my booties because I never had to ask anyone to help me tie my shoelaces.” the rows of boots fill a tiny prayer room that faces Watou’s graveyard, filled with row upon row of tombstones. “there is something haunting about the repetitiveness of the boots, which is repeated in the tombstones,” Lefevre explains. “Together they symbolise the beginning and the end of life.” – Flanders Today, 10 augustus 2011.