Het stille weten

Scheppingsnacht
en heilig vuur.
Uit dode resten wordt het aangeblazen,
met het ongrijpbare vermoeden
dat leven niet kan uitgewist.

De sintels van datzelfde vuur
moeten gesmeuld hebben
in de gedachten van de vrouwen,
die kille ochtend
toen zij naar het graf teruggingen.
De leegte die zij vonden
was niet leeg.
Ze kreeg betekenis.
Er was een vreemd onschendbaar licht.
De pas ontloken tuin
begon te bloeien.

Voeg je bij hen.
Ga zonder vrees de weg van dit bestaan.
En straal het stille weten uit
van opstanding.
Omwille van een oeverloze liefde.

Kris Gelaude


uit: Voor wie verstilling zoekt - Impressies en gedachten

Advertenties

Drie nagels – Jan Vanriet

Het schone is niet alleen een vorm van hoop, het is de metamorfose van de hoop. Het schone is praktisch synoniem met hoop en gratuïteit. Ik ben er innerlijk van overtuigd dat het schone therapeutisch is. Het is een therapie aangepast aan onze tijd. – Godfried Danneels

In een bijdrage op Kerknet van 16 maart ll. en naar aanleiding van het overlijden van Kardinaal Godfried Danneels (1933-2019) gaf Lieve Wouters inzage in zes werken uit zijn privékunstcollectie zoals die zijn opgenomen in het boek Uit de kunst – De keuze van de kardinaal, Halewijn, 2009. en in zijn visie op schoonheid. Tot die collectie behoort o.a. het werk Drie nagels van Jan Vanriet.

Jan Vanriet (o1948) is de kunstenaar van de paradox. Vaak wordt hij omschreven als een ‘literair schilder’ – een titel die hij met trots voert, als was het een geuzennaam. Stijl en verhaal zijn voor hem van even groot belang. Vanriet zegt nadrukkelijk dat zijn werk een boodschap heeft, een woord dat volgens hem te lang weggehoond werd.


‘Drie nagels’ van Jan Vanriet. Zijn ‘Testamenta’ is een reeks schilderijen met het Oude en Nieuwe Testament als onderwerp. © Halewijn

De Tweede Wereldoorlog, Auschwitz, pogroms, fatale liefdes, stalinisme en nazisme zijn vaak terugkerende onderwerpen in zijn oeuvre van de laatste twintig jaar. Toch is het lang niet altijd meteen duidelijk ‘waar een schilderij over gaat’. De tekens zijn meerduidig, de beelden ontwrichtend. Hij nodigt ons uit om langzaam te kijken. Vanriet mengt, transformeert en assembleert beelden tot er nieuwe betekenissen ontstaan. Er woelt veel onder het oppervlak van verf en doek.

Vanriet etaleert zijn boodschap niet, schreeuwt zijn ongenoegen of zijn gelijk niet uit. In zijn schilderijen heerst een vaak oorverdovende stilte, hoeveel volk er ook op de been is. Zijn werk is vaak van een bevreemdende, poëtische schoonheid. De schoonheid van de gruwel, de poëzie van het onheil. – Eric Rinckhout in DBNL

Dwarsbomen

Op mijn vertrouwde wandelpad gisteren, ‘dwarsbomen’. Dingen die je belemmeren vooruit te komen, je pad doorkruisen, je nopen stil te staan en een uitweg te zoeken of een ommekeer te maken. De eerste kolos liet gelukkig wat lage ruimte bij de grond om er onderdoor te kruipen, bij de tweede was al een weggetje erlangs gebaand. Van dwarsbomen naar dwarsbalken en alle pijn en frustratie die ze kunnen veroorzaken in een mensenleven, een kleine gedachtesprong, een mindful moment.