Ensimismamiento – ver-innerlijking – Ellen Marie in Hof ter Loonst – Kampenhout

The drawings play with the fragile space between movement and stillness. They reflect the timeless moment that lies in between inner peace and outer chaos – Ellen Marie

Ellen Marie is een Belgische kunstenares die op twintigjarige leeftijd naar Spanje trok. Ze studeerde in 2017 af aan de Barcelona Academy of Art waar ze het traditionele teken- en schilderprogramma volgde en na haar studies ook les gaf.
Na haar eerste solotentoonstelling “Metamorphosis” die in maart 2019 in het Vlaams Brabantse Perk plaatsvond, werkte ze zes maanden in afzondering in een Spaans buitenverblijf.
Op 6 september opende ze daar haar expositie ”Ensimismamiento” wat letterlijk betekent het in zichzelf keren of ‘ver-innerlijking’; een reeks houtskooltekeningen van dansende en in elkaar verstrengelde figuren.
Helaas teisterden in september hevige stormbuien en overstromingen de hele regio dagenlang, waardoor de tentoonstelling letterlijk in het water viel.
Daarom besloot ze om de werken naar België te brengen en ze daar een tweede keer voor te stellen op een unieke locatie in de gemeente waar ze opgroeide namelijk Hof ter Loonst in Kampenhout.

Hof ter Loonst – Kampenhout

Het 12de eeuwse Hof ter Loonst bood van begin november tot vanavond een onderkomen aan een prachtige reeks houtskooltekeningen. Een verzorgde Engelse brochure met uitleg over de werken kon de bezoeker helpen bij de onstaansgeschiedenis en de interpretatie van de tekeningen.

De projectie van een videointerview liet je kennismaken met de kunstenares en haar werk.

Indrukwekkend is het werk Samsara, 2019. De figuren op deze tekening lijken uit een droom te komen. Ze baden in een melancholische sfeer en hun verstrengelde lichamen vormen een horizontale acht. De acht, het symbool voor oneindigheid, leidt meteen naar de betekenis van de titel van het werk. Saṃsāra verwijst immers naar de cyclus van dood en wedergeboorte van de wereld. Deze nymfen, in het ongewisse over de ware reden van hun bestaan, vertellen het verhaal van de hele mensheid. Tijdelijk verloren in een draaikolk van lijden en onwetendheid wordt de ontsnapping aan saṃsāra de laatste bestemming van elk individu.

In haar eerste schetsboeken reeds begon Ellen Marie het beeld van verstrengelde lichamen te exploreren. Zoekend naar een weg om haar visie openbaar te maken, oefende en verfijnde ze haar vaardigheden om dit werk tot leven te kunnen brengen. Volkomen intuïtief, zonder plan, spendeerde ze maanden om deze figuren samen te vlechten. Hoewel dit werk een mijlpaal in de kunstenares’ ontwikkeling betekent, zal het thema zich wellicht verder ontwikkelen en verbreden in volgende tentoonstellingen.

Samsara , September 2019

Ellen Marie’s zoektocht naar vrijheid vormt duidelijk het centrale thema van haar werk. Voor haar is ook elk individu, bewust of onbewust daarnaar op zoek.

Swallowtail, July 2019

Swallowtail, July 2019 experimenteert met medium en oppervlaktestructuur. Het waterig effect geeft het werk een mythische dimensie die herinnert aan de geboorte van Aphrodite uit zeeschuim. Of ze nu opgeslokt wordt door de golf of eruit losbarst, de vrouw geeft zich over in totale extase.

Dancer XIV, July 2019 – Hathor, July 2019 – Dancer XII, July 2019

Hathor, July, 2019. Tijdens een van haar bezoeken aan Musée d ‘Orsay in Parijs, kwam Ellen Marie het schilderij Le Remords van Louis Baader tegen. Diep ontroerd door de uitstraling van Orestes, de centrale mannelijke figuur, nam ze elk detail in zich op. Toen zij terugkeerde naar Barcelona en les gaf aan de Academie, kwam een model genaamd Hathor op een dag twee uur poseren. Hij vertoonde zo’n grote gelijkenis in lichaamstype met de figuur in het schilderij van Baader dat Ellen Marie, gestimuleerd tot inspiratie, hem dezelfde houding als Orestes gaf. Eenmaal terug in de studio ontwikkelde ze de eerste schetsen van die sessie tot dit persoonlijke werk.

Fracture, May 2019

Dit werk, verdraaid en losgekoppeld, staat volledig op zichzelf. Het breekt met de overeenkomst die er, toevallig of niet, tussen de andere werken van de tentoonstelling tot stand is gekomen. Het is dus een cruciaal werk binnen de serie.

Op de bovenverdieping bevond zich nog een serie tekeningen van mannelijke dansers die het resultaat is van de samenwerking tussen Ellen Marie en Santiago Bernardi, een hedendaagse danser en goede vriend. Gefascineerd door zijn liefde voor de dans en vrijheid van expressie vroeg ze hem voor haar te modelleren.

Meer info: www.ellenmarie.eu

Wanneer wordt een kunstwerk een meesterwerk ? – Christiane Struyven

Hoe definiëren we een meesterwerk anno 2019? Welke zijn de criteria?

Uiteraard zijn er de technische vereisten van compositie, ruimteschikking, kleur, vorm en licht/donkercontrast, die met brio moeten nagekomen worden. Maar even belangrijk is de boodschap van het werk, die in de XXIe eeuw nog relevant moet zijn. Tevens moet het kunstwerk innoverend zijn en moet het ook een diepe universele menselijkheid en grandeur bevatten. Oppervlakkigheid, banaliteit, sentimentaliteit, gekunsteldheid of platsvloersheid passen hier niet.  

Christiane Struyven beschreef een 12 -tal meesterwerken uit diverse tijdperken, continenten en disciplines en vertelde daarbij over hun ontstaansgeschiedenis. Ze toonde daarnaast werken over hetzelfde thema van andere kunstenaars en maakte duidelijk waarom het in het ene geval om een topwerk gaat en in het andere helemaal niet. Tal van vragen kregen in dit verband een zeer klaar antwoord. Ze liet daarom haar keuze ook vallen op werken waarrond een algemene consensus bestaat omdat de lezing niet meteen een kunstdebat op het oog had.

Waarom spreken Griekse klassieke bronzen naakten uit 440 V.C. of Afrikaanse terracotta beelden van anonieme Nigeriaanse beeldhouwers uit de 13e eeuw ons vandaag nog steeds aan? Hoe kunnen “De Kruisafneming” van Rogier Van der Weyden uit 1435 en sommige schilderijen van Rembrandt,  Monet en Matisse ons heden nog betoveren? Wat maakt Picasso’s Guernica uit 1937 zo tijdloos?

Waarom inspireert een iconisch minimalistisch interieur van Mies van der Rohe uit 1951 ons al bijna 70 jaar? Waarom vinden we “Le Pont Neuf” van Christo uit 1985 zo mooi?

Vergelijkingen van zelfde thema’s, gebracht door verschillende kunstenaars verhelderden veel over de kwaliteit en relevantie van meesterwerken, ongeacht hun herkomst in tijd of plaats. Het werd een bijzonder interessante, interactieve uiteenzetting die jammer genoeg veel te snel voorbij ging.

Christiane STRUYVEN studeerde rechten (K.U.L.) en kunstgeschiedenis (University of Cambridge). Ze behaalde ook een diploma van antiquaire. In Mexico werkte ze voor het Ministerie van Opvoeding en maakte er expo’s over universele schilderkunst aan de hand van fraaie reproducties. Ze was 25 jaar lang advocaat aan de Balie van Brussel. Eerder was ze TV presentatrice bij de VRT, bestuurder bij de Belgacom Art Foundation en raadgever van de Commissaris-Generaal Europalia Mexico. Sedert 2010 geeft ze talrijke free-lance voordrachten over XXe – en XXIe – eeuwse kunst o.m. voor de Koninklijke Bibliotheek van België, Bozar, BRAFA, het Ministerie van Buitenlandse Zaken van België, le Musée Picasso Paris, le Musée Matisse Nice, Los Amigos del  Prado Madrid.

Parel van de Kempenwandeling – Westerlo – Recreatieve wandelroute

Bron: Parel van de Kempenwandeling – Westerlo – Recreatieve wandelroute