Vergeet ze niet ! – bijenweek 1-5 juni 2015

Terwijl ik met wat opruimwerk in de tuin doende was en met het oude hout van een vlierstruik eenvoudige bijenverblijfjes op de zonnigste plekjes aanlegde, ontdekte ik een hele strook bosaardbeien, zo dacht ik. Vorige herfst waren me al enkele plantjes met aarbei-achtige bladeren en -knopjes onder de vlierstruiken opgevallen. Geen echte bosaarbeien blijkt nu, na wat opzoekwerk, maar wel schijnaardbeien (Potentilla indica) afkomstig uit Zuidoost-Azië en niet echt lekker. Ze vormen wel een leuke bodembedekker tegen onkruid. Of mijn bijenverblijfjes klanten zullen trekken, valt nog af te wachten. Het zijn supereenvoudige hoopjes van oude vliertakken met kopse gaatjes (5 -10 cm). In dood hout van oude houtstapels knagen sommige bijen ook graag hun eigen nestgang. De planten in de onmiddellijke omgeving (vlier, madeliefjes, boterbloemen, paardenbloemen, wingerd, druif, braam, boswilg, klimop, lavendel, lonicera, appel, peer, pruim, kers) gonzen in elk geval van de hommeltjes, wespen en (wilde) bijen. In mijn omgeving blijft het voor de bijtjes een strijd tegen de pesticiden en herbiciden die op de akkers in de omgeving worden gebruikt.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

How to Love | Intimiteit | Legendarische zenboeddhistmonnik en leraar Thich Nhat Hanh over “Interzijn” | Brain Pickings

9200000015511660Bij Brain Pickings ontdekte ik onlangs hoe Maria Popova Thich Nhat Hanhs boekje FidelityHow to love – naar het Nederlands vertaald als Intimiteit voor BBNC uitgevers, Amersfoort, 2013 – voorstelde als een must read. Een advies dat ik alleen maar kan onderschrijven. Het is een kleinood van mindfulness-lering. Ik wil in dit verband meteen ook melding maken van de Stichting Leven in Aandacht. Zij bevordert studie en beoefening van het boeddhisme, met name in de traditie van zenleraar Thich Nhat Hanh, Vietnamese zenmonnik, in het Nederlandse taalgebied.

Wat betekent liefde precies? We hebben er definities aan gegeven; we hebben haar psychologisch onderzocht en beschreven in filosofische context; we hebben er zelfs een wiskundige formule voor bedacht. En toch, iedereen die ooit van ganser harte deze sprong in vertrouwen heeft genomen, weet dat de liefde een mysterie blijft – misschien hét mysterie van de menselijke ervaring. Leren om te voldoen aan dit mysterie met de volle authenticiteit van ons wezen – ervoor opkomen met de absolute helderheid van intentie – dat is de dans van het leven. Dat is wat de legendarische Vietnamese Zen Boeddhistische monnik, leraar, en vredesactivist Thich Nhat Hanh (b 11 oktober 1926.) onderzoekt in How to LoveIntimiteit – een dunne, eenvoudig geformuleerde verzameling van zijn onmetelijk wijze inzichten over het meest complexe en meest lonende menselijk potentieel.

Immers, volgens de algemene praktijk van boeddhistische leringen dient Nhat Hanh gedestilleerde infusies van helderheid toe, duidelijkheidshalve gebruik makend van eenvoudige taal en metaforen die de meest elementaire zorgen van de ziel vatten. Een actieve inzet is de belangrijkste vereiste zonder te bezwijken voor het Westers pathologisch cynisme, ons gebrekkig mechanisme van zelfbescherming  dat gemakkelijk alles wat oprecht en waar is afdoet als simplistisch of naïef – zelfs als, of juist omdat we weten dat alle waarheid en oprechtheid juist eenvoudig is op grond van haar waarheids- en oprechtheidskarakter. (vertaling, BK)

What does love mean, exactly? We have applied to it our finest definitions; we have examined its psychology and outlined it in philosophical frameworks; we have even devised a mathematical formula for attaining it. And yet anyone who has ever taken this wholehearted leap of faith knows that love remains a mystery — perhaps the mystery of the human experience.Learning to meet this mystery with the full realness of our being — to show up for it with absolute clarity of intention — is the dance of life.That’s what legendary Vietnamese Zen Buddhist monk, teacher, and peace activist Thich Nhat Hanh (b. October 11, 1926) explores in How to Love (public library) — a slim, simply worded collection of his immeasurably wise insights on the most complex and most rewarding human potentiality.Indeed, in accordance with the general praxis of Buddhist teachings, Nhat Hanh delivers distilled infusions of clarity, using elementary language and metaphor to address the most elemental concerns of the soul. To receive his teachings one must make an active commitment not to succumb to the Western pathology of cynicism, our flawed self-protection mechanism that readily dismisses anything sincere and true as simplistic or naïve — even if, or precisely because, we know that all real truth and sincerity are simple by virtue of being true and sincere.*

How to Love: Legendary Zen Buddhist Teacher Thich Nhat Hanh on Mastering the Art of “Interbeing” | Brain Pickings.

Jef Geeraerts (1930-2015) in Schrijven of schieten

De Antwerps-Gentse schrijver Jef Geeraerts is gisteren op 85-jarige leeftijd overleden aan de gevolgen van een hartaanval. Zijn literair belang is altijd omstreden geweest.1

Auwera-14Het moet 1971 of  ’72 geweest zijn, een debat georganiseerd door Germania KU Leuven, over het maatschappijveranderende, revolutionaire potentieel van literatuur naar aanleiding van en met dezelfde titel als Fernand Auwera’s interviewbundel Schrijven of schieten? In een tijd waarin wij jonge Leuvense kandidatuurstudenten de fakkel van de ’68 – ers hadden overgenomen, bracht dit thema een nokvolle aula bijeen. Ivo Michiels had net met Het boek Alfa de klassieke verhalende roman aan diggelen geschreven. Geeraerts daarentegen, was een verteller ‘pur sang’, wisten we. Vitaal, gedurfd. Op die avond maakte ik voor het eerst ‘live’ met Geeraerts kennis. Hij stopte zich weg achter een donkere zonnebril, herinner ik me. Een timide persoon leek het. Zijn standpunt daarentegen vrijmoedig, openhartig en provocerend:

Auwera U hebt een religieuze crisis doorgemaakt, en ook uw sociale ideeën zijn geëvolueerd. Hingen die twee zaken nauw samen?

Geeraerts Er was een nauw en rechtstreeks verband. Hoe kan het ook anders? De rechtse, burgerlijke, kapitalistische maatschappij is onverbrekelijk verbonden met de Kerk, die toch de tastbare vorm van God op aarde denkt te zijn. Kijk maar eens hoe bijvoorbeeld het Recht, een van de steunpilaren van de gevestigde orde, door de christelijke moraal werd geconditioneerd. Een van de trauma’s van de Kerk is, zoals iedereen weet, sexuele obsessie, en daarvan vinden we onmiddellijk de neerslag terug in onze wetboeken voor wat betreft echtscheiding, abortus, zedenmisdrijven en dergelijke. Gedurende eeuwen heeft die Kerk zich met elke gevestigde macht op aarde grondig geëncanailleerd. Het loskomen uit of het vernietigen van onze maatschappij betekent dus onvermijdelijk ook het loskomen uit en het vernietigen van die Kerk. Een linkse revolutie is wel verplicht de Kerk uit te roeien, omdat ze een aanhangsel van het kapitalisme is. Bovendien mogen we ons niet laten misleiden door het progressieve kleedje waarin Rome nu paradeert. Dat is maar raddraaierij. Als het op de hoofdzaken aankomt blijft de Kerk even onverdraagzaam als ze altijd is geweest. Het Concilie was een krampachtige poging om haar ondergang te vertragen. Met averechtse gevolgen. Over 500 jaar zal men over de Kerk praten zoals over de Romeinse beschaving. Ze is in de geschiedenis begonnen en zal er ook in eindigen.

A In navolging van Frankrijk hadden wij hier een mini-revolutie. In het bezette ‘Paleis voor Schone Kunsten’ te Brussel had men een slogan van Castro uitgehangen: ‘De meest revolutionaire kunstenaar zal diegene zijn die bereid is zelfs zijn eigen artistieke roeping op te offeren voor de revolutie.’ Wat denkt u daarvan?

G Onzin. Hitler en Stalin hebben dat ook beweerd. Het heiligste voor een kunstenaar, zijn eigen individuele visie, mag hij nooit prijsgeven. Wat Castro beweert is een holle slogan, die slechts kan dienen om would-be kunstenaars voor een revolutie te winnen, een slogan van hetzelfde slag als Chroesjtsjew’s boutade over onze decadente westerse ezelstaartkunst. Zogenaamde revolutionaire spanningen van het creatieve individu moeten de oorzaak zijn van het ontstaan van een kunstwerk, niet een revolutie. De kunstenaar moet daarentegen niet met zijn pen of penseel aan de revolutie deelnemen maar met handgranaat en geweer. Als de revolutie eventueel gewonnen is kan hij zich weer aan de kunst wijden.2

1 Jef Geeraerts (1930-2015) — WordPress.com.

2 Auwera, Fernand, Schrijven of Schieten, Interviews, Standaard uitgeverij, Utrecht/A’werpen, 1969 – dbNL