Oblivion, onvergetelijk mooi – VAM****

Noémie Schellens (sopraan), Maarten Vandenbemden (gitaar), Kobe Baeyens (bariton/verteller) brachten gisteravond op het nieuwjaarsconcert van de Vlaamse Academici Mechelen Zuid-Amerikaanse, Italiaanse en Spaanse muziek in een intieme, warme bewerking voor gitaar en stem. 

Oblivion dat is vergetelheid, het oplossen en verdwijnen in het vage geheugen van de tijd. In een gevarieerd repertoire met Italiaanse, Spaanse en Zuid-Amerikaanse muziek wordt gezocht naar wat ergens verloren is gegaan, worden flarden teruggevonden van wat ooit was… 

Het programma ontleende zijn titel  aan Ástor Piazzolla’s (1921-1992) beklemmende tango en ging dan ook van start met Oblivion, bewerkt voor gitaar. De Argentijnse bandeonist vertelt er het verhaal in van een nooit beantwoorde liefde. Nadien volgde de prachtige sopraanaria (Noémie Schellens) uit de Bachianas Brazilianas nr 5 van Heitor Villa-Lobos (1887-1959). De centrale rol in het programma was weggelegd voor de collectie oude volksliederen (Anda jaleo, La Morillas de Jaén, La Tarara, Nana de Sevilla, El café de Chinitas, Los Reyes de la Naraja) die de Spaanse dichter, toneelschrijver en veelzijdige kunstenaar Federico Garcia Lorca (1898 -1936) verzamelde en harmoniseerde.

Nostalgie en (de angst voor) de allesverslindende tijd zijn echter fenomenen van alle tijden en plaatsen. John Dowland (1563-1626), zanger, componist en luitist, bezong al in het renaissancistische Engeland van Queen Elizabeth I de liefde en het leven op melancholische wijze. Kobe Baeyens (bariton) vertolkte van hem Flow my Tears en Can she Excuse my Love. Nadien bracht Noémie Schellens het zeer mooie En Aranjuez con tu Amor van Joaquìn Rodrigo (1901-1999) subliem begeleid op de gitaar door Maarten Vandenbemden. Vervolgens het guitige en kinderlijk boze La Tarantula e un bicho mu’ malo uit La Trempanica van de Spaanse componist Jerònimo Gimènez (1854-1921). Volgden twee operafragmenten, een uit Bellini’s (1801-1835) I Capuleti e Montecchi  nl. O quante volte (sopraan) en het duet uit Verdi’s (1801-1901) La Traviata  Dite alla Giovine (sopraan en bariton). Het programma werd afgesloten met het bekende thema uit ‘Once upon a time in the West’ (sopraan) van Enrico Morricone.

Een daverend applaus kon niet uitblijven want het publiek had genoten van een onvergetelijk mooi concert – met kippenvelmomenten – en het werd meteen vergast op een encore. Een verzorgde receptie, die ruim kans bood tot een gezellige babbel met o.a. voormalige collega’s, rondde de avond af. 

Noémie Schellens heeft een grote nationale en internationale carrière die ze steeds verder uitbouwt. Zo was ze te horen op concerten en recitals in o.a. de Vlaamse Opera, de Bastille in Parijs en de opera van Bordeaux. 

Maarten Vandenbemden zit momenteel op het Brusselse Conservatorium bij Antigoni Goni. Hij studeerde een jaar in Napels en sleepte al verschillende internationale prijzen in de wacht.

Kobe Baeyens studeerde aan de conservatoria van Brussel en Gent en nadien in Frankrijk bij de Duitse bariton Udo Reinemann. Hij werkt regelmatig in het koor van de Vlaamse Opera en het Vlaams Radio Koor. Hij zong en speelde in menig muziektheater. 

De taal vrijgekapt in ‘Sculpturen’

Vlaams dichter Roland Jooris (°1936) bij de eerste cellosuite van Bach:

Solo

Je slikt je zingen in

Je kijkt naar wat je meent
te weten

Een onthutst gerucht
komt uit vervagen
tevoorschijn

Het onmogelijk absolute
ligt eigenzinnig op de punt
van je tong

Alsof op een cello
schrijnt
verbeten schor
je hardnekkige
geslotenheid

uit: Sculpturen. Een keuze uit het werk, 124 blz., Poëziecentrum, 2014

jooris_cover_250x404Sculpturen verbeeldt de zoektocht van de dichter naar de onvermoede mogelijkheden van de taal. Die wordt al te vaak slechts gebruikt om over de wereld te praten, een gebruiksfunctie die ze verliest in de gedichten van Jooris. Door de anekdotiek weg te houwen uit zijn poëzie, door de metaforiek heel vaak weg te polijsten en door het begrippenarsenaal dat grotendeels uit abstracte termen bestaat, wordt de taal ‘vrijgekapt’, dat wil zeggen: grotendeels – want volledig blijkt onmogelijk – losgemaakt van de referentialiteit. Dat maakt dat dit een poëzie is die niet langer de werkelijkheid afbeeldt, maar die zelf een wereld oproept. Niet de concrete realiteit, maar een werkelijkheid die vaak verborgen blijft onder de oppervlakte. De poëzie van Jooris gaat dus niet zozeer om zien dan wel over inzien. Geen neorealist die de werkelijkheid in taal tracht te vatten, maar een metafysisch dichter die met taal de onzichtbare wereld vatbaar maakt.’ – Carl De Strycker, directeur van het poëziecentrum, publicist en wetenschappelijk medewerker aan de Universteit Gent.

Stem Voor je favoriete gedicht! – 5

nachoem_wijnberg

Nachoem M. Wijnberg is de laatste in de rij van de 5 dichters die dingen naar de Herman De Coninckprijs 2017, de winnaar kennen we op 24 januari. 5 gedichten dingen naar een ereplaats op de Gedichtendagposter. Wat is jouw favoriet? Doe mee en maak kans op een boekencheque of een uitnodiging voor twee om de prijsuitreiking bij te wonen in de Arenbergschouwburg in A’werpen.

Stem en win!